นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1074
ความเห็น: 2

ลงเต้นท์ครั้งแรก

การทำงานปีแรกๆ เมื่อ 14 ปีก่อน เจอะเจอปัญหามากมายที่ใครไม่เคยมาลองทำงานดู ไม่มีทางรู้ ตั้งแต่เต้นท์ที่ตกลงกันแล้วว่าจะมาลงให้ แต่เมื่อรู้ว่าเป็นงานเกษตรภาคใต้ ต้องขอเป็นอีกราคาหนึ่ง ทำไมเป็นงานเกษตรแล้วต้องแพงขึ้น จนที่สุดก็ไม่มีเต้นท์จะมาลงให้  เพราะพวกเราไม่ยอม จึงต้องไปหาเต้นท์ใหม่หลายราย บางรายอยู่ถึงนครศรีธรรมราช

 

ด้วยความไร้เดียงสา ของการทำงานปีแรกๆ  คนลงเต้นท์บอกจะมาลงเต้นท์วันนี้ ก็นั่งรอตั้งแต่เช้า  ด้วยคิดว่าเค้าคงมาตามเวลาราชการ 


พอสัก 4 โมงครึ่ง โทรตามเค้าก็บอกจะออกแล้ว ๆ  สุดท้ายมาถึงตอนเที่ยงคืน   เรากับเจ้านายต้องมาคุยกับเจ้าของเต้นท์จากนครฯ เปิดออฟฟิตในตึก เพื่อให้เค้าเห็นว่า เป็นงานของคณะฯ มีเงินจ่ายแน่ๆ  จึงนัดแนะกันว่าจะเอาเต้นท์ส่วนที่เหลือมาลงให้ในวันพรุ่งนี้เป็นต้นไป

   

วันรุ่งขึ้นเรารอคนลงเต้นท์จนถึงดึก ก็ไม่มีทีท่าว่าจะมา จนสุดท้าย ตี 3  คนลงเต้นท์โทรหาว่ามาถึงแล้ว ให้มาชี้จุดให้ด้วย  ก่อนออกจากบ้าน เราโทรหาเจ้านายด้วยหวังว่าจะออกมาเป็นเพื่อนกัน   เจ้านายกระซิบมาตามสายว่า  “เอ็งจัดการไปเลย  เราออกมาไม่ได้”  “เฮ้ย มาไม่ได้ แล้วปอทำไงอ่ะ”   “เอ็งก็ชี้ๆ ไปซิ  ดึกอย่างนี้ เราออกไปได้ไง” โห กรรมเวร  เราวางโทรศัพท์แล้วงงมาก  ออกมาทำงานนะ ทำไมออกมาไม่ได้  เราไม่เข้าใจ  

   

เรายังจำความรู้สึกกลัวได้ดี  เรารู้สึกกลัวมาก ไม่รู้กลัวอะไร ทั้งที่เป็นคณะที่ทำงานอยู่ทุกวัน แต่พอต้องมาตอนตี 3 กับคนแปลกหน้า โห ไม่รู้จะบรรยายความกลัวออกมาเป็นตัวอักษรยังไง กลัวยังไงก็ต้องมา ไม่มาก็ไม่ได้เพราะทำงานอยู่คนเดียว


   

เมื่อมาถึงชายฉกรรจ กว่า 10 คน บนรถสิบล้อที่บรรทุกเหล็กโครงเต้นท์  คนงานพอเห็นเป็นหญิงสาวมาคนเดียว ก็ทำท่าไม่เชื่อถือ โห่ ฮิ้ว แซวกัน เราต้องกล้ำกลืนความกลัว ทำหน้านิ่งเฉย ขับรถนำทางไปยังจุดต่างๆ เพื่อลงเต้นท์


 

พอเราชี้จุดเสร็จ ในขณะที่คนลงเต้นท์ช่วยกันเอาโครงเต้นท์ลง เรารีบขึ้นรถเก๋ง ล็อคประตูแน่นหนา เพื่อรอจะไปชี้ในจุดต่อๆ ไป ในขณะที่นั่งรอ ก็สบถบ่นถึงชะตากรรมของตัวเอง “ฉันมาทำอะไรตรงนี้”  “ถ้าฉันโดนมันฆ่าตาย จะมีใครรู้ไม๊"   "ฮือๆ  จะทำไงดี”

 

บรรยายกาศ ตี 3 กว่าๆ ในมหาวิทยาลัยที่มืดมิด  ที่ผู้หญิงคนเดียวกับชายฉกรรจถอดเสื้อโยนเหล็กโครมคราม หยอกล้อ พูดเสียงดังกว่าปกติทุกครั้งที่เราเดินลงจากรถ


 

เราต้องเข้มแข็ง อย่ากลัวมัน อย่ากลัว เราบอกกับตัวเองแบบนี้  โชคดีที่เราเป็นเด็กอาสา คุ้นชินกับพี่ๆ เพื่อนๆที่เรียนช่าง ตัวดำๆ ท่าทางเหมือนโจร แต่แท้จริงแล้วล้วนนิสัยดี  สักตี 5 เราเริ่มตั้งสติได้คิดซะว่าเป็นพี่ๆ เพื่อนๆ ช่างก็แล้วกันฟ่ะ  คิดได้ดังนั้นเมื่อเราลงจากรถ มีเสียงพูดแซวอีกครั้ง


 

คราวนี้เราหันไปมองนิ่ง แล้วเดินเข้าไปหาใกล้ๆ  ได้ผลพวกคนงานเงียบ นิ่ง ไม่กล้าแม้หัวเราะ  ทีท่าของชายฉกรรจ์ที่น่ากลัว เปลี่ยนไป เพียงแค่เราไม่กลัว 

แปลกไม๊ แค่กลัว กับไม่กลัว ก็ทำให้ท่าทีของคนรอบข้างที่แสดงต่อเราต่างกัน


 

คืนนั้นกว่าจะชี้จุดลงเต้นท์เสร็จก็สว่าง  6.30 น. เรากลับบ้านไปนอน เจ้านายโทรมาหาตอน 9.30 น.  แค่เห็นเบอร์เราก็สุดแค้นอย่างบอกไม่ถูก  “ลงเต้นท์เป็นไงบ้าง” เจ้านายถามเสียงอ่อนโยนสุดๆ  เราพูดตอบเสียงดังด้วยความโกรธ “ปอเป็นเมียคนลงเต้นท์ไปแล้ว” พร้อมวางหูด้วยความเจ็บใจ


 

เรารู้สึกโกรธ เจ็บแค้น ไม่เข้าใจ ว่าทำไมเราต้องมาทำอะไรแบบนี้คนเดียว  เฝ้าถามตัวเองว่าจะเอาไงต่อ ขณะที่กำลังคิดว่าจะแก้แค้น ประท้วงยังไงดี



สักพักเจ้านายโทรมาอีกครั้ง บอกว่า “ลูกค้าเอ็งมาเต็มซะหมด รีบมาต่ะ”  เรารีบแต่งตัวไปทำงาน ทำงาน และทำงาน  ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ดึกๆ คนลงเต้นท์มาลงเต้นท์เพิ่ม  ก็ต้องออกมาชี้ล็อคจนเกือบสว่าง  พอสัก  7 โมงคนลงเต้นท์อีกรายที่ชอบลงเต้นท์ตอนเช้ามา  เราก็ต้องมาชี้จุดลงเต้นท์อีก  ทำแบบนี้ทุกวันๆ จนลืมไปว่าเราควรจะโกรธ หรือโทษอะไรสักอย่างดี ที่ทำให้เราต้องมาทำอะไรแบบนี้


 

อาจเพราะเราโง่ ไม่ค่อยคิดมาก หรือเพราะสนุกกับการทำงาน จึงทำงาน ทำงาน ทำงาน โดยไม่ค่อยมีเวลาสงสัย น้อยใจ อิจฉา หรือวุ่นวายกับอะไรๆ ที่ใครๆ เค้าเป็นกัน  งานลงเต้นท์ครั้งแรกที่ทำจึงสำเร็จลงได้ในที่สุด

 

เป็นประสบการณ์ในยามค่ำคืนที่น้อยคนจะได้เจอ  หลายปีผ่านไป เราเริ่มเข้าใจอะไร ๆ มากขึ้น เจ้านายมีครอบครัวการออกมากลางดึกกับลูกน้องผู้หญิงคงทำให้คนที่บ้านไม่สบายใจ


 

ไม่น่าเชื่อแม้แต่เรื่องแบบนี้เราก็ไม่เคยสนใจ เพราะในใจคิดแต่จะทำงาน ทำงานให้สำเร็จ เพราะทำคนเดียว ต้องทำให้ได้ ไม่ว่าจะยากแค่ไหน ก็ต้องทำให้สำเร็จให้ได้  เรารักและลุ่มหลงในงานของเรา จนลืมไปว่าคนรอบข้างจะคิดอย่างไร (เพราะเราไม่ค่อยมีเวลาว่างจะคิดอะไรมาก เพราะต้องทำงาน 5555)

 

 

 


Sections: พัฒนางานประจำ
License: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
created: 30 May 2016 18:43 Modified: 30 May 2016 18:51 [ Report Abuse ]
ดอกไม้
People who like this: Ico24 JIBCy, Ico24 Baby, and 8 others.
People Who Like This
 
Facebook
Twitter
Google

Other Posts By This Blogger

ความเห็น

Ico48
Monly (Recent Activities)
31 May 2016 11:46
#105100

ปัจจุบันนี้ เต้น ในงานเกษตรฯ ใหญ่โตมากๆ เดินสบาย ไม่ร้อน และไม่ต้องกลัวเปียกฝน ไม่อึดอัด

ผู้หญิงแกร่ง

มีความรักและลุ่มหลงในงาน ทำงานอะไรก็สำเร็จได้ตามเป้าหมาย

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 35.173.48.224
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ