นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Our Shangri-La
Ico64
Kittisakdi Choomalee

ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 16

อ่าน: 2241
ความเห็น: 3

ก้าวย่าง ทางเดิน ลืมเลือนคืนวัน ดั้นด้นไป: พกยักษ์ ๖ - ปาทังก้า

มาเร็วไปเร็ว ไม่เหลืออะไรไว้เบื้องหลัง

บันทึกที่ ๒๗ ของ บันทึกปิดท้ายของฤดูกาลล่านกเงือก ผมเลือกบันทึกนี้มาครับ ส่วนบันทึกซีรีย์ ขอเอาไปลงรอบหน้าดีกว่าครับ

บันทึกนี้อาจจะขาดความสมบูรณ์ของตอนจบไปบ้างนะครับ อย่าถือสาหาความกะคนเมานะครับท่านผู้อ่านที่รัก

อิอิอิ

ไม่รู้ว่ามีอะไรดลใจที่ทำให้ผมนึกถึงตั๊กแตน

ฮา แต่ไม่ใช่ตั๊กแตนชลดา เจ้าของเพลงปลายทางของความคิดถึง และอีกหลายๆ เพลงฮิตนะครับ

และก็ไม่ใช่พวกจิ้งหร่งจิ้งหรีด ตั๊กตงตั๊กแตน รถไฟทอด ที่มีวางจำหน่ายขายให้กับผู้รักชอบนิยมอาหารเสริมโปรตีนอุดมอันมีความกรุบกรอบ

แต่เป็นตั๊กแตนปาทังก้าต่างหากครับ ผมนึกชื่อตั๊กแตนออกตอนที่จอดรถคอยสัญญาณไฟเขียวอยู่ตรงแยกช่องเขาตรงประตู ทางเข้า ม.อ. นั่นแหละครับ นึกได้แต่ตั๊กแตน แต่จำชื่อไม่ได้แล้ว

เมื่อสักหลายๆ ปีก่อนข่าวเรื่องตั๊กแตนปาทังก้า ที่มากันแบบมืดฟ้ามัวดิน แห่มาลงที่นาข้าว/ พื้นที่การเกษตร แค่คืนเดียวก็กัดกิน ต้นไม้ต้นไร่ เหี้ยนโกร๋นเกรียนไปสิ้น จากนั้นก็บินจากไปแบบไม่มีเยื่อใย ทิ้งความเสียหาย ทิ้งคราบน้ำตา สลายความฝัน เอาไว้เบื้อหลัง

ก่อนที่จะแห่กันไปรุมทึ้งที่แห่งใหม่

ผมนึกถึงฝูงตั๊กแตนเมื่อครั้งที่เดินผ่านโรงอาหารชั้นล่างของอาคารเฉลิม พระบารมี หรือที่เรียกกันสั้นๆ ว่าตึก ฉบ. เมื่อวานนี้ (๑๖๐๘๒๕๕๔)

เหตุการณ์ที่ทำให้ผมนึกถึงฝูงตั๊กแตนที่รุมกัดกินพืชผลลผลิตของเกษตรกร ก็คือ ฝูงชนจำนวนไม่น้อยที่เดินไปมาขวั่กไขว่ ทั่วบริเวณเต็มพื้นที่ของ ม.อ. ไม่เว้นแม้แต่บริเวณโรงพยาบาล

ก็นี่เป็นสัปดาห์ ม.อ. วิชาการ + งานวันวิทยาศาสตร์ + งานวัด เอ้ยงานเกษตรภาคใต้ + งาน Agro green หลายๆ งาน จำแทบไม่หวาดไม่ไหว

ถ้าถามคนในๆ อย่างเราๆ ท่านๆ ว่าได้มีเอี๋ยวกับงานใดบ้าง เราๆ ท่านๆ แทบทุกคนยกมือฉายไฟตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า งานเกษตร

ส่วนงานอื่นๆ นั้นคงมีเอี๋ยวไปตามแต่ตำแหน่งหน้าที่การงานของแต่ละคน บางคนมีส่วนในการจัดนิทรรศการงาน ม.อ. วิชาการ ที่แยกตัวไปจัดที่ศูนย์ประชุมฯ เมื่อครั้งที่ศูนย์ประชุมฯ สร้างเสร็จ พร้อมใช้งาน ช่วยลดความอัดแน่นของวิชาการ ที่อัดกันแน่นเหมือนปลาแมคคาเรลในกระป๋องตราไก่ ให้บางเบาเหมือนวันนั้นของเดือนลงไปได้ (บ้าง)

เพราะยังไงเสีย มาเที่ยวงานเดียวไม่คุ้มกับค่าใช้จ่าย ทั้งเวลา ทั้งค่ารถ ค่ากิน

งานนี้ ไม่ใช่แค่ปูที่ถูกจับมาใส่กระด้งซะแล้ว

แต่เป็นเหมือนฝูงลิงเขาตังกวนยังไงยังงั้น

ผมเดินลงบันไดจากทางเดินหน้าอาคาร ฉบ. เพื่อลงไปบริเวณโรงอาหาร ด้านขวามือมีต้นโศกขึ้นอยู่ข้างๆ บันได บรรดาลูกลิงจำนวนหนึ่งกำลังสนุกสนานกับการกระโดดขึ้นไปเด็ดใบโศก ต้องเอาใบที่อยู่สูงๆ ต้องกระโดดไปเด็ดมาโน่น ถึงจะสนุก

สงสัยจะเก็บไปทำยำใบโศกกินแน่ๆ

ผ่านร้านสะดวกซื้อ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า แน่นขนัดอัดยิ่งกว่าปลากระป๋องตราไก่ซะอีก เพราะแม้กระทั่งวันปกติธรรมดาที่ไม่ใช่วันนี้ของเดือน ของปี ก็แน่นอยู่พอแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงของที่มีจำหน่ายข้างใน ชั้นวางของถึงกับโล่งเหมือนตอนหลังน้ำท่วมเมืองหาดใหญ่เมื่อ พ.ย. ที่ผ่านมา

อย่าก้มดูพื้นนะครับ ถ้าใครเห็น "ปลักควาย" ก็คงจะนึกออกว่า มันเป็นเช่นนั้นแล

ยิ่งฝนตกเกือบทั้งวันแบบนี้ด้วย อย่าให้พูดเลยครับ ไปดูกันเอาเองดีกว่า นี่ก็กำลังตก ท่าจะตกหนักเสียด้วย (๑๓๐๘๑๗๐๘๒๕๕๔)

เดินผ่านมาถึงตัวโรงอาหาร ปกติคนก็เยอะอยู่แล้ว เมื่อวานเยอะเข้าไปอีก แถม บางร้านของหมด ทยอยเก็บร้านกันแล้ว ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเพิ่งจะบ่าย ๒ โมงเอง

ว่าแต่ว่าตอนนี้ชักจะหิวแล้ว ฝนก็ตก ไม่รู้จะมีอะไรเหลือให้กินบ้าง หวังว่าลูกลิงคงจะไม่กินเกลี้ยงฉาดแล้วนะ

โชคดีว่าวันนี้ลูกลิงน้อยกว่าเมื่อวาน กับเมื่อวานซืน ร้านข้าวที่โรงอาหารชั้นล่างอาคาร ฉบ. ยังมีอยู่ (เกือบ) ทุกร้าน ที่ว่าเกือบทุกร้าน เพราะอย่างน้อยที่สุดแล้ว ร้านขายอาหารเจก็ปิดแล้ว (ปิดเร็วเป็นปกติ)

หวังว่าผมคงไม่พาท่านผู้อ่านหลงประเด็นไปจากประเด็นตั๊กแตนนะครับ

เรื่องความเฮี้ยว ความซนของลูกลิง คงไม่ต่างไปจากบันทึก "เสื้อนกเงือก "ต่อกำลังใจ" (6): เด็กนรก แสบยกล้อ" ของท่าน NovemberRain

อย่างว่าครับ เด็ก ก็คือเด็ก ถ้าให้เด็กไม่เป็นแบบเด็กก็คงกะไรอยู่ โดยเฉพาะเมื่อมากันเป็นหมู่มาก เฮไหนเฮนั่น นึกอยากจะเดินกันให้เต็มถนนก็เดินกันเต็มถนน อยากจะเดินกินลมชมวิว คุยเล่นกันบนถนนก็เดินทอดน่องสบายๆ ไม่รีบไม่ร้อน

อันที่จริงจะไปว่าเด็กๆ ก็ไม่ได้ เราลองหันกลับมาดูว่าเราสร้างสิ่งเอื้ออำนวยให้เกิดสภาพแวดล้อมแบบใดบ้าง นอกเหนือจากสิ่งที่เราเรียกกันว่าการอบรมสั่งสอน ทั้งจากครอบครัว หรือจากรอบรั้วการศึกษา

ครูนี่เป็นบุคคลที่มีอิทธิต่อเด็กไม่น้อยทีเดียวเรียกว่า เด็กเชื่อฟังคุณครูมากกว่าพ่อแม่ก็ว่าได้ ครูสั่งการบ้าน ยังต้องแปะๆ แตกต่างไม่ได้ ผู้ปกครองก็ต้องเป็นเดือดเป็นร้อน ต้องทำตามอย่างครูว่า ไม่งั้นเด็กไม่ยอม

เอ้า กลับมาที่การจัดสภาพแวดล้อมของเรากันบ้าง

ก็ต้องถามว่าเราได้จัดสิ่งเอื้ออำนวยความสะดวก ให้ผู้ที่สัญจรไปมาอย่างไรบ้าง โดยเฉพาะผู้ที่ใช้เท้าเดินตามฟุตบาท เรามีฟุตบาทที่พอจะเดินสวนกัน 2 คนแบบใกล้ชิด แต่ในความกว้างของฟุตบาทที่มีนั้น ยังถูกเบียดบัง ถูกขัดขวางปิดกันด้วยสิ่งอุปสรรคต่างๆ มากหลาย

เมื่อเดินบนฟุตบาทไม่ได้ก็ต้องลงมาเดินบนถนนกัน

กลับมาที่ประเด็นตั๊กแตนกันต่อนะครับ

พฤติกรรม ทั้งเด็ด ทั้งทึ้ง ทั้งลูบ ทั้งคลำ ทั้งเกลื่อน ทั้งทุ่ม ทั้งทิ้ง มีให้เห็นอยู่ทั่วไป หลังจาก ๓ วันที่เรา (ม.อ.) ได้เชิญชวนเหล่าบรดาตั๊กแตนมารุมทึ้งทรัพยากร (ที่เราจัดไว้ให้) สิ่งที่หลงเหลืออยู่ก็คงไม่ต่างจากการที่ฝูงตั๊กแตนปาทังกา ลงในท้องไร่ท้องนาครับ

สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือความบอบช้ำที่ต้องค่อยๆ ใช้เวลาในการฟื้นฟูให้อยู่ในสภาพเดิม ขยงขยะที่กลาดเกลื่อน (ที่รองรับไม่เพียงพอ/ จัดเก็บไม่ทัน/ พฤติกรรมการทิ้งขยะ) คงต้องรอวันเก็บกวาด ต้นไม้ต้นไร่ ใบหญ้าที่ถูกเหยียบถูกย่ำ คงต้องรอวันฟื้นตัว

ช่วงสัปดาห์ ม.อ. วิชาการ + งานสัปดาห์วิทยาศาสตร์ + งานเกษตร คงไม่ต่างอะไรไปกับ การสร้างสิ่งล่อตาล่อใจ (ทางวิชาการ + ตลาด) ให้บรรดาฝูงตั๊กแตนพากันบินมารุมทึ้งทรัพยากรที่มีอันจำกัดในคราวเดียวกัน

แม้ว่าเราจะพยายามแบ่งสรรปันส่วนว่า ฝูงไหนให้มาวันไหนก็ตามที

และที่ร้ายกว่านั้นก็คือ ฝูงที่ว่ามีทั้งฝูงตั๊กแตน และฝูงลิง ที่มากันคึกๆ เต็มไปหมด

เมื่อมาเร็ว ทุกอย่างก็ราบเป็นหน้ากลอง คนที่อยู่ข้างหลัง เจ้าของสวน เจ้าของไร่ ก็ต้องทำใจ ฟื้นคืนเรือกสวนไร่นาของตัวเองกันต่อไปครับ

เราเอง

ตั๊กแตน ชลดา - สัญญาหน้าคอม


หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 01 ตุลาคม 2554 00:01 แก้ไข: 01 ตุลาคม 2554 00:08 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 NovemberRain, Ico24 คนธรรมดา, และ 2 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ในที่สุดเกินไป ๑ วินาที

ฮาโรย เจ็บเบ็ดหัวนิ

อิอิอิ

เราเอง

ยามเฝ้าแชร์คนใหม่คงยังไม่หลับนะครับ เราคงได้บันทึกสุดท้ายของวันมาแล้วครับ

พักผ่อนให้มาก ๆครับ

ดูท่าแล้ว Our Shangri-La ท่าจะไม่ได้พักผ่อนแล้วครับ ไฟติดแล้วมันคงดับยาก....

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 100.24.122.117
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ