นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 934
ความเห็น: 0

ส่งท้ายเซี่ยงไฮ้ ตุลาคม 2014

ประชุมเซี่ยงไฮ้หนนี้ มีเรื่องเก็บตกมาอยู่ในใจหลายเรื่อง

1) ฐานะวิทยากร

.....จริงๆเขาให้วิทยากรพูดบรรยายแค่ คนละ 6 นาที ...ใช่ 6 นาที ...

.....ใครพูดเกินจะมีไฟเตือนวิ้งๆ 4-5ครั้งแล้ว สไลด์หายไปเลย

.....การจะสื่อสารให้คนฟังเข้าใจ จึงท้าทายมาก ยากกว่าพูด 15 นาทีเยอะเลย

.....ต้องซ้อม วางแผนสไลด์ ใช้รูปสื่อความหมาย รู้ว่าสไลด์นี้จะบอกอะไร สั้นกระชับ...เป็นการบริหารสมองได้อย่างดี

.....แต่งานนี้ ช่วงตอบคำถาม 30นาทีวิทยากร 8 คน เฮียๆรุมถามอาตี๋จากเมืองไทย จนปวดหูเลย ...ตั้งใจฟังล่ามแปล :D

.....มีเรื่องนึงคาใจมา....ทั้งหมอจีน หมอฝรั่ง พูดถึงการใช้  PETMRI กันเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ทำเอาเรารู้สึกเชยจังเลย

ม.อ เราต้องหาไว้จริงๆแล้วมั้ง เพราะวิทยาการสมัยใหม่ เราคงปฏิเสธไม่ได้  มะเร็งก็ใช้ ติดเชื้อก็ใช้ หลอดเลือดยากๆก็ใช้ แล้วเราจะใช้ขนาดไหนต้องมาดูกัน แต่การละเลยไปซะเฉยๆ คงไม่ได้แล้ว

.....เราต้อง high tech, high ปัญญา,high คุ้มค่า, high มาตรฐาน ....

โลกมันเล็กลง เป็นหมู่บ้านใหญ่ๆ เขตแดน ภาษา ไม่เป็นอุปสรรคใหญ่อีกต่อไป

เราไม่สามารถจำกัดตัวเรา โรงพยาบาลเรา ให้เป็น conservative local hospital, slow to adapt, slow to progress(advance) แล้วจะมีชีวิตรอด เพื่อบอกใครต่อใครว่า เราเป็นโรงพยาบาลมาตรฐานนานาชาติ ได้อีกต่อไป

โจทย์ยาก โจทย์ใหญ่ครับ โดยเฉพาะภายใต้ข้อจำกัดทางการเงินที่เป็นอยู่แต่ต้องแก้โจทย์ ตีให้แตกครับ

 

2) เซเว่น บ้านเราสุดยอดครับ หาได้ง่าย มีสินค้าทุกอย่าง  ไข่ลวก ไข่ต้มยังมีเลย ชอบมาก

น่าสงสารคนเซี่ยงไฮ้ครับไม่มีโอกาสดีๆ ในการมีห้างสะดวกซื้อแทบทุกสี่แยก

มานี่ไม่เห็นเซเว่น เห็นแต่ familymart เข้าไปดูแล้ว ของน้อยมากกกกกกกกกก

เดินวนอยู่หลายรอบ ราวๆ เจ็ด ถึงสิบเอ็ด รอบ :D ไม่รู้จะซื้ออะไรดี

เห็น salted raisin, Plum - Han style โอ้ .... local food .... เป็นไงนี่ต้องลอง

หยิบมาอย่างละถุงเบย จะไปสอนลูก ... นะลูกนะ....ไปประเทศไหนต้องชิมอาหารพื้นบ้านเขา (วงเล็บ...ที่กินได้ ไม่พิศดารเกินไป)

แกะมาชิมด้วยความตื่นเต้น  ….เหอะ…. นี่มันของกิมหยงชัดๆ

ที่นี่….ของกิมหยง…ขึ้นห้างครับพี่น้องครับ

 

3) น้องนศพ. ที่มารับส่งถามว่า ทำยังไงจึงจะสามารถเป็นหมอแล้วได้เดินทางไปที่ไหนๆ อย่างที่ยูทำ

เขาบอกว่า เขาอยากทำอย่างนี้บ้างจังเลย

ให้กำลังใจไป ดีใจที่เป็น inspirationให้น้องๆเขาได้บ้าง

แต่ความเป็นจริงภาพมันไม่สวยทั้งหมด แต่ก็เป็นสิ่งที่ท้าทาย น่าทำ

บอกเขาว่า โลกยุคของลื้อนาอาตี๋ ลื้อต้องเป็น citizen of the world มองให้ไกลไปกว่า รอบเอวของตนเอง

โลกมันกว้าง เปิดใจ มองไปให้กว้าง take risk บ้าง อย่าขีดเส้นจำกัดขอบตัวเอง ลื้อจะไปได้ไกลแน่ อาจไปได้ถึงดาวอังคาร....

อั๊วทำอย่างนี้ ก็สุข - สนุกดี แต่ตอนนี้เป็นความดัน

สูงอยู่นา (คิดในใจ)กินเค็มมากไป.....กัดก้อนเกลือกิน .... :)

4) ใครที่บ่นแท็กซี่กรุงเทพ มาเจอแท็กซี่ที่นี่ของเราเรียบร้อยไปเลย

โบกเรียก ยากมาก....เห็นเปิดไฟว่าว่าง ทำไมไม่จอดรับล่ะเฮีย  วิ่งผ่าน ..วิ่งผ่าน

.....เมื่อคืน..หลังอาหารเย็น ...ยืนเรียกแท็กซี่เกือบครึ่งชั่วโมง...บอกเพื่อนว่า เราน่าจะกลับไปกินอาหารรอบใหม่ หรือไม่ยูก็ลงไปยืนขวางพวกแท็กซี่ว่างๆที่ไม่ยอมจอด เดี๋ยวไอจะคอยระวังหลังให้...

ขับเร็ว เลี้ยวโค้งมันมาก นั่งสามคัน เป็นเหมือนกันทั้งสามคันเลย สงสัย จบหลักสูตรเดียวกันมา

บีบแตร บีบกันจัง ไม่ใช่ ...ปิ๊น ปิ๊น สั้นๆ ...บ่อยครั้งเฮียเล่น ...ปิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน.... เขาได้ยินทั้งเมืองแล้วเลยเฮีย

รถเก่า แถมสีตุ่นๆ ไม่มีสีสวย ชมพู ส้ม เขียว เหลือง แดง เหมือน กทม.

อ้อ..ระหว่างรอแท็กซี่ .. มีรถยนต์ส่วนตัวหลายคัน จอดถามเรา ว่าจะไปไหน เขาไปส่งให้ได้ ...แน่ะ สงสัยหาลำไพ่พิเศษ

5) โชคดีไปไหน มาไหน เจอแต่คนดีๆ ตอกย้ำว่าคนเราส่วนใหญ่เป็นคนดีคนไม่ดีก็มี ..แต่อย่าไปโฟกัสตรงนั้น

.....ลงเครื่องบินที่ผู่ตง airport จอดกลางลาน ต้องลงบันได ไปขึ้นรถบัส...แบบเดียวกับไทยสไมล์เลย

.....มีอาแปะสูงวัยท่านนึงอยู่หน้าเรา หิ้วกระเป๋าใหญ่ ดูน่าจะลำบาก เดินลงบันไดอย่างเดียว ก็ไม่ง่ายแล้ว โดยวัย

.....เสนอตัวหิ้วกระเป๋าให้ ใช้ภาษาจีนขั้นเทพ "หว่อ".. ชี้นิ้วที่ตัวเอง ...แล้วชี้นื้วที่กระเป๋าของแก "OK ?"

.....อาแปะ เข้าใจ... ยิ้มบอก "เซี่ยๆ"..... นึกในใจ "ไม่พรื่อ"

ลงบันได เดินขึ้นรถ อาแปะสะดุดขอบรถ ล้มท่าตระครุบกบที่ประตูรถ ... น่าจะเจ็บ..เพราะนิ่งไปอึดใจใหญ่ แล้วลุกขึ้น

.....ประคองแกขึ้นรถ เอากระเป๋าวางให้ข้างๆ

.....คนในรถ ... ตอบสนองกันทันที...มีสตรีท่านนึงที่นั่งอยู่รีบลุกขึ้นให้อาแปะนั่ง...เธอดูสวยจังทั้งที่หน้าตาธรรมดา...

.....หลายคนถาม...are you OK? อาแปะยิ้มโบกมือให้

.....ตอนลง ดูอาแปะ ยังเดินกระฉับกระเฉง ...แต่ยังมีฝรั่งตัวโตตามไปถาม are you ok? ท่าทางจริงจังมาก ... คงคิดจะเอาอาแปะ กระเตงเอวไปส่งข้างใน :D

ออกจากสนามบินมา ก็เจอน้องนักศึกษาแพทย์จีน ที่กล่าวถึง

มารับสนามบิน ไปส่งถึงห้องพักในโรงแรม

วันกลับตื่นตี 4 เพื่อมารับเราให้ทันตี 5 ไปส่งสนามบินเดินตามมาส่งถึงที่ check in

ขอบคุณมาก ไม่รู้จะตอบแทนยังไง

.....พี่ยาม ที่สถานีรถไฟ ช่วยตามที่เล่าไปก่อนหน้า ยังจำหน้าได้เลย

.....แกพูดอังกฤษไม่ได้ พูดจีน เราพูดจีนไม่ได้ พูดอังกฤษ

.....เราทั้งคู่ใช้ภาษามืออย่างเดียวเลย พาเราซื้อตั๋ว จ่ายเงิน ผ่านเครื่อง ชี้ทิศบันไดเลื่อน

.....อันที่จริงอยากชวนพี่แกขึ้นรถไฟมาด้วยกัน จะได้ชี้สถานีออก ให้ชัวร์ :D

หมอจีน หมอฝรั่ง ที่พบเจอ ล้วนอัธยาศัยดี เอื้อเฟื้อกันดี

แนนอน ความแตกต่างมีอยู่ แต่เราหันด้านมิตรภาพเข้าหากัน ทำให้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ จากกันและกัน สนุกมาก

 

ขอบคุณ กำลังใจจากพี่ๆเพื่อนๆครับ มีโอกาสครั้งหน้า ค่อยมาเล่าสู่กันฟังต่อครัช

เซี่ย เซี่ย

Boonprasit Kritpracha

October 11,2014  

หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 09 ตุลาคม 2558 15:05 แก้ไข: 09 ตุลาคม 2558 15:06 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Our Shangri-La, Ico24 คนธรรมดา, และ 3 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ไม่มีความเห็น

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.207.98.97
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ