นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

คนธรรมดา
Ico64
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 5 · ผู้ติดตาม: 22

อ่าน: 2324
ความเห็น: 0

การสร้างจิตสำนึกสาธารณะ และความรับผิดชอบต่อสังคม

 
ตามหัวข้อข้างบนนี้ เมื่อเพิ่มคำห้อยท้ายลงไปว่า ของนักศึกษา ก็จะเป็นตัวบ่งชี้ข้อ 16.1 ของม.อ. ตามการประเมินของ สมศ. เพื่อให้เป็นไปตามอัตลักษณ์ของมหาวิทยาลัยครับ
 
และในวันเดียวกันกับที่ผมรับทราบข้อความนี้จากการประชุมกรรมการคณะฯ (วันที่ 14 มกราคม 2554) ในช่วงเย็นประมาณเกือบทุ่ม เมื่อผมเลี้ยวออกจากคณะวิศวฯ (ถนนจากตึกหุ่นยนต์ จะเลี้ยวขวาไปสโมสรอาจารย์ฯ ผมก็เกือบขับรถยนต์ไปจิ้มเอาท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของนักศึกษาเข้าให้แล้ว
 
ผมก็ไม่ได้ขับเร็วนะครับ เห็นมอเตอร์ทางตรงนักศึกษาขับมาก็รอให้ผ่านไปก่อนแล้วก็ขับเลี้ยวตามไป แต่แล้วก็ต้องเบรกกึก! เพราะมอไซค์ ที่เขาขับมาและผมคาดว่าจะขับไปเรื่อย ๆ หยุดจอดกะทันหันครับ
 
เธอขับซ้อน 3 ครับ และจอดให้เพื่อน 2 คนลงเดิน คนหนึ่งถือ cooler น้ำอะลูมิเนียมใหญ่ เพราะตรงนั้นมีป้อม รปภ. เธอลงเดินเพื่อให้ผ่านรปภ. ไปได้ และขึ้นมอไซค์ต่อเมื่อผ่านไปได้แล้ว
 
ถ้าผมเป็นกรรมการประเมินดัชนีชี้วัดตัวนี้ของนักศึกษา ด้วยการประเมินเชิงพฤติกรรมนั้น ผมให้ตกอย่างแน่นอน เพราะผมจะบอกว่านักศึกษาไม่มีความรับผิดชอบต่อสังคมทันที และนี่คือสิ่งที่เราจะพบเห็นกันได้ทั่วไปในม.อ. (ที่รัก) ของเรานี้ แต่หากกรรมการจะประเมินจากกระดาษ จากโครงการจิตสำนึกสาธารณะที่เราตั้งขึ้น ดูจากกิจกรรมการออกไปบำเพ็ญประโยชน์ ช่วยเหลือชุมชน วัด จากเหตุการณ์อุทกภัย ผมก็ว่าคงพอจะผ่านได้ละครับ หากจะดูอย่างนั้น
 
ตอนค่ำผมแวะไปที่ร้านหนังสือ หยิบหนังสือ Green Life, Green Community “ปฏิบัติการยิ่งใหญ่ในชุมชนเล็ก ๆ ของคุณ ภัทรพร อภิชิต ราคา 250 บาท มาอ่าน มีเรื่องชุมชนบ้านเกาะปอ หมู่เกาะลันตา พลิกไปเจอการต่อสู้ของคนในชุมชนที่ป้องกันให้ให้เรืออวนรุกเข้ามาในพื้นที่ ด้วยการนำเรือประมงออกไปล้อม บันทึกภาพวิดีโอไว้เป็นหลักฐาน จนเรืออวนต้องยอมถอย และบอกต่อกันไปว่า อย่าเข้ามาที่เกาะปอเพราะคนที่นี่เขาเอาจริง ก็เลยได้แนวคิดครับ (ตกลงเล่มนี้ผมซื้อแล้วครับ แม้ว่าดูแล้วราคาจะสูงไปนิดหนึ่ง)
 
เราไม่เอาจริงครับ จริยธรรมที่ไม่มีกฎใช้บังคับ จะไม่มีวันเกิดขึ้นในสังคมยุคปัจจุบันนี้ ยุคแห่งความไร้ระเบียบ ยุคที่มีการขับรถไล่ยิงกัน ยุคที่ผมจะไม่ลงไปตามสอนจริยธรรมนักศึกษาแล้ว (ผมเคยบันทึกว่า เมื่อ 30 ปี ที่แล้ว ผมเจอนักศึกษาเอาก้อนหินขว้างป้ายในม.อ. ผมจอดมอไซค์ และลงไปถามและห้ามว่าขว้างทำไม แม้เขาจะบอกว่าขว้างไม่โดนก็ตาม) แต่ผมจะเอาเรื่องนี้มาเล่าในชั้นเรียนแทน เพราะหากนักศึกษาสวนกลับมาว่า มีคนทำตั้งเยอะแยะแบบเธอ ผมก็คงตอบไม่ได้
 
มีจิตสำนึกสาธารณะ นี้ผมว่ามันมีหลายระดับนะครับ มีทั้งดีและไม่ดีในตัวคน ๆ เดียวกัน ระดับการบริจาค การช่วยเหลือสังคม ก็เป็นจิตสาธารณะ ระดับการบังคับใจตนเองมิให้ละเมิดกฎระเบียบสังคมก็เป็นจิตสาธารณะ บางครั้งเราก็ช่วยเหลือผู้อื่นและก็เอาเปรียบผู้อื่นบ้างแล้วแต่สถานการณ์ไป
 
การจอดรถยนต์ระเกะระกะเกินช่องทางที่กำหนดไว้ ก็เป็นการไม่ค่อยจะรับผิดชอบต่อสังคมเช่นกัน ผมก็รู้ละครับว่า มันเหลือช่องทางที่รถยนต์ยังผ่านไปได้ แต่มันจะต้องระวังอย่างมาก และไปได้อย่างช้ามาก ๆ เช่นกัน และเราก็จะเห็นมันปรากฏอยู่ทั่วไป
 
ก่อนจะจบบันทึกนี้ หากนักศึกษาจะถามกลับว่า ตัวดัชนีชี้วัดนี้ควรบังคับกับบุคลากรทุกคนในมหาวิทยาลัยบ้าง มิควรใช้เพียงเฉพาะกับนักศึกษา แล้วเราจะตอบกับนักศึกษาอย่างไรดี?
 
ผม..เอง
 
หมวดหมู่บันทึก: กิจการนักศึกษา - การดูแลนักศึกษา
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 17 มกราคม 2554 17:09 แก้ไข: 17 มกราคม 2554 17:09 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ไม่มีความเห็น

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.234.223.162
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ