นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

คนธรรมดา
Ico64
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 5 · ผู้ติดตาม: 22

อ่าน: 1742
ความเห็น: 6

เมื่อคิดแบ่งปัน สิ่งที่สามารถแบ่งปันได้ก็จะเกิดขึ้น

หลังจากสำราญกับอาหารมื้อเช้าด้วยชาร้อนและบรรยากาศสบายๆแล้ว ความคิดก็แล่นฉิวแล้วครับ (อาหารท้อง อาหารอารมณ์ได้รับแล้ว ฮา)

 

ระหว่างเดินทางเข้าม.อ. ผมก็ปิ๊งเรื่องที่อยากบันทึกขึ้นมาทันที

 

เริ่มต้นนั้นผมรู้สึกว่า ผมมีเรื่องอย่างบอกตั้งหลายเรื่อง แต่ไม่มีเวลาบันทึกออกมาเป็นตัวหนังสือ (ฮา เวลามีเท่ากัน แต่ผมเอาไปทำอย่างอื่น จนหมดเวลา)

 

ผมคิดว่ามีความแตกต่างกัน ระหว่าง การมีเรื่องที่จะบันทึกแล้วจึงค่อยบันทึก กับความอยากบันทึกแล้วก็มีเรื่องที่จะบันทึกบังเกิดตามหลังมา

 

ความอยากเล่าเรื่องหรืออยากบันทึกของผมนั้น ทำให้ผมเห็นเรื่องราวที่เข้ามาสะดุดใจในแต่ละวันแต่ละวินาทีเป็นเรื่องที่น่าบอกเล่าไปเสียทั้งหมด เพียงแต่การบอกเล่าด้วยการบันทึกนั้นใช้เวลา แต่ผมก็ได้บอกเล่าในใจไปเรียบร้อยแล้ว (ฮา)

 

ผมคิดว่ามันคงต่างกันกับการมีเสื้อผ้าที่จะบริจาคแล้วจึงค่อยบริจาค กับการอยากบริจาคแล้วเราจึงไปหาสิ่งที่สามารถบริจาคได้มาดำเนินการบริจาคต่อไป

 

เรื่องนี้ก็เข้าใจนะครับว่า แต่ละบุคคลนั้นได้มี"ข้าวของ" อยู่ในใจ อยู่ในประสบการณ์มากน้อยต่างกัน ของผมนั้นมีเยอะจนรกห้องไปหมดแล้ว แม้แต่เชือกฟาง ซองเอกสารเก่าๆ ยังเก็บไว้เลย (ฮา)

 

มีเรื่องที่ผมไม่เคยลืม มาจากการอ่านเรื่องราวในวัยเด็ก และก็ได้บันทึกในแชร์นี้ไปแล้วครั้งหนึ่ง เรื่องนี้ก็เอามาเล่าซ้ำครับ โดยขุดเอามาจากความทรงจำครับ (ไม่ต้องไปหาของเดิมนะครับ มันไม่เหมือนกันหรอก)

 

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งมีสามีภรรยาหนุ่มสาวที่ยากจนแต่รักกันมากคู่หนึ่ง ทั้งสองดูแลกันและกันเป็นอย่างดี (คงเหมือนคุณใจสั่งมา-มารุแอ๊ะนะครับ)

 

สามีมีนาฬิกาที่ได้เป็นมรดกอยู่เรือนหนึ่ง แต่เป็นนาฬิกาที่ไม่มีสาย เขารักนาฬิกานี้มาก หยิบมาดูและตั้งเวลาทุกเช้า

 

ภรรยามีเรือนผมสีทองยาวสวยงาม เธอมักหวีผมทุกวันด้วยความภาคภูมิใจ ในขณะที่สามีก็เฝ้าดูเธออย่างชื่นชม

 

ตัวสามีมักแวะที่ร้านนาฬิกาในตัวเมืองอยู่บ่อย ๆ สายตามักจับจ้องอยู่ที่สายนาฬิกาที่ทำด้วยหนัง ดูด้วยความพึงพอใจ แล้วก็เดินจากมาท่ามกลางการสังเกตุดูของภรรยา

 

ภรรยาก็มักแวะไปที่ร้านตัดผม เฝ้าดู"ที่ติดผม"ที่ทำด้วยกระชิ้นหนึ่งอยู่เสมอ ๆ แล้วก็เดินจากไป

 

ในช่วงเทศกาลคริสมาสต์ สามีก็เฝ้าครุ่นคิดว่าจะหาอะไรเป็นของขวัญให้ภรรยา ในขณะที่ภรรยาก็ครุ่นคิดว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญสามีดี

 

และวันก่อนคริสมาสต์ก็มาถึง เมื่อทั้งสองมาเจอกัน สามีก็ตกตลึงเพราะพบว่าผมยาวสลวยของภรรยาได้หายไปแล้ว ในขณะที่ในกระเป๋ากางเกงของเขามี"ที่ติดผม"ที่ทำด้วยกระซึ่งหวังว่าจะนำมาให้ภรรยาใช้ติดผมให้สวยงามในเทศกาลคริสมาสต์ เขาสอบถามภรรยาว่าทำไมถึงไปตัดผมในช่วงเวลานี้

 

ภรรยาก็ตอบด้วยความสุขว่า เธอไปร้านตัดผมมาและขายผมอันสวยงามไปแล้ว ด้วยมีคนอยากได้ และเธอได้ซื้อสายนาฬิกาหนังมาให้สามี เพื่อที่สามีของเธอจะได้ใส่นาฬิกาที่สวยงามไปอวดเพื่อน ๆ บ้าง และถามถึงนาฬิกาเพื่อที่เธอจะได้ใส่สายนาฬิกาที่ซื้อมาให้

 

คราวนี้ก็เป็นฝ่ายภรรยาที่ตกตะลึงบ้าง เมื่อสามีตอบว่า เขาได้ขายนาฬิกาไปแล้ว พร้อมกับหยิบ"ที่ติดผม"ที่ทำด้วยกระออกมา และบอกว่าเขาได็ชื้อที่ติดผมมาให้เธอแล้วด้วย

 

คริสมาสต์ปีนั้นและปีอื่น ๆ หลังจากนั้น ครอบครัวนี้ต่างมีความสุขอันล้นเหลือ เพราะทั้งคู่ตระหนักว่า พวกเขารักกันและอยากแบ่งปันสิ่งมีค่าที่ตัวเองมีอยู่ให้กันและกันได้

        

จบกันดื้อ ๆ แบบนี้แหล่ะ

 

ผม..เอง

 

หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 25 พฤศจิกายน 2554 11:27 แก้ไข: 25 พฤศจิกายน 2554 11:27 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Bravo1, Ico24 Our Shangri-La, และ 5 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อยากได้รับคำขยายความ โมเดล น่ะค่ะ ^__^

ของขวัญในวันสำคัญ ถือเป็นสิ่งพิเศษที่คนสองคนยินดีมอบให้แก่กัน เพื่อกระตุ้นเตือนว่าทั้งสองยังคงมี "รัก" เป็นสุขสารที่หล่อเลี้ยงอณูของดวงจิตไว้ในกายตน

 

และการใช้ชีวิตอย่างปกติสุข ในทุกๆ วัน ซ้ำๆ เดิมๆ ก็เป็นอีกหนึ่งความสุขที่ยิ่งใหญ่ ที่หลายคนต้องการมากกว่าการได้ของขวัญล้ำค่าในวันพิเศษ

 

ความรักหล่อเลี้ยงครอบครัว และความรักสรรค์สร้างโลก แม้วันสิ้นโลกมาเยือน เราคงไม่อาดูรใจหาย เพราะเราได้ทำสิ่งที่อยากจะทำไปหมดแล้ว

 

"ใจสั่งมา"

โมเดลนี้ก็เริ่มจากการคิดอยากที่จะแบ่งปันกันก่อนครับ เมื่ออยากก็จะมองหาสิ่งที่จะมาแบ่งปันกันได้ หรือนำไปสู่การเสาะหาสิ่งที่จะนำมาแบ่งปันกัน โดยดูว่าไม่ว่าจะเล็กจะใหญ่ จะเล็กจะน้อย ก็อยากมาแบ่งปันกัน แล้วจึงเกิดการปฏิบัติของการแบ่งปัน 

ส่วนโมเดลข้างล่างก็เป็นแบบ ต้องมีสิ่งของก่อน เมื่อเห็นสิ่งของแล้วจึงจะเกิดความอยากแบ่งปัน และก็นำไปสู่การแบ่งปันในที่สุด

ในขณะนี้เวลาฟังการบรรยายอะไรที่ดี ๆ ผมก็อยากแบ่งปันด้วยการเขียนบันทึกไปเสียทั้งหมด อ่านหนังสือพิมพ์เจอบทความข้อคิดดีๆ ก็อยากจะนำมาบอกเล่าสู่กัน เรียกว่าเห็นประเด็นการแบ่งปันค่อนข้างจะหลากหลายครับ

การเขียนบันทึกในแชร์ไม่ใช่สิ่งที่จะมาถามว่า บันทึกแล้วได้อะไร แต่ต้องมาจากใจที่ว่าเราจะแบ่งปันสิ่งที่เราคิดว่ามีคุณค่าให้แก่ผู้อื่นได้อย่างไรมากกว่า

เขียนไปก็ดูวกไปวนมาเหมือนกันครับ (ฮา) เอิ๊ก เอิ๊ก


ต้องคิดว่าเราจะให้อะไร มากกว่าที่จะคิดว่าเราจะเอาอะไร

เขียนเพื่อแบ่งปัน ไม่ได้เขียนเพื่อเอาเสื้อนกเงือก

เอ้า เข้าเรื่องนกเงือกจนได้

อิอิอิ

เราเอง

Ico48
anni (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
25 พฤศจิกายน 2554 19:41
#72263

ตั้งใจจะให้ถึงแม้ว่ายังไม่รู้ว่าจะให้อะไร

Ico48
1,000 (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
26 พฤศจิกายน 2554 15:43
#72283

การให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนและตั้งใจที่จะให้ สุดท้ายแล้วผลลัพท์ที่ได้จะได้มากกว่าการที่เราให้ซะอีก

ไม่เชื่อก็ลองดูนะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.234.223.162
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ