นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

DaDa
Ico64
Songsuda Promthong
นักวิทยาศาสตร์
ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 5

อ่าน: 3948
ความเห็น: 6

ย่ำดินแดนเยอรมัน.เที่ยว Bremen.. Germany…ตอน เหตุเกิดจากผ้าขาวม้าของพี่ฮ้อน และ วีรกรรมในต่างแดน

เที่ยว Bremen.. Germany…ตอน เหตุเกิดจากผ้าขาวม้าของพี่ฮ้อน และ วีรกรรมในต่างแดน

ต่อจาก....ย่ำดินแดนเยอรมัน..เที่ยว Bremen.. Germany…ตอน เพื่อนใหม่ในต่างแดน

 

เสาร์ที่ 26 กันยายน วันหยุด วันนี้มีคนมาเคาะประตูห้องแต่เช้า …พนักงานทำความสะอาดห้องพักนั่นเองทุกวันไม่ได้เจอเพราะดาออกไปอบรมแต่เช้า เช้านี้จึงเป็นการเจอกันวันแรก แต่ที่ รู้ สึกประหลาดใจและ ดีใจ คือ หนึ่งใน พนักงานทำความสะอาด ท่าทางใจดี ดูจากภายนอกรุ่นราวคราวเดียวกัยแม่ดาเลย ทักทายกับดาเป็นภาษาไทย

พนักงาน   : หนูคนไทยใช่มั้ยค่ะ
ดา              : (งง งง งง ดีใจ ยิ้ม แล้ว ก็ยิ้ม ) ใช่ค่ะ ดาเป็นคนไทย รู้ได้อย่างไรค่ะ
พนักงาน   :ป้าสงสัยมาหลายวันแล้วเห็นหลังไวไว คิดว่าน่าจะเป็นคนเอเซีย ไม่ฟิลิปปิน ก็ สิงคโปร์
 ดา              :แล้วทำไมวันนี้ถึงทักทายด้วยภาษาไทยได้ละคะ
พนักงาน   :เพราะเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา ป้ามาทำความสะอาดแล้วเจอสมุดโน้ตของหนูวางอยู่บน
โต๊ะ เห็นลายมือเป็นภาษาไทย ปนอังกฤษ แต่ที่ทำให้มั่นใจมากขึ้นก็ห้องเพื่อนของหนู  (หมายถึงห้องพี่ฮ้อน) ป้าเห็นผ้าขาวม้าตากอยู่ที่เก้าอี้ เลยมั่นใจว่าเป็นคนไทยแน่นอน
ดา            : (ขำ  ขำ หัวเราะ หัวเราะ นึกในใจ มาไกลถึงเมืองนอกเมืองนา พี่ฮ้ออนเอาผ้าขาวม้ามา
     ด้วย เชื่อเค้าเลย ….ดาไปห้องพี่ฮ้อนทำไมไม่เคยเห็น)
 เพราะผ้าขาวม้าของพี่ฮ้อนทำให้เราได้รู้จักกัน ได้รู้ว่าป้าเป็นหัวหน้าแม่บ้านของ Mercure  Hotel ที่นี่ มาอยู่เยอรมันเป็นสิบปีแล้ว เนื่องจากสามีของป้าเป็นคนที่นี่เป็นชาวเยอรมัน ป้าเป็นคนอยุธยา โลกกลมจริงๆที่ได้มาเจอคนไทยด้วยกันที่นี่ ……………….

เย้ !!!! พรุ่งนี้  (27 กันยายน) ปูจะมาถึงแล้ว…

 

ไปรอรับปูที่สนามบินจำได้ว่าปูจะมาถึงประมาณบ่ายโมงนิดๆๆ ไปรับปูกันหมดเลยไม่ว่จะเป็น ดา พี่ฮ้อน ป้อม ใช้บริการรถรางจากป้ายสถานีใกล้โรงแรมที่พัก 2 ป้ายรถรางก็ถึงสนามบิน ระหว่างรอปู โทรหาพี่สาว(ด้วย บัตร Thaicard) ที่เมืองไทยเป็นการโทรกลับบ้านครั้งแรกหลังจากที่ไปอยู่ที่นี่ได้ 1 สัปดาห์  แล้วเจ้าหน้าที่สนามบินก็ประกาศว่าสายการบินที่ปูโดยสารมาถึงแล้ว…พวกเราก็ได้เจอปูใน look ใหม่ คือ skin head (ก่อนมาผมยังยาวอยู่เลย) กลืนกับชาวต่างชาติมากๆ และเป็นการเจอกันครั้งแรกระหว่างปูกะป้อม นั่งรถรางกลับโรงแรมปู check in ได้ห้องพักอยู่ชั้น 2 (เรา 3คน อยู่ชั้น 1)  

28 กย วันหยุดอีกวัน พาปูไปเที่ยวในเมือง นั่งรถรางกันไป แต่ปูต้องซื้อตั๋วด้วยเนื่องจากปูยังไม่ได้เข้าบริษัทเพื่อรับเงินเบี้ยเลี้ยง วันนี้พี่ฮ้อน พ่อครัวใหญ่ ตั้งใจทำอาหารมื้อใหญ่ มีเมนู แกงส้ม (พี่ฮ้อนเอาเครื่องแกงจากเมืองไทยไปด้วย รอบคอบจริงๆ) แกงจืดใส่ปีกไก่บนด้วย ไข่เจียว และ ปลากระป๋อง รวมทั้งน้ำพริกมะขาม(จากเมืองไทย) ระหว่างนั่งกินข้าว มีเสียงดังขึ้นใกล้ เตาเจียวไข่ (ในกะทะ มีตะหลิวแบบ พลาสติก และเศษไข่เจียว หลงเหลืออยู่ เตาก็ยังร้อนอยู่) 

 ปู : (ถามว่า)เสียงอะไร


พี่ฮ้อน : กินไปเถอะ ไม่มีอะไรหรอก

ก้มหน้าก้มตากินกันต่อ
สัก 2-3 นาที ก็มีเสียงดังอีก

ปู : (ถามว่า)เสียงอะไร
พี่ฮ้อน : กินไปเถอะ ไม่มีอะไรหรอก
ก้มหน้าก้มตากินกันต่อ
สัก 2-3 นาที ก็มีเสียงดังอีก
ปู : (ถามว่า)เสียงอะไร
พี่ฮ้อน : กินไปเถอะ ไม่มีอะไรหรอก
ก้มหน้าก้มตากินกันต่อ
สัก 2-3 นาที ก็มีเสียงดังอีก
ปู : (ถามว่า)เสียงอะไร
พี่ฮ้อน : กินไปเถอะ ไม่มีอะไรหรอก

ก้มหน้าก้มตากินกันต่อ
เป็นแบบนี้ประมาณ 5-6 ครั้ง
และสิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
เสียงสัญญาณไฟ ดังทั่วทั้งชั้น ต้นเสียงดังจากห้องพี่ฮ้อน ที่พวกเรานั่งกินข้าวกันอยู่
พอได้ยินเสียงพวกเราก็ตกใจกันใหญ่ แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือ ในห้องพี่ฮ้อนควันเต็มห้องเลย สัญญาณดังจับควันจึงได้ดังขึ้น พวกเราก็เลย รีบเปิดประตู หน้าต่าง แล้วช่วยกันโบกพัดให้ควันออกไปจากห้อง ที่สำคัญ จุดเกิดเหตุคือ ตะหลิว หลอมติดกะทะไปเกือบหมด เรียบยกออกจากเตา  โชคดีมากๆ ที่ช่วงเวลานั้นห้องอื่นๆไม่มีใครออกมาโวยวาย ไม่งั้นแย่แน่ๆ คงโดนคดีแน่เลย เมื่อควันเริ่มหมด สัญญาณก็เงียบลง

พี่ฮ้อน ก็พูดว่า :  กินต่อ กินต่อ ไม่มีอะไรแล้ว  

 

เหตุการณ์วันนั้น จดจำถึงวันนี้……นึกถึงที่ไร อดยิ้มไม่ได้ซักที
วันที่ 29-30 กย กะพี่ฮ้อน ได้หยุดอีก 2 วันไม่ต้องไปอบรม แต่ ปู กะ ป้อม ต้องอบรม course เกี่ยวกับ electronic ของ Mass (MAT 95) ต้องไปอบรมอีกบริษัทหนึ่ง ไม่ใช่ที่ Thermo Electron Corporation อิจฉามากๆ เพราะปูกลับมาเยาะเย้ย ว่ามื้อเที่ยงเค้าพาไปกินอาหารไทย ด้วย……
แม้ได้หยุดแต่ทุกเย็นจะนัดเจอปูกะป้อมที่ตัวเมืองทุกวันเพื่อกลับที่พักและทำกับข้าวกินกัน
วันที่ 1-2 ตค ต้องเข้าอบรม course Maintanance พร้อมกันทั้ง 4 คน (แบ่งเป็น 2 กลุ่ม – กลุ่มที่ 1 อบรม 29-30 กย Donna, Dr. Neal ,Dr. Ian Bull และ สมาชิกใหม่อีก 2 คนจาก Brasil กลุ่ม 2 วันที่1-2  ตค พวกเรา 4 คน)  ปูกะป้อม จบหลักสูตรอบรมแล้วในวันนี้ แต่ ดากะพี่ฮ้อน ต้องอยู่ต่อ อีก 1 สัปดาห์ ว้า คิดถึงบ้านจะแย่อยู่แล้ว…….

 

วันที่ 3 ตค เป็นวัน ชาติ ของ เยอรมัน ได้หยุดอีกแล้ว ไม่รู้จะไปไหนก็ไปเที่ยวในเมือง Bremen กันอีก แต่วันนี้ได้ไป ที่อื่นด้วย เช่น สถานีรถไฟ สวนธรรมชาติ(สวนพันธุ์ดอกไม้) มีต้นกล้วยจากเมืองไทยด้วยแหละ และก็ลองนั่งรถรางไปสุดสาย แล้วนั่งกลับตัวเมือง แวะซื้อของฝาก ให้ เพื่อนๆ พ่อแม่พี่น้อง ที่เมืองไทย 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

วันที่ 4 ตค วันสุดท้ายที่ Bremen สำหรับ ปูกะป้อม เลยตะลอนเมือง Bremen ทั้งวัน ปูะป้อมซื้อของที่เล็งๆไว้กลับไปฝากคนที่เมืองไทย
วันที่ 5 ตค วันนี้ปูกะป้อมจะเดินทางกลับเมืองไทยแล้ว ตอนบ่ายไปส่งปูกะป้อม ที่สนามบิน รอจน Boarding แล้วกลับที่พัก เหงาจัง อยากกลับบ้านแล้ว เหลือกันแค่ 2 คน กินข้าวไม่ค่อยได้เลย

  

 

 แล้วมาต่อตอน




 

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 04 มกราคม 2551 10:04 แก้ไข: 28 กุมภาพันธ์ 2551 11:00 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อิจฉาจัง อยากไปมั่งอ่า

แต่ก็เหมือนกันเลย กลัว ๆ กล้า ๆ 555

 ไว้อ่านต่อ

พี่ดาเขียนได้น่าอ่านมั๊ก ๆ เลย

อ่านสนุก อ่านลื่นไหลไปเรื่อย ไม่มีสะดุด

 

อย่าอิจฉาเลย...ไม่แน่ หนูณิช อาจจะได้ โกอินเตอร์ กะ เค้าบ้างเร็วๆนี้ก็อาจจะเป็นได้

 

อิอิ ได้ขำอีกแล้ว

คล้ายๆ ข่าวร้านอาหารไทยในต่างประเทศ ทำน้ำพริกเผา  แล้ว ชาวต่างชาติกลิ่นพริกคั่ว คิดว่าเป็นสารเคมีถึงกับต้องแจ้งว่า อาจมีการก่อการร้าย เพราะได้กลิ่นสารเคมีรั่วออกมา 

 แล้วร้านนี้ก็ดังเพราะโดนเข้าใจผิด มีลูกค้าเข้ามากินน้ำพริกเผากันเพียบ

ต่ว่าแต่..ถ้าเป็น ร้าน ของ น้องไข่พะโล้ ก็น่ากลัวอยู่น่า

ฉายาเฮียฮ้อน (ไข่พะโล้)

เฮียผ้าขะม้า กินก่อนกินก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน 

ผ้าขาวม้าสารพัดประโยชน์ไงคะ ดาดา คิดถึงพ่ออีกแล้วเนี่ย

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.237.254.197
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ