นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Our Shangri-La
Ico64
Kittisakdi Choomalee

ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 16

อ่าน: 2624
ความเห็น: 4

ก้าวย่าง ทางเดิน ปี ๔ หมายเลข ๖: ต่างฝัน

กลิ่นหอมแห่งเมืองศิวิไลซ์ กำลังยวนยั่ว ชวนให้ดอมดม ท้องทุ่งกว้างกำลังโหยหา รอคอย เปลี่ยวเหงา จะเลือกเดินทางใด

อีกไม่กี่นาที เวลาจะล่วงเลยเข้าสู่ ๑๑ นาฬิกาของวัน แดดเปรี้ยงๆ โรยตัวลงมาครอบคลุมพื้นที่ ตั้งแต่ก่อนหน้านี้

รถเคลื่อนตัวออกห่างออกไปทุกขณะเวลา ทิ้งที่เราจากมาเอาไว้เบื้องหลัง แลลิบไกลออกไป เหมือว่า เบื้องหลังจะถอยห่างจากเราไป แท้จริงแล้ว เราเคลื่อนที่ออกไป หรือเรายังอยู่ที่เดิม แต่ทุกสิ่งเคลื่อนที่ ออกห่างจากตัวเรา

สิ่งหนึ่งที่สำคัญ นอกเหนือจากที่เราทิ้ง สถานที่ ผู้คนไว้เบื้องหลังแล้ว เราได้ทิ้งอะไรเอาไว้อีกบ้าง เม็ดพันธุ์ ต้นกล้า หน่ออ่อน เรื่องเล่าขาน แต่สิ่งที่เราไม่ได้ทอดทิ้ง คือความทรงจำที่จะติดอยู่กับเรา ตราบนานเท่าชีวิตจะพึงจดจำ

เมล็ดพันธุ์ ต้นกล้า หน่ออ่อนที่เราคิดว่า เราได้ทิ้งไว้เบื้องหลังนั้น จะโดดเดี่ยวเพียงลำพัง สู้ทานแดดร้อน ความร้อนแล้ง ความเหน็บหนาว ชุ่มแช่ในความเปียกชื้น แห่งวสันตฤดู ยืนท้าสายลมอันเหน็บหนาว อาบน้ำค้างพรมยามเช้า ได้นานเท่าไหร่

เมล็ดพันธุ์จะออกหน่อก่อต้น ต้นกล้า หน่ออ่อน จะเติบโต เป็นต้นที่แข็งแรง ให้ใบ ดอก ผล ได้หรือไม่ หรือเหี่ยวเฉาแห้งไปในกาลอีกไม่นาน

เราหวังเพียงให้เมล็ดพันธุ์ ต้นกล้า หน่ออ่อน ที่เราเพาะ ฝังไว้ จะเจริญเติบโต กลายเป็นต้นไม้ใหญ่ ที่แผ่กิ่งก้าน ผลิใบ ออกดอกผล ยั่งยืน และพร้อมสำหรับการแพร่ขยายพันธุ์ให้เต็มพื้นที่ ให้เต็มทุกหัวใจของผู้คน

เราไม่อาจหยั่งรู้

การจากของเรานอกเหนือจากความหวังที่เราวาดไว้ ด้วยอาศัยกรอบทฤษฎีที่ได้ร่ำเรียนมา ในห้องสี่เหลี่ยม อบอวลอ้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ เป่าลมเย็นให้ห้องสี่เหลี่ยม แผดแพร่ไอร้อนสู่อากาศเบื้องนอกห้องสี่เหลี่ยม

ภายใต้กรอบ มุมมองที่ถูกครอบด้วยทฤษฎี ด้วยตัวตนแห่งเหตุผล ตามระบบความคิดที่ฝังลึก

จากรุ่นสู่รุ่น

จิตใจอันเปี่ยมล้นด้วยความเต็มตันตื้น ในความสำเร็จทางด้านวิชาการ ทั้งการปลูกหน่อความสัมพันธ์ให้เติบโต

รอยยิ้ม ผลิบานเต็มดวงหน้าใสซื่อ อิ่มเอมด้วยความสุข

ภาวะ แห่งความยุ่งเหยิงสงบตัวลงแล้ว ทุกสิ่งกำลังหมุนวน เพื่อขยับสู่ความสมดุลย์ใหม่ สมดุลย์ใหม่ เหมือนดั่งกาลอดีต เติมแต้มร่องรอย เกี่ยวเกาะบางอย่างหลอมรวมกลับสู่สมดุลย์เดิม

ความคาดหวังรอคอย ยังคงอยู่

ปรัชญาของการศึกษา คืออะไร? คือการเรียนเพื่อรู้ เรียนเพื่อเก็บเกี่ยวความรู้ ประสบกาณ์

เพื่อใคร?

รถตู้โดยสารคันหนึ่งบรรทุกผู้โดยสาร ๓ คนพร้อมสัมภาระอีกกองใหญ่ ตามติดด้วยรถบัสโดยสาร ร่องรอยดูใหม่ ๒ ห้อตะบึงบรรทุกผู้โดยสาร พร้อมสัมภาระเต็มคัน ทะยานออกเดินทาง ลัดเลี้ยวตามเส้นทาง มุ่งหน้าสู่รั้วอาณาเขตที่ได้ชื่อว่า รั้วการศึกษา

ผู้โดยสารแต่ละคน หอบหิ้วเก็บเกี่ยว หลากหลายสิ่งจากพื้นที่นำติดดัวกลับเข้าสู่รั้วล้อมสถานศึกษา เพื่อต่อยอด ผนึก ผสานความรู้ให้ไพศาล กว้างไกล ลึกล้ำกว่าก่อนเก่า

เธอคือเหล่าความหวัง เธอคืออนาคตของชาติ เธอคือเมล็ดพันธุ์รุ่นใหม่ ที่เปี่ยมล้นด้วยพลัง แห่งความฝัน วิญญาณแห่งมวลประชา

เสียงคำนึงสะท้อนก้องในหุบเขาลึกซ้อน สะท้อนกระซิบเล่าขานในในไม้ ในสายลม ในดวงดอกไม้ ผสมรวมในเกลียวสายน้ำอันฉ่ำเย็น สะท้อนกระซิบแสงแดดอุ่น

เมืองใหญ่เติบโต ไม่หยุดยั้งการพัฒนา พัฒนาการบริโภคให้เติบโต ทรัพยากรต่างถูกดูดส่งหากเชิงหุบเขา จากท้องทุ่งกว้าง จากสายลมอันเยือกเย็น จากสายน้ำอันสงบรินไหลเื่อื่อย มุ่งสู่เมืองอันตะกละตะกลาม มิเคยอิ่ม มิเคยหลับใหล

เมืองที่ถูกเร่งเร้าให้เติบโต ทางด้านการบริโภค เมืองที่เต็มด้วยคลื่นแห่งข้อมูลข่าวสาร เมืองที่ยืนยงดำรงด้วยทรัพยากรจาก ชายขอบรอบอาณา

นักศึกษา ชนชั้นปัญญาชน คือนามเรียกขานของเธอ

ปัญญาชน จากรั้วมหาวิทยาลัยจำนวนร่วมๆ ๖๐ คนเสร็จสิ้นภาระกิจการเรียนรู้ในห้องเรียนที่เป็นท้องทุ่งกว้างใหญ่ อิงแอบแนบซบเบาะนั่ง ในบรรยากาศอากาศอันเย็นฉ่ำ ผิดแผกจากที่ที่เธอเหล่านั้นเพิ่งจากมา แอบอิงหลับตา หัวใจโบยบิน ยังมีภาระกิจที่ต้องทำ เมื่อกลับถึงเมือง เมื่อกลับถึงรั้วมหาวิทยาลัย ดินแดนแห่งความรุ่งเรือง ดินแดนศิวิไลซ์ ดินแดนแห่งปัญญาชน

ท้องทุ่งกว้างอิงแอบแนบกลืนกับทิวเขาของเทือกเขาบรรทัด ที่ทอดตัวสงบนิ่งคลอบคลุมพื้นที่หลายจังหวัด ในภาคใต้

ณ มุมหนึ่งของชายขอบเทือกเขา พื้นที่ชุมชนที่เรียกขานพื้นที่ชุมชนว่า "ตะโหมด" กำลังขับเคลื่อนเข้าสู่สภาวะสมดุลใหม่อีกครั้ง หลังจากถูกรบกวนด้วยเหล่าบรรดาชนชั้นปัญญาชน จากรั้วมหาวิทยาลัย ก่อกวนความสงบของสมดุล

 

ชุมชนที่เปรียบเสมือนอาจารย์ใหญ่ของเหล่าบรรดาปัญญาชน

ดังที่พระอาจารย์แห่งวัดตะโหมด ได้กล่าวให้โอวาทแก่บรรดาเหล่าปัญญาชน ก่อนการเดินทางออกจากพื้นที่ว่า การเรียนรู้ของเหล่าปัญญาชน ที่เดินทางเข้ามาเรียนรู้ในชุมชนเปรียบเสมือนธรรมะที่พระพุทธเจ้าทรงค้นพบ นั่นคือ อริยสัจ ๔ อันประกอบด้วย ทุกข์ สมุทัย นิโรธ และมรรค

  • การมีอยู่ของทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย การพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก การพลาดหวังจากสิ่งหวัง
  • เหตุแห่งทุกข์ คืออวิชชา ความไม่รู้ ไม่เข้าใจในความจริงของชีวิต
  • ความดับทุกข์ การเข้าใจในความจริงของชีวิต
  • แนวทางที่จะนำไปสู่การดับทุกข์ 

เหล่าปัญญาชนกำลังเรียนรู้อริยสัจ ๔

เรียนรู้ในชีวิตจริง เพื่อให้เข้าใจถึงต้นเหตุแห่งทุกข์ (โรค) รู้จักบริบทของชีวิต เพื่อการดำเนินตามหนทางดับทุกข์ ที่ต้นเหตุของทุข์นั้นๆ

 

๙ คืน ๑๐ วันกับการใช้ชีวิต กิน นอน ทำงาน เรียนรู้่ อยู่ในพื้นที่ ต. ตะโหมด อ. ตะโหมด จ. พัทลุง อาศัยอาคารเรียนหลังเก่า ของโรงเรียนวัดตะโหมด ที่อยู่ภายในขอบเขตรั้วของวัดตะโหมด เป็นที่พำนักพักพิง

ใช้ชุมชนเป็นฐานการเรียนรู้ ท้องทุ่งเป็นกว้างเป็นห้องเรียน มีชาวบ้านเป็นอาจารย์ใหญ่ เรียนรู้ เก็บเกี่ยวทรัพยากร ตามปรัชญาการศึกษา

เมื่อครบกำหนดวาระ ก็ต้องจากลาท้องทุ่ง จากลาห้องเรียนไร้ผนังกั้น

มีบ้างยังอาวรณ์การจากลา ปรารถนาอยู่เนิ่นนานกว่านี้ ทว่ากลิ่นหอมจรุงของเมืองศิวิไลซ์ กำลังส่งกลิ่นหอมยั่วยวน เครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน สุดแต่ใจจะปรารถนาอยากได้ 

ขอเพียงโหยหา ก็อิ่มเอมดังปรารถนา

ใครเล่าจะทานทนต่อการเย้ายวนเช่นนี้ได้

ต่างพะรุงพะรัง หอบหิ้ว สองมือเต็มด้วยข้อมูล สมองเอมอิ่มด้วยความรู้ อันแปลกใหม่

เมืองศิวิไลซ์กำลังรอคอย ดินแดนแห่งปัญญาชนกำลัง เปิดอ้าแขนเตรียมโอบกอด

พลังกำลังรุมเร้า อุอุ่นไหลวนในสายเลือด

ท้องทุ่งกำลังโหยหา เงียบเหงา รอคอย

 

เราเอง

พงษ์สิทธิ์ คำภีร์: กูเป็นนักศึกษา

ทุกวัน ทุกวัน เห็นเขารีบออกไป
แต่งตัวทันสมัย ขับรถซิ่ง
อื้อหือ อ้าหา เทวดาฟ้าดิน
กุ๊กกิ๊ก ดุ๊กดิ๊ก สะดิ้งมาเต็มคัน
ชาวบ้านยืนมอง แล้วอดใจไม่ไหว
เอ่ยถามขึ้นทันใด ว่าไอ้หนุ่มเอ๋ย

มึงเป็นใคร

กูเป็นนักศึกษา
นักล่าปริญญา
ใฝ่ฝันขึ้นไปเป็นใหญ่

แล้วยังไง

กูจะรวยน่ะสิวะ
ความรู้กูแน่นหนา
กูจะมาเป็นนายมึง

รำพึงรำพัน น้อยใจวาสนา
ไม่มีการศึกษา อนาคตสั่นไหว
จับกังคนงาน ยังฝันหวานเกินไป
น้อยอกน้อยใจ ไม่ได้เป็นนักศึกษา
เข้าเธค เข้าบาร์ ดึ๊บดั๊บกันเข้าไป
ชาติจะเป็นยังไง ไม่ใช่เรื่องนักศึกษา

ชาวบ้านถามว่า คุณจะทิ้งผมไปไหน
ยากจนเข็ญใจ รอให้คุณนำพา
คุณขึ้นสวรรค์ ผมไม่เคยคิดอิจฉา
ขอเถอะคุณจ๋า อย่าทิ้งผมไปไหน

มึงเป็นใคร

กูเป็นนักศึกษา
นักล่าปริญญา
ใฝ่ฝันขึ้นไปเป็นใหญ่

แล้วยังไง

กูจะรวยนะสิวะ
ความรู้กูเหนือกว่า
กูจะมาเป็นนายมึง

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ (keywords): ข้าวยำ  ต่างฝัน  เฉาก๊วย
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 04 มีนาคม 2554 17:00 แก้ไข: 04 มีนาคม 2554 17:03 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

กลับมาพร้อมการเขียนแนวใหม่

"สั้นๆ ได้ใจความ"

สุดท้ายของชิวิตศิวิไลซ์ เราทุกคนก็จะกลับมาตรงจุดเริ่มต้น สุดแต่ว่าจะช้าหรือเร็ว

อยู่ใกล้วัดหลายวัน ไม่ร้อนหรือครับ (แซวเล่น..)

^______^     อยากเล่ามั่งจัง

กรึ๊บ กรึ๊บ กรึ๊บ

คนละกรึ๊บ สองกรึ๊บ

คิคิคิ

เราเอง

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.224.127.143
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ