นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Our Shangri-La
Ico64
Kittisakdi Choomalee

ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 16

อ่าน: 1436
ความเห็น: 4

ก้าวย่าง ทางเดิน หมายเลข: ๒๓๐๖๒๐๑๐๒๕๕๒ - ไยบันทึก

ไยบันทึก ที่ไม่ใช่ลำไย

ความเชื่อ ความศรัทธา เป็นเรื่องของปัจเจกบุคลล
บุคคลมีสิทธิโดยชอบธรรมที่จะคิด ที่จะเชื่อ ที่จะศรัทธา
ความเชื่อ ความศรัทธา เป็นกรอบ เป็นแนว ในการกระทำเพื่อตอบสนองต่อความเชื่อ ความศรัทธา

ผมก็มีสิ่งที่ผมเชื่อ สิ่งที่ผมศรัทธา

ถ้าว่ากันตาม ๕ ข้อในบันทึกนี้

เหตุแห่งการจรดนิ้วจิ้มแป้นคีบอร์ดถ่ายทอดเรื่องราวออกมาเป็นบันทึกของแต่ละคน คงมีเหตุผลแตกต่างกันไป บางคน willing บางคนถูกแรงผลัก บางคน ...

เบื้องหลังการถ่ายทำของหนังแต่ละเรื่อง ย่อมแตกต่างกันออกไป แม้จะมีสิ่งละม้ายคล้ายคลึง เกี่ยวเนื่องกันบ้างก็ตามที

เมื่อสิ้นสุดหลุดพ้นจาก แรงผลักครั้งแรกในการจรดนิ้ว สร้างบันทึกเป็นรูปร่างแล้ว  อะไรเป็นเหตุผลที่ทำให้ยังคง พึงพอใจ กับการจรดจดนิ้ว บันทึกเรื่องราวต่างๆ ออกมาอยู่เสมอ

ใช่ เหตุเดียวกับบันทึกแรก?

หรือเปลี่ยนแปลงเหตุผลไปแล้ว?

จนถึงบัดนี้ผมยังมีความรู้สึกว่า ผมยังคงใช้เหตุผลเดิมๆ เช่นเดียวกับครั้งแรกที่จรดจดนิ้งจิ้มแป้นคีบอร์ด ถ่ายทอดเรื่องราวผ่านทางบันทึกในวงแชร์มากกว่าเหตุผลอื่นๆ ที่อาจจะสำแดงตนออกมาจากมุมมืดบ้าง แต่ก็ยังไม่ชัดแจ้งเช่นเหตุผลนี้

ความคิด ความเชื่อ ความศรัทธา ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นเรื่องราวในบันทึกต่างๆ

เขียนแล้วก็อยากให้คนอื่นอ่านไหม?

ผมเพิ่งยืนอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่ร้านหนังสือเมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา

วินทร์ เลียววาริณ เขียนเรื่องมังกรเซน

ความตอนหนึ่ง

หนานเฉียนผู่เหยียนเห็นศิษย์ฝ่ายตะวันออกและตะวันตก ทะเลาะกันเพื่อแย่งลูกแมว หนานเฉียนผู่เหยียน ยึดแมวตัวนั้นกล่าวว่า "ถ้าหากใครสักคนสามารถพูดคำดีๆ สักคำ ก็จะช่วยชีวิตแมวตัวนี้ได้"

ไม่มีใครตอบได้ ดังนั้นหนาเฉียนนผู่เหยียนจึงตัดแมวออกเป็นสองท่อน

ค่ำนั้นเมื่อเจ้าโจวกลับมาที่วัด หนานเฉียนผู่เหนียนก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง เจ้าโจวได้ยินเรื่องนี้แล้วก็ถอดรองเท้าแตะของเขาออกมาวางบนศีรษะ แล้วเดินจากไป

หนานเฉียนผู่เหยียนเอ่ยคำเรียบๆ ว่า "ถ้าเจ้าได้อยู่ด้วย เจ้าคงช่วยชีวิตแมวตัวนั้นไว้ได้"

ปริศนาธรรมที่ต้องขบคิด

และทำไมเจ้าโจวถึงถอดรองเท้าแตะออกมาวางบนศีรษะตัวเอง!!!

ไม่ว่าเราจะเขียนแบบไหน แต่คำตอบเหมือนกันเรื่องนึงคือ "ตอบสนองตนเอง" เรา "อยาก" หรือเรา "เอามัน" 

ทั้งสองแบบรวมกันได้ไหม?

อยากให้คนติดตามกับเอามันรวมกัน?

วงชานชลาหน้าบ้าน มีเพลงๆ หนึ่งมีเนื้อร้อง (ท่อนนึง) ว่า

"เขาถาม (ขอถามเขาเขาเติมอะไรใส่)
ฉันเติมอะไรลงไปในไข่ (เขาตอบ)
ขอตอบ (ใส่ความตั้งใจนั้น) และแสนสำคัญจริงใจกับไข่
(ชีวิตเขานั้น) ฉันทำอย่างเดียว
(เขาฝนเขาฝึก) ฉันฝนทุกวัน
(ร้านเล็กนิดเดียว) ทำเพียงไข่เจียวอย่างเดียวก็มีคนสั่ง"

ย้อนกลับไปถึงเรื่องเดิม แรงขับ แรงดัน เป็นเหตุผลที่ให้เราทนอดกับการนั่งจิ้มแป้นคีบอร์ด ปลดปล่อยความคิด ความเชื่อ ออกมาเป็นบันทึกอย่างสม่ำเสมอ

ทำอย่างไรให้เกิด แรงขับ แรงดันข้างต้นเกิดขึ้น

ถ้าหากการเขียนบันทึกเป็นสิ่งที่ตอบสนองต่อความต้องการขอองผู้เขียนแล้ว ไม่ว่าผู้เขียนท่านั้นจะประสบหรืออยู๋ในภาวะเช่นใดก็ตาม ผู้เขียนท่านั้นก็จะไม่มีวันที่จะหันหลังให้กับการเขียน ย่อมต้องปลีก หลีกเร้นหาช่องมาปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นจยล้นทะลักออกมาเป็นบันทึกเสมอ

ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

แม้จะหายหน้าหายตาไปบ้าง ในช่วงเวลาหนึ่ง

สิ่งที่นำเสนอ ที่สื่ออกมา ย่อมแสดงแฝงไว้ซึ่งอัตลักษณ์ของผู้เขียน อย่างชัดแจ้ง หรือแนบเนียนในการแฝงเร้น

แต่ทุกอย่างย่อมมีลายเซนต์ของตัวเองแปะติดไว้เสมอ ร่องรอยที่สามารถ trace ย้อนกลับไปสู่ผู้ปลดปล่อยได้ เพียงแต่ความสามารถในการเนียนและความสามารถในการแงะเป็นสิ่งกำหนดว่า ยาก ง่ายเพียงใด

ย้อนหลังไปนิดหน่อย แต่วันไหน เดือนไหน ปีไหน อย่าถามนะครับ

จำไม่ได้

ผมกับพี่เสือ (ที่หายหน้าหายตาไปจากวงแชร์หลายเพลาแล้ว) นั่งคุยกันค่ำคืนหนึ่ง ต้องคุยกันกลางคืน เพราะกลางวันพี่เสือนอน ส่วนกลางคืนถ้าไม่ดึกสงบผมก็ยังไม่นอน

เราคุยกันเรื่องของคณะทรัพย์นั่นแหละ นั่งนินทาคณะทรัพย์กันอยู่ แล้วเลยไปถึงเรื่องราวในเวปบอร์ดคณะทรัพย์

เราสองคนไปวิ่งเล่นๆ อยู่แถวๆ เวปบอร์ดคณะทรัพย์

ท้ายที่สุดเราทั้งสองก็แงะออกมาได้ว่า ใครคือพี่เสือ ใครคือผม ตัวตนในเวปบอร์ดนั้น

ลายเซนต์ดิจิตอล!!!

ความสามารถเฉพาะบุคคล ห้ามลอกเลียนแบบ!!!

ผู้อ่านที่รักกรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน!!!

ไม่เชื่ออย่าลบหลู่เด็ดขาด!!!

แต่ถ้า Admin เป็นคนลบก็เป็นสิทธิ์ของ admin เขา เขาจะลบเด็ดขาดก็เป็นสิทธิ์ที่เขาพึงกระทำได้ เราก็เพียงแต่ลู่ลามกฎ

แต่ถ้าไม่ลู่มีแต่หลู่เขาก็ลบเด็ดขาด!!!

อารมณ์ของการเขียนบันทึกย่อมมีหลากหลาย หลากสถานการณ์ ถ้าเป็นไปได้ ย่อมต้องผ่านการกลั่นจนใสปิ๊งเป็นตาตั๊กแตน ก่อนที่จะออกมาเป็นขวด pack ใส่กล่องส่งออกมาสู่สายตาสาธารณชน

เราคาดหวังไว้ให้เป็นเช่นนั้น แต่ในความเป็นจริงไม่มีอะไรที่เป็นไปตามที่หวังทุกอย่าง

ผู้อ่านก็เช่นเดียวกัน ย่อมต้องมีคลาดจากสิ่งหวัง ไม่ได้อ่านบันทึกให้สมใจอยาก

แฟนพันธุ์แท้ย่อมต้องรอคอยได้ และเข้าใจในสิ่งแทรกแซงที่เกิดขึ้นได้เสมอๆ

ฝึกข่มจิต อดกลั้น รอคอย
อย่างมีสติ

สม่ำเสมอ

ผมเขียนวันหนึ่งไม่เกิน ๑ บันทึก ถ้าช่วงไหนล้นทะลักด้วยความอยากก็เขียนบ่อยหน่อย ถัวเฉลี่ยแล้ว สัปดาห์ละครั้ง

ไม่มาก ไม่น้อย ไปนัก

เมื่อวานคุยกับน้องมัน'หลา ระหว่างกินถั่วแกล้มชาดำเย็นเรื่องการแสดงความเห็นท้ายบันทึก 

หากบันทึกไหนที่เป็นเรื่องเฉพาะมากๆ อย่างที่เราถูกเน้นย้ำให้เขียนกัน คือเรื่องถนัด ทางใครทางมัน

พอเจอบันทึกแบบนี้ ก็ต้องร้องว่า ถอยดีกว่า ไม่อาวววววว ดีกว่า

ผมเข้าใจไปเองว่า หลายคนมีความรู้สึกเช่นนี้ อยากอ่าน อ่าน แต่มึนไม่รู้ว่าจะต่ออะไรติด จะต่อยอด ติดตาก็ไม่รู้ว่า จะม้วนจะพัน จะตัดตรงไหนดี

บันทึกเลยกลายเป็นของที่ตายแล้ว ไม่ดิ้นพลาดๆ เหมือนปลากระดี่ได้น้ำใหม่ ยังไงอย่างนั้น

*เมื่อแรกแย้มเธอหยดย้อย
ฉันเฝ้าคอย เฝ้าขอชมชื่น
เธอกลับทำหยาม ทำหยิ่ง
เอนอิ่งไปให้คนอื่น
แล้วยื่นกลับมา ทำไม

เปรียบตอไม้ที่ตายแล้ว
ไร้วี่แววจะฝืนคืนได้
เอากิ่งที่ไหนมาต่อ
เอาหน่อมาทาบมันใหม่
ไม่ยอมแตกใบ อีกแล้ว 

(*รังษี เสรีชัย: ตอไม้ที่ตายแล้ว)

สภาพที่เกิดขึ้นจริงในวงแชร์

เราใช้กลยุทธ b2b มากไปหน่อยหรือเปล่า?

ปุกปุยเป็นอีกคนที่เข้ามาฝากรอยยิ้มทิ้งไว้เสมอเช่นกัน และยังยินดีที่จะให้ฝากรอยยิ้มมากกว่า

**ฝากรอยเท้าเอาไว้ ฝากรอยช้ำเอาไว้

(**อำพล ลำพูน: ฝากรอยเท้า)

ไม่มีใครอยากเห็นรอยเท้าประทับไว้เป็นแน่แท้

ความสนุกมันเริ่มหดหายไป รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เริ่มจาห่างหายไป พร้อมๆ กับขวบปีที่ ๓ ของวงแชร์

ฤๅ บันทึกมีจำนวนเพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่ สมาชิกเพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่ ความเงียบเหงา โดดเดี่ยวเดียวดายจะเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน

ความเวิ้งว้างของทะเล ชวนให้เหงาเปลี่ยวเดียวดายเช่นกัน

ความดาษดาดื่นดกซับซ้อนของขุนเขา ความแน่นทึบหลากพันธุ์ของต้นไม้แม้มีสัสัน แต่เปลี่ยนเป็นความเหงาเปลี่่ยวเดียวดายได้ไม่ยากเช่นกัน

ไฟป่า

เราต้องการไฟป่า

เราเอง

ปล. บันทึกนี้ด้นสด
ปล. พี่เสืออยู่ไหนโปรดส่งเสียงมาพลัน
ปล. ผมตั้งใจเขียนเรื่องทะเล แต่ดันออกไปเรื่องภูเขาไฟซะ
ปล. แถม ไยในนัยยะหนึ่งเป็นภาษาใต้ครับ อีกนัยยะหนึ่ง (พ้องเสียง) เป็นคำถามครับ และเป็นคำนาม

ถึงคิวของเพลงท้ายบันทึกครับ

วันนี้พาดพิงไปถึงเพลงของวงชานชลาหน้าบ้าน เอาเป็นว่าฟังเพลงของพวกเขาก็แล้วกันครับสำหรับวงนี้ไม่ต้องบรรยายกันมากครับ สมาชิกหลายคนในวงนี้มีอิทธิพลวงการเพลงบ้านเราค่อนข้างมากครับ ในฐานะคนเขียนเพลง คนทำเพลง

แต่พวกเขาเองได้รับอิทธิพลมาจากไหน?

ไม่เอาเพลงที่พาดพึงครับ ฟังเพลงนี้ดีกว่า

ต้นชบากับคนตาบอด

เชิญฟังกันโลดครับ

เฉลียง: ต้นชบากับคนตาบอด
คำร้อง/ทำนอง: ประภาส ชลศรานนท์

ผลิดอกงาม แตกกิ่งใบ
จับดวงใจแม้ใครบังเอิญได้เดินมองมา
อาจจะพบเห็น เห็นด้วยตา
ต้นชบาขึ้นในโรงเรียนสอนคนตาบอด
ไม่อาจชมดอกชบา
ด้วยดวงตาสองตามีกรรมโลกจึงมืดมน
ไม่อาจพบเห็นเหมือนบางคน
ว่าดอกผลนั้นมีสีสันรูปทรงอย่างไร

บอดก็เพียงสายตาเท่านั้น
แต่ดวงใจก็ยังผูกพันความงาม
อาจจะรับรู้ไปตาม
สูดกลิ่นงามฟังเสียงวิไลร่มไม้บังเงา
ต่างก็เพียงผู้จะชม
สิ่งจะชมสำคัญในมันนั่นคืออันใด
เหตุกับผลนั้นหรือว่าใจ
ต้นชบาก็มีความหมายไปตามคนมอง

บอดก็เพียงสายตาเท่านั้น
แต่ดวงใจก็ยังผูกพันความงาม
อาจจะรับรู้ไปตาม
สูดกลิ่นงามฟังเสียงวิไลร่มไม้บังเงา
สิ่งจะงามอยู่กับใจ
บอดที่ใจเห็นไปอย่างไรไม่มีวันงาม
โลกจะสวยนั้นสวยไปตาม
จิตที่งามมองโลกสดใสไปในทางดี

Sections: Miscellaneous
License: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
created: 20 October 2009 23:06 Modified: 24 October 2009 17:58 [ Report Abuse ]
ดอกไม้
People Who Like This
 
Facebook
Twitter
Google

Other Posts By This Blogger

ความเห็น

  • เขียนเรื่องงานครั้งใด  แม้ไม่มีมาทักทายกันบ้างเลย  เข้าใจค่ะ  ว่าคนละสายงานกัน  หากเป็นเรื่องเกี่ยวกับแผน และ ก.พ.ร.  เห็นจะมีน้องมันหลาที่จะเข้าใจดีที่ซู๊ด
  • ตอนนี้ นายเสือกำลังขะมักขะเม้น จัดทำคู่มือการอบรม Share อยู่ค่ะ  (งานนี้ได้แบ่งปันกันคนละข้อ)
Ico48
Our Shangri-La (Recent Activities)
23 October 2009 19:43
#49744
  • พี่มอนลี่ ส่วนใหญ่แล้วพอคุยเรื่องวิชาการ เรื่องงาน เรื่องสาระ สมองมันตื้อ เปลี่ยนไปอยู่โหมดประหยัดพลังงานทุ๊กทีซิครับ
  • น้องมันหลาเค๊าคอเดียวกะพี่มอนลี่  อยู่แล้ว
  • วันนี้ได้มีโอกาสกินข้าวเที่ยงกับนายเสือตอนเกือบๆ บ่าย ๒ โมงเย็น ด้วยมีสาวใจดี ลากตัวไปครับ
  • ท่าทางคณะทรัพย์จะฮอทสุดขีดแล้วครับตอนนี้ มีการเคลื่อนไหวเป็นกระบวนการ ชื่นชม ชมเชยครับ
  • บอกนายเสือด้วยนะครับว่า อย่าหักโหมมากเดี๋ยวคู่มือจะอ่านไม่ีรู้เรื่อง
  • จ๊ากกกกกกกกกกกกก
เราเอง
 
Ico48
Monly (Recent Activities)
23 October 2009 20:46
#49748
  • ในครั้งนี้เราได้ทีมงานที่เก่ง และแข็งแกร่งในด้านวิชาการเพิ่มขึ้นด้วย  เช่น เอสเค NovemberRian  และ ศรีนรา   หากใครต้องการทีมงานเราอบรมให้ พวกเรายินดีช่วยเหลือเจ้าค่ะ 
  • เห็นรายชื่อทีมงานแล้ว คุณภาพ "คับ" จริงๆ
  • สงสัยว่า ในอนาคตอนางอข้างหน้านี้ ทีมงานนี้จะกลายเป็น leader team สำหรับการฝึกอบรมของโรงเรียนแชร์แน่ๆ
  • อย่าลืมบริการหลังการขายด้วยนะครับ - ฮา
  • Cheer up !!!!!!!!!!
เราเอง

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.213.192.104
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ