นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Kon1Kon
Ico64
เสาวลักษณ์ รุ่งตะวันเรืองศรี
อาจารย์ระดับ 7
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
Recent Activities
  • Not Available
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 2

Page Visits: 2368
comment: 10

ถูกชะตา ถูกใจ ได้เรียนรู้ [C]

“The student will forget what you teach them, but they will never forget how you touch their life.”

                   บางครั้งรู้สึกไหม..ว่าเจอใครแล้วถูกชะตาจัง.. และก็ได้กลายมาเป็นเพื่อนที่ดีกันจนได้..

                   วันก่อนไปแอบถูกชะตาอย่างเงี้ย กับ ดร.สุรภี โสรัจจกุล หรือเรียกว่าพี่ไก่         ซึ่งเป็นอาจารย์อยู่ที่วิทยาลัยมิชชั่น.. ถูกชะตาเพราะอะไร.. ก็ตอบไม่ได้  รู้แต่ว่าชื่นชม  ด้วยความที่พี่เค้าพูดภาษาอังกฤษเพราะ (พอดีได้อยู่ทีมแปลเดียวกัน แอบฟัง ชื่นชม และเรียนรู้วิธีการของพี่เค้าตลอดงาน) 

              ความถูกชะตาก็ส่งผลต่อเนื่องมา.. พี่ไก่โทรมา update เกือบทุกอาทิตย์ ในขณะที่ Kon1Kon ก็ส่ง sms ไปหาทุกวันพุธ.. วันนึงได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนกันเรื่องน้องชายของพี่ไก่  ซึ่งทำงานอยู่ที่อเมริกา.. คุยไปคุยมา ถึงได้รู้ว่า น้องชายพี่ไก่เค้าได้รับรางวัล Teacher of the Year 2 ปีซ้อน... ว๊าว...ว่าแล้วต้องแอบถามเคล็ดลับซะหน่อย  ในฐานะที่เป็นคนสนใจเรื่องการเรียนการสอนเช่นกัน.. 

               คำตอบของพี่ไก่น่าสนใจมาก..พี่ไก่บอกว่า น้องชายพี่ไก่ยึดคติว่า “The student will forget what you teach them, but they will never forget how you touch their life.”   แปลเป็นไทยว่ายังไงดีล่ะ.. ประมาณว่า “นักเรียนอาจจะลืมสิ่งที่คุณสอนเค้า  แต่เค้าจะไม่มีวันลืมว่าคุณได้เคยสัมผัสชีวิตของเค้าอย่างไร” 

                     สอดคล้องกับที่ ดร.รุ่ง แก้วแดง กล่าวไว้นะคะว่า “ครูไม่เพียงแต่สอนหนังสือ แต่สอนคนให้เป็นคน”..

กินใจค่ะ...

 
หมวดหมู่บันทึก: การเรียนการสอน
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 29 พฤศจิกายน 2550 21:14 แก้ไข: 18 กุมภาพันธ์ 2551 09:53 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
Flowers
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

comment

อ์ม..ม์ Kon1Kon เอาข้อคิดดีๆ มาให้เราอีกแล้ว ชอบครับ 
  • ตามมายกมือเห็นด้วย 2 มือค่ะ
  •  “The student will forget what you teach them, but they will never forget how you touch their life.” 

ข้อคิดดีมาก ๆๆๆๆ  ขอเห็นด้วยอีกคนคะ

ข้อคิดนี้ไม่เพียงแต่ใช้กับการเรียนการสอนเท่านั้นนะคะ

ในงานวิจัยก็เช่นเดียวกันค่ะ นักวิจัยต้องทิ้งความรู้ทั้งหมดก่อนลงพื้นที่ (ครั้งแรก) เพื่อให้สมองว่างๆ เก็บข้อมูลมาทั้งหมดโดยไม่ลำเอียง (bias)

จากประสบการณ์การทำงาน ผอ. เคยสอนเสมอว่า "อย่าทำตนเป็นผู้รู้" แต่ให้ฟังให้มาก แล้วใช้ความรู้ของคุณมาเรียบเรียงสิ่งที่ได้ฟังมาอย่าง "ระบบ" จากนั้นใช้ความสามารถของคุณในการหาหนทางแก้ไขหรือบรรเทาปัญหา โดยต้องเอาตัวเราไปสัมผัสกับชีวิตของชุมชน ให้เป็นหนึ่งเดียว ...แล้วเราจะพบว่าทางออกไม่ได้ซับซ้อนมากมาย เพียงแค่ค่อยๆ เลาะไปทีละขั้น ทีละขั้น...เชื่อมั่นในภูมิปัญญาชาวบ้าน..เราเพียงแค่เพิ่มทักษะ/ขีดความสามารถ โดยการถ่ายโอนเทคโนโลยี....เฮ่อ แค่ที่เขียนมาก็ไม่รู้จะทำได้สักเท่าไหร่นะคะ ...มีคนเคยบอกไว้ว่า ปัญหาทุกวันนี้ที่ยิ่งแก้ยิ่งติด เพราะเรามี "ผู้ (คิดว่าตัวเอง) รู้" อยู่เต็มบ้านเต็มเมืองค่ะ...(จำเค้ามานะคะ)

เล่าให้ฟังเฉยๆ นะคะ ...

มาตามอ่าน....และบังเอิญมาพบ คุณคนทำงานชายฝั่ง เล่าให้ฟังเฉยๆ ค่ะ
Ico48
[IP: 172.31.16.72]
30 พฤศจิกายน 2550 14:47
#3199

ขอบคุณสำหรับข้อคิดที่ดีมากๆ ครับ

จากข้อคิดข้างต้น ผมขอเสนอ "ข้อที่ไม่ต้องเอาไปคิดให้รกสมองก็ได้" ดังนี้ นะครับ

“The teachers will forget most of the students that  they have taught, but they should never forget what you have to teach.”

 

Ico48
Kon1Kon (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
30 พฤศจิกายน 2550 18:06
#3230

ขอบคุณทั้ง

  • คุณคนธรรมดา
  • พี่อัมพร
  • น้องไตรลดา
  • คุณคนทำงานชายฝั่ง
  • พี่เมตตา
  • และคุณไม่แสดงตน

มากค่ะ ที่แวะมาอ่านกันนะคะ...

 

Ico48
Kon1Kon (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
30 พฤศจิกายน 2550 18:17
#3231
  • สำหรับประเด็นที่น้อง P แบ่งปันมา ..พี่ก็เห็นด้วยค่ะ..ท่านผอ.เข้าถึงหัวใจของการทำงานในชุมชน..ที่บอกว่า "อย่าทำตนเป็นผู้รู้"..เพราะว่าในชุมชน มีคนที่รู้กว่าเราเยอะเชียวค่ะ..
  • ก็เลยจะมาชวนไปอ่านอีกบันทึกนึง เกี่ยวกับวิจัยชุมชนเหมือนกันค่ะ...ชื่อบันทึก.."สิ่งดีๆ เกี่ยวกับการทำวิจัยกับชุมชน" กดที่นี่ได้เลยค่ะ

"นักเรียนอาจจะลืมสิ่งที่คุณสอนเค้า  แต่เค้าจะไม่มีวันลืมว่าคุณได้เคยสัมผัสชีวิตของเค้าอย่างไร” 

อันนี้ตอบในประสบการณ์ที่เป็นนศ.มาก่อนนะคะ

ลืมสิ่งที่อาจารย์สอนไปเยอะเลย แต่ยังไงก็ไม่เคยลืม

ความสนุก การใช้ชีวิตตลอด 4 ปี ที่รั้วมอ.ปัตตานี

กับอาจารย์ภาคฝรั่งเศสที่น่าร๊ากของพวกเรา

ว่าไปคิดถึง น้ำตาจะไหล T^Y

  • น้องแอบเหงาจ๊ะ..อยากส่งเสียงแทนน้อง ไปบอกอาจารย์ที่ภาคฝรั่งเศสจัง..อยากให้อาจารย์ที่นั่นได้รู้ว่า ท่านได้สร้างความทรงจำที่ดีให้กับนศ.แล้ว...อยากให้กำลังใจท่านอาจารย์ทุกคนเหล่านั้นจังเลยค่ะ...
  • สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของการเป็นครู คงไม่มีอะไรที่ดีเท่า การได้รู้ว่า เราได้ make a difference ในชีวิตของใครบางคน...
  • อยากประกาศให้โลกรู้จัง...จะประกาศยังไงดี..???..
you must log in before you can post a comment.