นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Our Shangri-La
Ico64
Kittisakdi Choomalee

ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 16

อ่าน: 1263
ความเห็น: 3

ก้าวย่าง ทางเดิน ลืมเลือนคืนวัน ดั้นด้นไป: ยิ่งให้ ยิ่งได้

ยิ่งให้ ยิ่งได้

---******---

โปรดฟังอีกครั้ง

ยิ่งให้ ยิ่งได้

แม้ครั้งที่ ๓ ก็ยังบอกกล่าวเล่าแจ้ง นั่งยัน นอนยัน ยืนยันว่า

ยิ่งให้ยิ่งได้

ที่ผมพูดอย่างนี้ เขียนอย่างนี้ก็เนื่องมาจากการเขียนบันทึกในแชร์ครับ

ยิ่งเขียนก็คือการยิ่งให้

ยิ่งได้นี่ไม่เฉพาะการที่ได้จากคนอื่นผ่านการอ่าบันทึกนะครับ แต่ได้จากการเขียนบันทึกส่วนหนึ่งด้วย และเป็นส่วนที่สำคัญซะด้วย

ผมไม่ได้พูดถึงการคัดลอกข้อมูลจากที่หนึ่งมาเป็นบันทึกของเรานะครับ ถ้าแบบนี้ส่วนที่เราจะได้จากการปล่อยบันทึกมีน้อยกว่าการเขียนบันทึกจริง ๆ

ผมไม่ได้พูดถึงการได้แต้มจากการเขียนบันทึกตาม TOR หรือตามอะไรนะครับ

สิ่งที่ได้คือการฝึกฝนตนเอง ฝึกที่จะจัดระบบความคิด ฝึกการถ่ายทอดความรู้ ฝึกที่จะสกัดสิ่งที่เรารู้ในใจออกมาเป็นข้อความเพื่อสื่อสารกับผู้อื่น

หรือเป็นการใช้ทักษะด้านการสื่อสารเพื่อสื่อสารกับผู้อ่านนั่นเอง

เขียนอย่างไรให้ผู้อ่านอ่านแล้วเข้าใจง่าย ตรงประเด็น ไม่ไขว้เขวหลงประเด็น อันนี้ยกเว้นกรณีที่ผู้เขียนตั้งใจที่จะสับขาหลอกนะครับ ถ้าเป็นเช่นนี้ก็ค้องเป็นทักษณะในการจับประเด็นของผู้อ่านเองด้วยครับ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรณีการเขียนที่อาจจะกระทบกับใครหรือหน่วยงานใดในด้านลบนี่ ทำให้ผู้เขียนต้องเรียบเรียง ขัดเกลาข้อความให้สื่อไปในทางรุนแรง หรือด้านลบน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

อันนี้เป็นเรื่องของการฝึกสมาธิ ฝึกการควบคุมจิตใจ ถ้าเป็นบันทึกลักษณะนี้การเขียนแล้วเก็บร่างบันทึกไว้หรือบันทึกเป็นบันทึกที่ไม่เปิดเผยไว้ก่อน แล้วค่อยมาขัดเกลา ทบทวนในภายหลังอีกสักรอบ ๒ สอบ ก่อนที่จะเปิดเผยบันทึกออกมาสู่สาธารณะ

หรือเมื่อเราละอารมณ์ที่เกิดขึ้นขณะที่เขียนบันทึกนั้นได้แล้ว เราจะลบบันทึก (ที่ไม่เปิดเผย)นั้นทิ้งไปก็ได้ หรือเปลี่ยนแนวการเขียนบันทึกไปจากเดิม

สิ่งที่ได้นี่ไม่ได้มองเป็นเป็นสิ่งของนะครับ

แต่ถึงแม้จะไม่เห็นเป็นสิ่งของจับต้องได้ด้วยกายสัมผัส ตาสัมผัส (ใครจะรวมการใช้ลิ้นสัมผัส จมูกสัมผัส ก็ไม่ว่ากันครับ) แต่สิ่งที่ได้กลับมีค่ามากและซื้อหาไม่ได้ด้วยการใช้ "เงิน"

การเขียนในสิ่งที่เราปฏิบัติ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน (ในที่ทำงาน) หรือเรื่องงาน (ที่บ้าน - งานบ้าน งานครัว งานสวน งานไร่) หรือเรื่องาน (อดิเรก) หรือเรื่องงานจุด จุด จุด

ทุกอย่างเป็นเรื่องเดียวกับ "งาน"

เมื่อเราปฏิบัติมาก ความเชี่ยวชาญ ชำนาญการ (แม้จะไม่มี/ ไม่เกี่ยวกับ ตำแหน่ง ผู้เชี่ยวชาญ ชำนาญการ) เรื่องนั้น ๆ ก็มีมากตามไปด้วย รวมถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น ๆ

รวมไปถึง ปัญหา ข้ออุปสรรค เทคนิคการแก้ไขปัญหา อุปสรรค เทคนิคการทำให้ "เสร็จเร็ว" "ลดงาน" "ลดเงิน (ที่ต้องจ่าย)" "ลดเวลา" ลด จุด จุด จุด

แต่เรื่อง "ลดน้ำหนัก" เป็นอีกเรื่องหนึ่งนะครับ

เทคนิค ความชำนาญ เชี่ยวชาญ เหล่านี้ครับ ที่เราต้องงัดกลยุทธมาใช้ เพื่อนำเสนอต่อ บอกเล่าต่อ

การเขียนไม่ใช่เรื่องง่าย(สำหรับหลายคน)ที่จะเขียนให้ผู้อ่านเข้าใจง่าย กระชับ ตรงประเด็น ครอบคลุมประเด็น/ ส่วนที่เกี่ยวข้องครบถ้วน

เป็นเรื่องที่ต้องใช้การรวบรวม เรียบเรียง สิ่งต่างที่เกี่ยวข้องเข้าด้วยกัน เพื่อนำสิ่งที่เป็นความรู้แฝง (tacit knowledge) หรือ "งาน" ที่เราทำจนชำนาญ เชี่ยวชาญ ให้ระเบิด (explo(sive)) ออกมาเป็นตัวหนังสือ เป็นขั้นตอนการปฏิบัติ (งานบ้าน งานเรือน งานสวน งานครัว งาน ...)

ก่อนเขียนอาจจะต้องมีขั้นตอนของการ เตรียมส่วนประกอบ เตรียมเครื่องปรุง อย่างเช่น รูปสวย ๆ งาม ๆ เอกสารประกอบ เพื่อให้บันทึกมีความสมบูรณ์ สวยงาม น่าอ่าน หอม หวาน น่ากิน

เหยาะเครื่องปรุงอย่างไรให้บันทึกมีรสชาติอร่อย กลมกล่อม น่าอ่าน เข้าใจง่าย ไม่แข็งเกินไป

explo - it ระเบิดมันออกมา

explo tacit knowledge ให้เป็น explicit knowledge

ก่อนที่จะ "ระเบิด" tacit knowledge ออกมาเป็น explicit knowledge ได้นี่เองครับ ที่ต้องใช้ความสามารถในการเขียน ในการเรียบเรียง รวบรวม ทวนซ้ำ

อันนี้เองครับที่เป็นการได้ที่ "ได้" มากกว่าแต้ม TOR หรือการได้ที่เป็นสิ่งของที่จับได้ คลำได้ ลูบได้ ดมได้ หรืออาจจะกินได้

ยิ่งเขียน เราก็ยิ่งมีความชำนาญ เรื่องการรวบรวม เรียบเรียง และยังเป็นการทบทวนสิ่งที่เรา "รู้" อีกด้วย

ยิ่งเขียนยิ่งรู้

เมื่อทบทวนตัวเองว่าเรา "รู้" อะไรแล้ว เราก็จะ "รู้" ว่าเรา "รู้" อะไร เรา "รู้" อะไรน้อยกว่าที่เรา "รู้" ที่เรา "เข้าใจ" ว่าเรา "รู้"

ยิ่งทำให้เรา(ต้อง) "เรียนรู้" ในสิ่งที่เรา "รู้" ว่าเรายัง "รู้" น้อยกว่าที่เรา "คิด"

 

เขียนไปเขียนมาชัก "รู้" ว่าตัวเองกำลัง "งง" กับสิ่งที่เขียน อย่ากระนั้นเลย จะขอยุติการ "งง" เรื่องที่ "รู้" ว่ากำลัง "งง" ลงเพียงเท่านี้

ว่าแต่ว่าผม "จะได้" "ดอกไม้" สักกี่ดอกนี่ หรือว่าจะมา "พร้อมกระถาง"

เราเอง

หมวดหมู่บันทึก: วิธีการใช้งาน Share
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 27 สิงหาคม 2555 19:01 แก้ไข: 28 สิงหาคม 2555 10:46 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Baby, Ico24 ServiceMan, และ 4 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

บ่อยครั้งที่ยิ่งเขียนก็จะยิ่งรู้...ว่าที่คิดว่ารู้แล้วนั้นยังรู้ไม่ดีพอ เพราะเขียนเองอ่านเองแล้ว งง จริงๆ โดยเฉพาะบันทึกเก่าๆ เขียนอะไรไปหว่า งง แต่สักพักก็นึกออก เพราะเขียนเอง 555 อย่างน้อยก็กันลืม

แถมดอกไม้ให้อีก ให้ดอกเดียว กลัวท่านพี่น้อยใจ :)

เขียนเอง งงเอง ชักจะเก่งเรื่องการเขียน
เขียนมาเขียนไป เหมือนได้(กิน)เรียน
รู้มาก-น้อย ทวนซ้ำ คร่ำเคร่งเพียร
เพราะยิ่งเขียน ยิ่งได้ ดอกไม้ทั้งต้น

ดีนะไม่แถมรากกับโคนมาให้ด้วย

อิอิอิ

เราเอง

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.226.245.48
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ