นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

ความเคลื่อนไหวล่าสุด
  • ไม่มี
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 0

อ่าน: 1666
ความเห็น: 0

สวรรค์ของแม่

พระคุณแม่

ครอบครัวของหนูยากจนมาก หนูอยู่กับแม่เพียงสองคน เราไม่มีญาติที่ไหนอีกเลย พ่อทิ้งแม่ไปตั้งแต่หนูเล็ก ๆ แม่ทำงานเลี้ยงหนูมาด้วยความเหนื่อยยากลำบาก แม่ทำงานเป็นคนทำความสะอาดที่สำนักงานของรัฐแห่งหนึ่งในตัวเมืองเชียงใหม่ แม้ว่าการงานของแม่ไม่มีเกียรติ แต่แม่พยายามที่จะสอนให้หนูรักษาเกียรติของลูกผู้หญิง แม้ว่ารายได้ของแม่ไม่มาก แต่แม่ก็ไม่ยอมให้ลูกของแม่อดอยาก

ภาพที่หนูเห็นจนชินก็คือ ทุกเย็นเมื่อหนูกลับมาถึงบ้าน แม่จะมีอาหารไว้คอยท่าหนูอยู่แล้ว หนูแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลย แม่จะบอกหนูเสมอ ๆ ว่า ไม่ต้องกังวลถึงเรื่องอย่างอื่น หน้าที่ของลูกตอนนี้คือเรียนหนังสือ ขอให้ตั้งใจเรียนหนังสืออย่างเดียวก็พอ เรื่องอื่นปล่อยไว้ให้เป็นหน้าที่ของแม่เอง

ที่ว่าปล่อยไว้ให้เป็นหน้าที่ของแม่นั้น ก็คือเงินทุกบาททุกสตางค์ที่หนูใช้เป็นค่าเทอมและค่าใช้จ่ายที่จำเป็นของหนูนั้นเอง ซึ่งนอกจากค่าใช้จ่ายเพื่อตัวของหนูแล้ว หนูแทบไม่เห็นแม่ใช้จ่ายอะไรเพื่อตัวของแม่เลย

ตอนที่หนูสอบเอ็นทรานซ์ติด แม่ดีใจมาก แต่เราก็มีปัญหาเรื่องเงิน แม่ก็พยายามพูดให้หนูสบายใจว่า แม่จะหาเงินมาส่งให้ลูกได้เรียนจนจบแน่ ขอแต่ให้ลูกตั้งใเรียนอย่างเดียวเท่านั้น

แม่หางานเสริมทำ กลับบ้านค่ำทุกวัน ทุกครั้งที่กลับมา แม่จะถืออาหารเย็นและของมื้อเช้าในวันถัดไปมาด้วย แม่จะบอกให้หนูกินข้าว โดยไม่ต้องห่วงแม่ เพราะแม่อิ่มมาแล้ว เมื่อหนูกินเสร็จ แม่ก็บอกว่า “ไปอ่านหนังสือเถอะลูก เดี๋ยวแม่ล้างเอง”

ต่อมาวันหนึ่ง เป็นวันที่หนูจะต้องจดจำไปจนตลอดชีวิต เพราะมันเป็นวันพลิกชีวิตของหนูให้อดทนต่อสู้ และทำความฝันของแม่ให้สำเร็จได้ ภาพของแม่ในวันนั้น ทำให้หนูต้องทุ่มเทความพยายามจนเอาดีได้ในทุกวันนี้

วันนั้น แม่กลับมาพร้อมกับถุงกับข้าวเป็นน้ำพริก-ปลาทู และบัวลอยเผือก แม่ยื่นถุงอาหารให้หนู พร้อมกับคำกล่าวที่หนูฟังมาจนเกือบทั้งปีว่า “กินเถอะลูก แม่อิ่มแล้ว” และต่อด้วยประโยคที่แม่พูดกับหนูมาตั้งแต่หนูเริ่มเรียนมหาวิทยาลัย ก็คือ “ไปอ่านหนังสือเถอะลูก เดี๋ยวแม่ล้างเอง”

แต่พลันหนูนึกขึ้นมาได้ว่าจะต้องขอเงินเพิ่มเพื่อไปจ่ายค่ากิจกรรมในวันพรุ่งนี้ จึงตั้งใจจะไปบอกแม่ พอก้าวเข้าไปในครัว ภาพที่หนูเห็น..แม่กำลังเอาน้ำพริกซึ่งเหลือกินจากหนู คลุกข้าวกิน แทะเล็มกินก้างปลาซึ่งเหลือเศษจากหนูอย่างไม่รู้สึกรังเกียจ

หนูเข่าอ่อน วิ่งเข้าไปกอดแม่ พลางร้องไห้ “ทำไมแม่ต้องทำกับหนูอย่างนี้? ทำไมแม่ต้องทำให้หนูรู้สึกว่าหนูเอาเปรียบแม่มาโดยตลอด? หนูรู้สึกผิดนะคะแม่ ที่หนูเอาเปรียบแม่อย่างนี้”

“ไม่ผิดลูก ! ไม่ผิด ! ลูกไม่ผิด ! แต่ลูกทำดีแล้ว” แม่พูดละล่ำละลัก พลางเอามือลูบหัวของหนูเป็นการปลอบโยน

“ลูกทำดีกับแม่มาโดยตลอด ให้ลูกจำไว้นะ ว่าแค่ลูกตั้งใจเรียนหนังสือ ลูกจบออกมามีการมีงานที่ดีทำ ไม่ต้องมาเป็นลูกจ้างคนอื่นให้ลำบากอย่างแม่ เท่านี้แม่ก็สุขใจแล้ว ลูกได้ชื่อว่าทำให้แม่หายเหนื่อยแล้ว..นะลูก!

หนูจึงให้สัญญากับตัวเองและแม่ว่า จะตั้งใจเรียนหนังสือให้จบ จะทำงานเลี้ยงแม่ เพื่อให้ผู้หญิงคนนี้ คนที่เสียสละเพื่อหนูมาโดยตลอด..สบายให้ได้ จะช่วยลบคำกล่าวดูถูกเหยียดหยามที่คนอื่นตราหน้าแม่เอาไว้ให้จงได้

ข้อความส่วนหนึ่งจากหนังสือ “ธรรมะอ่านสบาย” หลากหลายแง่คิดจากหลวงพ่อปัญญา ตอน”สวรรค์ของแม่” โดย บ.ส.ษิริ บุณยภาค

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 28 ตุลาคม 2551 10:38 แก้ไข: 28 ตุลาคม 2551 10:38 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ไม่มีความเห็น

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.239.192.241
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ