นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

Kon1Kon
Ico64
เสาวลักษณ์ รุ่งตะวันเรืองศรี
อาจารย์ระดับ 7
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ความเคลื่อนไหวล่าสุด
  • ไม่มี
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 2

อ่าน: 2305
ความเห็น: 23

ปีนี้ที่ผ่านไป กับอะไรๆ ที่ผ่านเข้ามา [C]

ผลของการให้สิ่งดีงามเชิงบวก มันสะท้อนต่อกันเป็นลูกโซ่ที่ทำให้คนอีกหลายๆ คนพลอยได้รับความสุข และทำให้วันของคนหลายคนเบิกบาน..

ปีนึงกำลังจะผ่านไป

มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย...

ถ้าทบทวน ถ้ากลั่นกรอง..ก็พบว่ามีบทเรียนอะไรต่างๆ ที่เป็นบันได้ให้เราเติบโตต่อไป..

ปี 50 นี้..มีทั้งสิ่งที่ดีที่เป็นเหตุการณ์ใหญ่ๆ  อย่าง..การเป็นแม่งานจัดสัมมนาร่วมกับโตโยต้า (เรื่อง เศรษฐกิจพอเพียงกับการจัดการสิ่งแวดล้อม) โดยมีผู้เข้าร่วมกว่า 700 คน.. ได้ลงหนังสือพิมพ์ไปหลายฉบับ โปรโมทชื่อเสียงให้กับคณะ และมหาวิทยาลัย..การที่นักศึกษาในที่ปรึกษาได้รับรางวัลวิทยานิพนธ์ดีเด่น...การที่งานวิจัยร่วมกับกงหราได้รับรางวัลงานวิจัยที่มีประโยชน์ต่อชุมชน..ตลอดจนสิ่งที่ดีที่เป็นเหตุการณ์ไม่ใหญ่นัก แต่ก็สำคัญสำหรับเรา..เช่น การที่นักศึกษาสามารถเรียนจบได้ภายในเวลา 2 ปีถึง 2 ปีครึ่ง ได้อีก 2 คน..ปีนี้มีนักศึกษารับปริญญา 4 คน..เป็นต้น

แต่สิ่งที่ดียิ่งกว่า คือ การที่มีสิ่งดีๆ ที่ไม่ใช่เหตุการณ์ใหญ่..แต่เราได้รับอยู่เสมอๆ เช่น การพบปะกับนักศึกษาทุกวันอังคารและพฤหัส ที่เรามีรอยยิ้มให้กัน ซับน้ำตากัน..แลกเปลี่ยนเรื่องราวชีวิต..แลกเปลี่ยนความรู้ประสบการณ์อื่นๆ กัน..กำลังใจ คำปลอบโยน ความห่วงหาอาทร..เหล่านี้คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับ Kon1Kon อาจจะดีมากกว่าเหตุการณ์ใหญ่ๆ ข้างบนซะอีก..

แต่สิ่งที่แย่ๆ ก็มีมากเหมือนกัน  ไม่ได้อยาก negative ไม่ได้อยากว่าใคร อะไรทั้งนั้น..แต่ต้องยอมรับว่า มันคือชีวิตจริง ของคนคนนี้ (อันชีวิตจริงของหญิงคนหนึ่ง..ร้องให้เป็นเพลงด้วยนะ)..เช่น... คนที่เราหมั่นเพียรยิ้มให้เสมอเวลาเจอหน้า..ก็ยังคงไม่ยิ้มให้เราเหมือนเดิม ..ที่เราพยายามทักทายทีไรก็มองเลยไปเหมือนเราไม่มีตัวตน..ก็ยังคงเป็นอยู่ตลอดปี... ที่ยังคงกัดเรา..ก็ยังคงกัดอยู่...ที่ยังคงไปลงกับลูกศิษย์เรา ก็ยังคงไปลงอย่างงั้นอยู่ (ไม่ได้ bias เพราะรู้ว่า เค้าไม่ทำอย่างนั้นกับลูกศิษย์คนอื่น แต่ทำกับลูกศิษย์ของคนบางคนเท่านั้น) ..ที่ยังคงดูถูกงานและกระแหนะกระแหนงานเรา แถมพลอยฟ้าพลอยฝนไปยังลูกศิษย์เรา..ก็ยังคงเป็นอยู่...

แต่...อย่าว่าแต่ฝ่ายเค้าเลย..ฝ่ายเราก็ไม่เปลี่ยนเหมือนกัน...คือ ยังอยากยิ้มให้ยังไง..ก็ยังอยากยิ้มให้อยู่..(เพียงแต่พี่อาจจะไม่เคยเหลือบตามามอง เลยยิ้มเก้อทุกที) เคยไม่เกลียดยังไง..ก็ยังไม่เกลียดอยู่..และที่ไม่เคยโกรธมายังไง...ก็ยังไม่โกรธอยู่ ณ วันนี้... แม้ว่ามีสิทธิ์ทุกประการที่จะโกรธได้.. ขนาดพี่ฟ้องร้องเอา..ก็ไม่เคยคิดจะฟ้องร้องคืน... แม้พี่จะไปดันให้คนอื่นหาเรื่องฟ้องร้องอีก (ครั้งแล้วครั้งเล่า).. ก็ไม่เคยโกรธพี่อยู่ดี..(พี่ไม่เคยสงสัยเหรอว่าทำไม แต่พี่ก็คิดว่าน้องไม่จริงใจอยู่แล้วนี่นา..บอกคำตอบจริงๆ ซักครั้งก็แล้วกัน..เป็นเพราะพระเยซูสอนไว้ไง)...

ที่จริงแล้ว..รู้สึกขอบคุณด้วยซ้ำ...(แม้บางครั้งจะขอบคุณทั้งน้ำตา)..ที่มันกลับกลายเป็นการมีส่วนร่วมสร้างความเป็น Kon1Kon ในวันนี้...การที่เจอบทเรียนยากๆ ทำให้ self ของตัวเองถูกกะเทาะ..ได้มองเห็นความหยาบหนาของ self  และมันยิ่งทำให้อยากเอา self ออกไป..อยากอ่อนน้อมลง..อยากสุภาพมากยิ่งขึ้น..อยากไม่ทำให้คนรอบข้าง discourage..ยิ่งเห็นอะไรบางอย่าง..ยิ่งอยากให้ตัวเองเป็นช่องทางแห่งพระพร..มากกว่าให้ตัวเองเป็นเครื่องมือของมาร..จริงนะ..พี่อาจจะไม่เชื่อ..แต่น้องขอบคุณพี่จริงๆ

แต่สิ่งที่ดีที่สุดอีกอย่างที่ได้รับ คือ การได้เข้ามาแลกเปลี่ยนใน share... จากความท้อแท้ที่ต้องอดทน และยืนหยัดอยู่อย่างโดดเดี่ยว...มาได้กำลังใจที่ชัดเจนมากมายจากในนี้.. (จริงๆ ที่คณะก็มีเพื่อนร่วมงานที่คอยให้กำลังใจและปลอบใจกันอยู่หลายคน แต่บางทีการยืนหยัดอาจยังไม่ชัดเจนเท่า)  แต่ใน share นี้ มีคนอีกมากมาย ที่เข้าใจเรา..ที่มีจุดยืน ที่รู้ว่าอะไรคือความงดงามของการเกื้อหนุนกันด้วยวาจาและน้ำใจ... กัลยาณมิตรที่อาจจะนึกไม่ถึงว่า ผลของการให้สิ่งดีงามเชิงบวก มันสะท้อนต่อกันเป็นลูกโซ่ที่ทำให้คนอีกหลายๆ คนพลอยได้รับความสุข และทำให้วันของคนหลายคนเบิกบาน...อยากจะขอบคุณทุกๆ คนจริงๆ...

ปีใหม่และวันใหม่แต่ละวัน...ให้เรามาช่วยกันเลือกเถอะนะคะ...ว่าเราจะเป็นคนที่สัมผัสชีวิตคนอื่น แล้วทิ้งไว้แต่ความเบิกบานดีงามในชีวิตเค้า...หรือจะทิ้งไว้แต่ความขื่นขม ความท้อแท้ ความห่อเหี่ยวในอารมณ์...

ทุกอย่างเราเลือกได้ค่ะ..

ขอให้วันทุกวัน..มิใช่แต่วันปีใหม่..เป็นวันที่งดงามของทุกๆ คนค่ะ...

รัก
Kon1Kon

 
หมวดหมู่บันทึก: การเรียนการสอน
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 27 ธันวาคม 2550 23:30 แก้ไข: 18 กุมภาพันธ์ 2551 09:46 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

มาชื่นชมและเป็นกำลังใจ อ. Kon1Kon ให้ทำสิ่งดีๆที่ทำอยู่ต่อๆไปนะคะ คนโชคร้ายที่อยู่กับความไม่สงบในจิตใจยังมีอยู่ หากเราสามารถช่วยให้ "ความรักความเข้าใจ" เรื่อยๆไปไม่ท้อถอย แม้จะยังทำลาย "กำแพง" ไม่ได้ในวันนี้ หากเรายังต้องพบเจออยู่ ก็ถือเป็นโอกาสอันดีที่เราจะได้บริหาร "ใจ" ของทั้งเราและเขานะคะ เห็นใจ เข้าใจ และเป็นกำลังใจให้ค่ะ

"คนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนเสื่อค่ะ"

เป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะมีทั้งคนที่รักเรา และไม่รักเรา (แต่ถึงกับเกลียดหรือเปล่า...อันนี้ไม่รู้) เราก็พยายามทำให้คนที่เค้าไม่รักเรา หันมาเข้าใจเรา แต่พยายามไปเท่าไหร่ เราก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าในใจเค้าคิดยังไงกับเรา สิ่งที่เราลืมคิดไปก็คือ ช่วงเวลาที่เราใช้ไปตรงนี้ เราลืมคนที่เค้ารักเรา เราปฏิบัติกับเค้าเช่นปกติ ทำไมเราไม่ใส่ใจเค้าให้มากขึ้นละคะ

เป็นคนที่คิดเสมอว่า เพื่อนที่จริงใจ หาได้ยาก เพราะฉะนั้น จะพยายามรักษาน้ำใจเพื่อนประเภทนี้ให้มากที่สุด

ชีวิตคนเราสั้นค่ะ อะไรๆ หรือท่าทีใครบางคนที่เข้ามารบกวนจิตใจเรา ก็ปล่อยวางไปเสียเถอะค่ะ หันกลับมาคิดอะไรที่ทำให้เรามีความสุข แล้วก็ใช้เวลาวุ่นๆ ไปกับสิ่งที่เรารัก เช่น เรื่องวุ่นๆ ของนักศึกษา เรื่องวุ่นๆ ของปัญหาตัวเอง ครอบครัวและเพื่อนสนิท

เคยมีปัญหากับอาจารย์ท่านหนึ่ง ตอนนั้นไม่ได้คิดว่ามันเป็นปัญหา แค่เราแสดงจุดยืนของตัวเราเอง แต่ได้รับรู้ตอนหลังว่าเค้าไม่พอใจ เราก็พยายามที่จะปรับความเข้าใจ แต่เค้าก็แสดงความเหินห่าง สุดท้ายเราก็ต้องหันกลับมาในที่ๆ เราอยู่ นั้นคือทำงาน ทำหน้าที่ของเรา ส่วนเค้า เวลาเจอกันก็แสดงความเคารพตามปกติ พูดคุยหยอกล้อเหมือนเราไม่ได้รู้เรื่องที่เค้าบาดหมางเรา เค้าก็งงบ้าง เวลาผ่านไปหลายปี เราก็ยังคุยกันตามวาระและโอกาสต่างๆ ที่เจอกัน แต่เค้ารู้แล้วหล่ะคะว่าจะพูดจากับเราเหมือนเราเป็นเด็กไม่ได้แล้ว "เรามีจุดยืนในที่ของเรา" และภายใจจิตใจเราก็สงบ ไม่ได้คิดแค้นเคืองอะไรค่ะ ....จะคิดเสมอว่า เราจะต้องอยู่บนปัญหา อย่าเข้าไปอยู่ในปัญหา เราถึงจะให้อภัยได้ จิตใจเราก็จะสงบด้วยค่ะ

แค่เล่าสู่กันฟังเฉยๆ นะคะ....เข้มแข็ง อดทนค่ะ

ร้องไห้ให้กับคนที่เค้าไม่ชอบเรา แล้วจะร้องไห้ไปทำไม!!

ให้กำลังใจกับ อ.kon1kon ด้วยครับ ขอให้พอเจอแต่สิ่งดีๆครับและขอให้มีความสุขตลอดไปด้วยครับ

ขอบคุณทั้งสามท่านค่ะ..ที่ให้กำลังใจ...

ได้กำลังใจจากคุณโอ๋ รู้สึกมีกำลังมากขึ้น..ขอบคุณมากค่ะ..สิ่งเล็กๆ น้อยๆ อย่างการแวะทิ้งความคิดเห็นที่ให้กำลังใจไว้..กลับเป็นสิ่งที่ต่อเติมเชื้อเพลิงและพลังให้คนคนหนึ่งได้ก้าวต่อไป..ขอบคุณมากค่ะ..

น้องคนชายฝั่ง...พี่ซาบซึ้งกับความคิดเห็นที่อุตส่าห์ทิ้งไว้ให้อย่างเต็มที่เลย...ขอบคุณนะ..โดยเฉพาะแง่มุมที่ว่า อย่าเสียเวลาไปกับคนที่ไม่ชอบเรา..แต่เอาเวลามาใส่ใจและรักษาน้ำใจคนที่ดีกับเราให้มากขึ้น..เป็นความคิดที่ดีมากเลยจ้ะ..ขอบคุณอีกครั้งนะ..

น้องมดตะนอยด้วย...ขอบใจนะจ๊ะสำหรับกำลังใจและคำอวยพร..

ขอให้สิ่งดีๆ เหล่านี้ ย้อนกลับไปสู่ผู้ให้ทุกท่านเช่นกันค่ะ....

รัก..

"ก็แค่คนหนึ่งคน"

  • พี่ขอเลือกสัมผัสชีวิตคนอื่น แล้วทิ้งไว้แต่ความเบิกบานดีงามในชีวิตเค้า
  • เราสัญญานะ สัญญา  ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
  • เชื่อค่ะ..พี่อัมพร..เพราะทุกวันนี้ก็เห็นผลงานของพี่อยู่..ได้รับกับตัวเองด้วยซ้ำ..
  • ถ้ามีคนที่เลือกแบบพี่เยอะๆ...สังคมเราก็เบิกบานดีงาม แน่นอน...

คนที่เราหมั่นเพียรยิ้มให้เสมอเวลาเจอหน้า..ก็ยังคงไม่ยิ้มให้เราเหมือนเดิม ..ที่เราพยายามทักทายทีไรก็มองเลยไปเหมือนเราไม่มีตัวตน..ก็ยังคงเป็นอยู่ตลอดปี... ที่ยังคงกัดเรา..ก็ยังคงกัดอยู่...

ชอบข้อความด้านบนที่โคดมาให้อ่านอีกครั้งคะ รู้สึกโดนยังไงชอบกล อย่างนี้เค้าเรียกหัวอกเดียวกันคะอาจารย์ ทุกวันนี้ดวงก็ยังเจออยุ่..แต่ก็มีมุมที่คิดได้ว่า เราต้องเมตตาคนเหล่านี้ให้มากๆคะ...เค้าน่าสงสารที่จมอยู่กับความทุกและมองไม่เห็นความปรารถนาดีจากใครอีกหลายคนที่ปรารถนาให้เค้าสามารถยู่ร่วมกับคนอื่นได้อย่างมีความสุข....จนบางครั้งตัวเราเองต้องคิดว่า เค้าคงเลือกเส้นทางเดินของเค้าแล้วที่จะเป็นแบบนี้....และเราก็เลือกแล้วว่าที่จะยังคงมีความรักและความปรารถนาดีให้เค้าเรื่อยไป  แม้ว่าเค้าจะไม่รับ....ก็เหมือนเวลาเรารักใครสักคนแล้วเค้าไม่รับรักตอบ...ถามว่าจะหยุดรักเค้าคนนั้นหรือเปล่า....ดวงก็จะตอบว่าไม่...เพราะแค่ได้รักเราก็สุขใจ..แม้เค้าไม่รับรักตอบ....ไม่เช่นนั้นโลกนี้คงมีแต่ความเกลียดชังเพราะเราคาดหวังว่าเมื่อให้รักใครไปแล้วต้องได้รับสิ่งนั้นตอบแทนทุกครั้ง....เหมือนคนทำดีนะคะ....แม้สิ่งที่เราทำไปไม่มีใครเห็นใครได้ยิน ใจเรารู้ก็คงพอแล้ว....หรือบางครั้งเราว่าเราทำดีแต่เพื่อนกลับมองเห็นเป็นสิ่งไม่ดี..อันนี้ก็เป้ฯธรรมดาของมนุษย์คะ....ถ้าทุกคนในตโลกคิดเหมือนกันโลกนี้คงสงบสุขมากกว่านี้....ทุกวันนี้ใช้วิธีคิดแบบนี้คะ..จึงยืนหยัดอยู่ได้...และเห็นด้วยอย่างยิ่งว่าshareเป็นกำลังใจที่ดีสำหรับคนพันธุ์อย่าเราคะ...ดวงคิดว่าเราน่าจะเป็นสายพันธุ์เดียวกันนะคะ....

สู้ๆคะ...อ่านแล้วเข้าใจ เห็นใจและเป็นกำลังใจให้นะคะ...ปีใหม่นี้ขอให้สุขภาพแข็งแรงโดยเฉพาะสุขภาพใจนะคะ....ใจอ่อนแอร่างกายก็จะพลอยหมดแรงไปด้วย.....หยุดหลายวันเติมไฟใส่หัวใจเปิดปีใหม่รับสิ่งดีดีที่จะเข้ามาคะ สวัสดีปีใหม่คะ...

Ico48
Kon1Kon (Recent Activities)
28 December 2007 11:12
#7293
  • ใช่เลยๆ น้องดวง..หัวอกเดียวกัน พันธุ์เดียวกันแหงๆ เลยเรา..อิอิ...
  • ที่ดวงพูดมาทั้งหมด..พี่เข้าใจเช่นกัน...และรู้สึกดีที่มีเพื่อนร่วมทางที่เข้าใจกัน...
  • เราก็ยังคงต้องรักและปรารถนาดีต่อไปอยู่แล้น นะดวงนะ..เพราะมันเป็นทางเลือกของเราที่อยากจะทำอย่างนี้..การปฏิบัติของเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเค้าจะมีท่าทียังไงกับเราซักหน่อยนี่นา..เราจะเลือกทำสิ่งนี้..เพราะมันเป็นทางเลือกที่เราคิดว่าดี..ใช่มั้ยดวง
  • สู้ๆๆๆ นะดวง..เข้มแข็งด้วย..เป็นกำลังใจให้กันต่อไปล่ะ..

สู้ต่อไป........มนุษย์ไฟฟ้าสีชมพู

ทุกอย่างเราเลือกได้...ถูกต้องที่สุดดดดดดดดดดดดดดด

อ่านแล้วทำให้คิดถึงคำกล่าวที่ว่า "คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก"   แต่ถ้าเอาข้อดีกับข้อเสียมาบวกลบคูณหารแล้ว ตัวเองคิดว่าคุณKon1Kon ยังได้กำไรอยู่นะคะ

เป็นกำลังใจให้อาจารย์นะคะ  ติดตามอ่านบันทึกของอาจารย์ตลอดแต่ยังไม่เคยได้แสดงความคิดเห็นเลย ครั้งนี้ถือโอกาสแสดงตัวให้คุณKon1Kon สู้.. สู้.. สู้ตายค่ะ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับวีซีดีแอโรบิคค่ะ  และหวังว่าจะได้ความเห็นของคุณKon1Kon ในบันทึกของตัวเองต่อๆไป

  • เป็นกำลังใจให้อาจารย์อีกคนค่ะ สู่ต่อไปนะคะและขอให้เจอแต่สิ่งดีๆ  ขอให้มีความสุขตลอดไปด้วยคะ

  • ตอบน้องดวง..จ้า..สู้ต่อไป ไอ้มดเอ๊กซ์....(เกิดทันรึป่าว)
  • น้องอุโยะ...แล้วอุโยะจะเลือกใคร..เอ๊ย ไม่เข้ากะบันทึกเลย...จะเลือกอะไรดีจ๊ะ...
  • คุณ mandala...ขอบคุณมากสำหรับกะลังใจที่ซื้อไม่ได้ แต่มีให้กันที่นี่ค่ะ..ใช่ค่ะ..หมั่นทิ้งร่องรอยไว้ก็ดีนะคะ..เพราะคนทิ้งร่องรอยอาจจะนึกว่าไม่สำคัญ..แต่จริงๆ มันให้กำลังใจเจ้าของบันทึกได้มากเรย...ค่ะ
  • น้องไตรลดา...ขอบคุณมากๆ จ้ะ...ช่วงนี้งานยุ่งเหรอ..ไม่ค่อยเห็นบันทึกของน้องเลยจ้ะ..
  • สุขสันต์วันหยุดยาว..นะคะทุกคน...
  • รักค่ะ..

สู้ต่อไปน๊ะ!!ครับอาจารย์ ทำดีมันอยู่ที่ใจที่ได้กระทำ

 

  • ขอบคุณมากค่ะ..คุณทดแทน..จะท่องไว้เสมอๆ ค่ะ "ทำดีมันอยู่ที่ใจที่ได้กระทำ"
  • สวัสดีปีใหม่นะคะ....
Ico48
[IP: 125.27.128.130]
28 ธันวาคม 2550 18:04
#7415
ตามมาเชียร์ด้วยคนนะ

ขอเป็นแรงใจ เคียงข้างคนสู้ชีวิต อย่างเรา ๆ อีกคนครับ 

  • สู่เพื่ออนาคตข้างหน้าของคน ๆ หนึ่งหรืออีกหลาย ๆ คน ที่เรามอบให้ เพื่อเฝ้ารอวันที่พวกเขาเหล่านั้นประสบความสำเร็จ เป็นคนดีของสังคม โดยที่ไม่ได้หวังว่าให้พวกเขารู้ / ตอบแทน  คนไทยหัวใจลูกทุ่ง

555..ขอบใจนะ ทา ยุ..พ่อหนุ่มไทยหัวใจลูกทุ่ง..คนที่ยืนส่องกระจก ใต้ต้นหูกวาง.. ณ ที่เดิม.. เพื่อรอใครบางคน (รึป่าวจ๊ะ)..อิอิ..(แชว)

Ico48
[IP: 192.168.100.112]
14 กุมภาพันธ์ 2551 17:35
#20419

หากเป็นไปได้ ผู้เข้ามาอ่านทุกท่านควรพิจารณาอย่างรอบคอบ เพราะเรื่องทุกเรื่องมีแง่มุมหลายแง่มุม ซึ่งโดยส่วนใหญ่ผู้เขียนที่เขียนเรื่องของตน ก็มักจะต้องมีความลำเอียงในความดีงามของตนอยู่แล้ว เป็นปกติธรรมดา อยากให้เวทีนี้เป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในประเด็นการทำงานและเรื่องวิชาการ ให้เหมาะควรกับการที่เป็นสถาบันทางวิชาการมากกว่าการเขียนเรื่องเล่าที่อาจจะกระทบกระทั่งกับบุคคลอื่น และมิได้เป็นประโยชน์กับทั้งตัวผู้เขียนและผู้อ่านเลยแม้แต่น้อย

อีกทั้งผู้เขียนยังมิได้ใช้ประสบการณ์ ความเชี่ยวชาญ ความรู้ของตนในการแก้ปัญหาในที่ทำงานของตนเลย ซึ่งจากหลายๆ บทความที่ผ่านมา ผู้เขียนก็แสดงว่า ตนเป็นผู้มีความสามารถในการมีส่วนร่วม การเข้าใจผู้อื่น จึงอยากเห็นการที่ผู้เขียนใช้ความรู้ ความสามารถดังกล่าวในการแก้ปัญหา และนำมาเล่าสู่กันฟังในลักษณะของการปรับความรู้ทางวิชาการมาปรับใช้กับสถานการณ์ว่าเป็นอย่างไร

ยังติดตามอ่านอยู่เสมอ 

 

Ico48
Kon1Kon (ความเคลื่อนไหวล่าสุด)
14 กุมภาพันธ์ 2551 22:09
#20452

ตอบคุณไม่แสดงตน..

ขอบพระคุณอย่างสูงค่ะ ที่กรุณามาทิ้งความคิดเห็นไว้ เห็นด้วยค่ะ ว่าเรื่องทุกเรื่องมีแง่มุมหลายแง่มุม และก็เป็นปกติธรรมดาค่ะ ว่าคนส่วนใหญ่ก็จะเข้าใจมุมมองของตนเองดีกว่ามุมมองของคนอื่น  ก็ต้องขอประทานโทษด้วยถ้าหากว่าบันทึกนี้จะทำให้รู้สึกว่าเป็นการบันทึกสิ่งที่ไปกระทบกระทั่งกับบุคคลอื่น  แต่ที่แน่ๆ มันก็เป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้นได้ในชีวิตของคนคนนึง.. เหมือนคนที่เคยถูกพ่อแม่ตี แล้วร้องไห้ แล้วอยากจะเล่าถึงประสบการณ์นั้น มันก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าเคยถูกพ่อแม่ตีแล้วร้องไห้  อะไรทำนองนั้นน่ะค่ะ

แต่ก็อย่างที่คุณไม่แสดงตนบอกน่ะค่ะ  เรื่องต่างๆ มันมีแง่มุมหลายแง่มุม การที่บันทึกจะเป็นประโยชน์กับใครหรือไม่ ก็คงขึ้นอยู่กับผู้อ่านเองว่าจะได้ประโยชน์หรือเปล่า อย่างบางคนที่เคยเจอประสบการณ์คล้ายๆ กัน ก็อาจจะรู้สึกว่าบันทึกนี้เป็นกำลังใจให้กับเค้า ว่าเค้าไม่ได้โดดเดี่ยว แต่มีคนที่เคยเจอปัญหาแบบเดียวกันมาก่อน ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าใครอ่านแล้วไม่ได้ประโยชน์อะไร ก็อ่านผ่านๆ ไปก็พอค่ะ ไม่ต้องซีเรียสอะไร

ในส่วนที่กรุณาให้ข้อคิดเห็นว่าผู้เขียนยังมิได้ใช้ประสบการณ์ความเชี่ยวชาญความรู้ของตนแก้ปัญหาในที่ทำงาน (แปลกใจว่าคุณไม่แสดงตนทราบได้อย่างไร? ^___^ )  อันนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่า มองมุมไหนอีกเช่นกันค่ะ อย่างที่คุณไม่แสดงตนบอกว่า มันมีแง่มุมอีกหลายแง่มุม คุณไม่แสดงตนอาจจะไม่ทราบหรือทราบไม่หมดว่าผู้เขียนได้พยายามแก้ปัญหาหรือยัง อีกทั้งปัญหาในที่ทำงานก็มีปัจจัยที่เกี่ยวข้องมากมายเหลือเกิน ยากที่จะควบคุมได้หมด ความพยายามในการแก้ปัญหาอาจไม่สามารถทำได้เพราะปัจจัยต่างๆ เหล่านั้นก็ได้นะคะ

ความสามารถในทางวิชาการ ก็ไม่ใช่ทุกสิ่งที่จะแก้ปัญหาได้เหมือนกันนะคะ..คน หรือ มนุษย์ ไม่ได้มีชีวิตแค่ด้านเดียว คือ ด้านวิชาการ แต่ยังมีด้านอื่นๆ คือ ด้านจิตใจ ด้านความรู้สึก ด้านความสัมพันธ์กับผู้คน ฯลฯ  ที่ก็เป็นสิ่งที่จำเป็นในการดำรงชีวิตอยู่ และในความเห็นของ Kon1Kon ก็คิดว่า บางคนที่เก่งทางวิชาการ อาจจะสอบตกในเรื่องความสัมพันธ์กับคนอื่นก็ได้  ความรู้ทางวิชาการอย่างเดียว คงไม่ใช่คำตอบค่ะ

ที่ยังติดตามอ่านอยู่เสมอ Kon1Kon ก็ดีใจนะคะ แสดงว่าบันทึกยังคงมีอะไรที่น่าสนใจบ้าง (^_^) ขอบคุณที่ติดตามอ่าน และขอบคุณสำหรับความคิดเห็นค่ะ

     อาจารย์ปุ๊กกี้ขา นี่ขนาดเรายังไม่ได้เจอกัน นู๋ตาลก็รู้สึกประทับใจอาจารย์มากๆ บันทึกต่างๆที่อาจารย์เขียนออกมา ทั้งสนุกและมีมุมมองที่ดี

     เอ๊ะ! ถ้าพวกเราได้มาเจอกัน คล้ายๆกับที่นัดกันที่ศูนย์เครื่องมือวิทย์ก็คงจะดีนะคะ

     วันนี้เป็นวันแห่งความรัก นู๋ตาลรักอาจารย์ปุ๊กกี้คะ

     @^_^@  ขอให้โลกสงบสุข

     อ๋อ! นู๋ตาลลืมถามว่า ช่วงนี้Kon1Kon ไปไหน ไม่ปรากฏตัวเลย นู๋ตาลคิดถึง

     @^_^@  ขอให้โลกสงบสุข

มาให้กำลังใจ Kon1Kon จ๊ะ
คุณต้องทำการเข้าระบบก่อนแสดงความเห็น