นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

ครูนน
Ico64
นภดล ทิพยรัตน์

คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 0

อ่าน: 1958
ความเห็น: 13

น้ำใจนักศึกษา ม.อ.

อย่างน้อยเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้ผมเห็นว่านักศึกษาม.อ.ของเรากว่าครึ่งยังมีน้ำใจและจิตอาสาอยู่ในตัว ซึ่งผมมั่นใจว่าสิ่งเหล่านี้ไม่มีใครสอนเขาแน่ๆ แต่มันมาจากก้นบึ้งของจิตใจพวกเขา

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 10 มกราคม 2551 ที่ผ่านมา  ผมมีสอนวิชา 911-245 Music Appreciation ระหว่างเวลา 10.00- 11.50 ที่อาคาร 18 คณะศิลปกรรมศาสตร์  ซึ่งวันนี้ผมไม่ได้ปั่นจักรยานไปสอนเหมือนทุกวันที่ผ่านมา  เพราะว่าเพิ่งเอารถมอร์เตอร์ไซค์ที่เคยใช้ตั้งแต่สมัยเรียนม.ปลายที่หาดใหญ่วิทยาลัยไปซ่อม หลังจากที่ผมทิ้งเขาไว้หลายปี  คือนับจากกลับมาจากญี่ปุ่นผมก็ไม่เคยแตะเขาเลย  แต่ที่ผ่านมาเห็นว่าทิ้งไว้เฉยๆไม่ดีแน่  เลยเอาไปซ่อมและกะว่าจะต้องขับรักษาสภาพสัปดาห์ละ 2 - 3 ครั้ง  และผมก็ได้โอกาสเพราะเพิ่งไปซ่อมมาเมื่อวันพุธ  วันพฤหัสบดีนี้เลยเอามาวอร์มเครื่องหน่อย

หลังจากที่สอนเสร็จผมก็ไปทานข้าวกับนักศึกษาที่โรงอาหารลานเลเหมือนทุกวันที่ผ่านมา  เมื่อเรียบร้อย  ผมพอมีเวลาว่างและจึงจะกลับไปหาแม่ที่บ้านซึ่งท่านแวะมาเยี่ยมผมและจะกลับหาดใหญ่เย็นนี้  จากนั้ันตั้งใจว่าร่วมพิธีเปิดนิทรรศการผลงานศิลปกรรมเด็กในสามจังหวัดภาคใต้ที่สถาบันวัฒนธรรมศึกษากัลยาณิวัฒนา  ของอาจารย์กมล  คงทองที่อาจารย์ได้บอกกล่าวเชิญชวนไว้เมื่อ 2 - 3 วันก่อน  แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น  ขณะที่ผมกำลังจะกลับบ้านไปหาแม่  รถของผมก็เกิดเสียระหว่างทาง  ผมก็หาสาเหตุไม่เจอสตาร์ทอยู่นานก็ไม่ติด  เลยต้องเดินเอารถไปที่ร้าน

ระหว่างทางก็เป็นช่วงพักเที่ยงพอดี  มีนักศึกษาขับรถสัญจรไปมามากมาย  ผมเองก็ไม่ได้ไปซีเรียสอะไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  เพราะชีวิตของผมผมรับผิดชอบเองได้  แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เห็นอะไรหลายอย่างคือเรื่องของน้ำใจจากนักศึกษาของเรา

ระหว่างที่ผมเดินจูงรถผ่านถนนใหญ่ที่ป้อมยามหลังม.อ. มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งขับมอร์เตอร์ไซค์ผ่านมา  แล้วจอดแล้วเรียกผมว่า  "อาจารย์ค่ะ  รถเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ  ให้หนูช่วยอะไรไหม"  ผมหันหน้าไปมองตามเสียง  เห็นหน้าตาแล้วไม่คุ้นหน้าเลย  ก็งงๆว่าทำไมถึงรู้ว่าผมเป็นอาจารย์  เพราะเมื่อวานผมแต่งตัวไว้ทุกข์เลยดูเหมือนนักศึกษาและกลมกลืนเหมือนเป็นนักศึกษามาก  แล้วเด็กคนนั้ันก็ตั้งใจมากที่จะช่วยผม  แต่ผมก็บอกว่า  "ไม่เป็นไรครับ  ไม่มีอะไรจริงๆ  ขอบใจมาก"  แล้วเธอก็ขอตัวไปโดยมีสีหน้าที่ยังเป็นห่วงผม     เสียดายว่าเธอใส่เสื้อวิชาเอกเป็นเสื้อชอป  เดาว่าน่าจะเป็นเด็กคณะ วทท. ไม่ก็วิทยาการสื่อสาร

ถัดมาผมมาเจอนักศึกษาอีกคน  เด็กคนนี้เป็นนักศึกษาคณะวิทยาการสื่อสาร  และเป็นสมาชิกในชมรมที่ผมเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาด้วย  เขาขับรถผ่านผมแล้วยักคิ้วให้ผม 2 ทีแล้วก็ไป  ผมก็ไม่ได้อะไรกับเด็กคนนี้  เพราะว่าผมรู้จักเขาดี  คราวก่อนเขาและเพื่อนๆจะแอบเอาเครื่องดนตรีของชมรมไปรับงานนอกตอนช่วงปีใหม่  แล้วผมทราบจึงได้ยับยั้งไว้  เพราะฝ่ายฝืนมติชมรมที่ตกลงไว้ว่าไม่บริการการแสดงที่ไหนเพราะสมาชิกส่วนใหญ่ติดสอบ  แต่มีสมาชิกบางส่วนยังฝ่าฝืน  ซึ่งร่วมทั้งเด็กคนนี้  เขาเลยอาจไม่พอใจผมเท่าไหร่  แต่อย่างไรเสียก็เสียใจอย่างหนึ่งว่า  ผมไม่สามารถสร้างจิตสำนึกในหน้าที่และบทบาทในฐานะการเป็นสมาชิกชมรมที่ดีในการทำกิจกรรมนักศึกษาให้กับเขาได้  ส่วนเรื่องที่เขาไม่ช่วยเหลือผมน่ะ  อันนี้ไม่ได้กังวลอะไรเลย  เพราะเรารู้จักเด็กดี  ซึ่งนี้คงเป็นการบ้านที่ผมต้องหาทางทำให้เขาได้คิดอะไรบางอย่างในกรอบที่ควรจะเป็นให้ได้ต่อไปให้ได้..

สักครู่ผมก็เดินจูงรถมาเกือบถึงร้านซ่อมในม.อ.ข้างลานอิฐ  ก็มีนักศึกษาเอกยางคนหนึ่งขับรถด้วยหน้าตากระหืดกระหอบตามผมมา  แล้วตะโกนเรียก  พอหันไปปรากฏว่าเป็นเด็กคณะ วทท. ที่ผมเคยเตะฟุตบอลและทำกิจกรรมต่างๆในมหาิวิทยาลัยด้วยกันบ่อยๆ  เด็กคนนี้ชื่อเอ็กซ์  เป็นนักศึกษาปี 3 เอกยาง  เด็กเขาบอกว่าเขานั่งกินข้าวอยู่หลังม.อ.แล้วเห็นผมเดินจูงรถ  เลยวางช้อนแล้วรีบขับรถมาหา  บอกว่าจะมาช่วยดันรถให้เห็นอาจารย์เพราะเห็นอาจารย์เดินมาร้อน  ผมบอกเขาว่า "ไม่เป็นไรขอบใจมาก"  แต่เด็กคนนี้ก็เหมือนเด็กคนแรกที่จะช่วยให้ได้  แต่ผมบอกว่า "ไม่เป็นไรจริงๆขอบใจมากน่ะเอ็กซ์"  เด็กคนนี้ก็ถามผมว่า "แล้วอาจารย์ไปได้นะครับ"  ผมก็บอกว่า "ได้ครับขอบใจมาก" แล้วเขาก็ขอตัวไป  และก่อนไปบอกผมว่า  "เมื่อกี้เห็นอาจารย์เดินมาผมเลยรีบมา  กลัวอาจารย์ลำบาก  งั้นผมขอตัวไปทานข้าวก่อนน่ะครับ "  ผมก็ขอบใจเขาอีกครั้ง แล้วผมก็เดินมาถึงร้านซ่อมรถให้ช่างดูจนกระทั่งสามารถขับรถกลับไปหาแม่ที่มาเยี่ยมได้  ก่อนที่จะย้อนมาที่สถาบันวัฒนธรรมศึกษากัลยาณิวัฒนาตามที่ตั้งใจไว้ต่อไป

อย่างน้อยเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้ผมเห็นว่านักศึกษาม.อ.ของเรากว่าครึ่งยังมีน้ำใจและจิตอาสาอยู่ในตัว  ซึ่งผมมั่นใจว่าสิ่งเหล่านี้ไม่มีใครสอนเขาแน่ๆ  แต่มันมาจากก้นบึ้งของจิตใจพวกเขา

ขอบคุณเหตุการณ์ในวันนั้ันจริงๆที่ทำให้ผมพบเห็นมุมงามๆของความเป็นลูกพระบิดาที่น่าภูมิใจของนักศึกษาม.อ.ของเรา 

ขอบคุณครับ

หมวดหมู่บันทึก: กิจการนักศึกษา - การดูแลนักศึกษา
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 11 มกราคม 2551 11:20 แก้ไข: 11 มกราคม 2551 12:42 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

ความเห็น

"กรุงศรีอยุธยา ยังไม่สิ้นคนดี" ฉันใด ฉันนั้นค่ะ
  • สวัสดีค่ะ....ครูนน
  • นักศึกษาเอกยาง...คือเอกพอลิเมอร์หรือเปล่าคะ?
  • ครูนนเขียนบันทึกเข้ากับบรรยากาศวันเด็กและใกล้วันครูนะคะ
  • ค่ะนักศึกษาม.อ ส่วนใหญ่เป็นคนดีมีน้ำใจค่ะ

ขอบคุณทั้งคุณคนวิเทศ และ คุณอัมพรที่เข้ามาทักทายกันครับ 

ครับ  เท่าที่สัมผัสพฤติกรรมเด็กมานานผมก็ยังเชื่อมั่นลึกๆว่าเด็กม.อ.  โดยเฉพาะที่ปัตตานีส่วนใหญ่คุณภาพจิตใจเขายังโอเคน่ะ  ส่วนที่วิทยาเขตและเขตการศึกษาอื่นๆผมเองไม่ได้สัมผัสโดยตรงเท่าไหร่  แต่คิดว่าน่าจะยังเหมือนกับที่ปัตตานี  เพราะอย่างน้อยสำนึกร่วมความเป็นลูกม.อ.น่าจะยังเป็นสิ่งที่หล่อหลอมให้พวกเขาเป็นเด็กดีอยู่ไม่มากก็น้อยน่ะครับ 

ส่วนนักศึกษาเอกยางคือเอกพอลิเมอร์หรือเปล่านั้ัน  คืออย่างนี้ครับ  ความหมายของเอกยางแถบปัตตานีคือนักศึกษาวิชาเอกเทคโนโลยีการยาง  แต่ที่นี่จะเรียกสั้นๆว่าเอกยางนะครับ  ซึ่งทราบว่าที่ฝั่งหาดใหญ่ก็มีแต่เป็นเอกพอลิเมอร์ใช่ไหมครับ 

 แหมรู้สึกว่า 2 เอกของ 2 วิทยาเขตนี้มันห่างกันนิดเดียวจริงๆนะครับ  ดูๆเผินๆเหมือนเป็นเอกเดียวกันเลยนะเนี่ย

     อ่านบันทึกนี้ของอาจารย์แล้ว  นู๋ตาลเลยนึกถึงปณิธานของพระราชบิดาที่ให้เห็นแก่เพื่อนมนุษย์เป็นกิจที่หนึ่ง  สำหรับน้องนักศึกษาผู้หญิงกะน้องศึกษาที่กำลังทานข้าวอยู่ เค้าน่ารักสมเป็นลูกพระบิดา ในเรื่องของความมีน้ำใจนี้จัง

     @^_^@  ขอให้โลกสงบสุข

  • อาจารย์ก็ดีนะคะที่นำนศ.มาชื่นชมไว้ที่นี่ด้วย
  • ก็อยากให้นศ.ทั้งสองสามคนนั้นได้มาอ่านบันทึกของอาจารย์ด้วยจัง..
  • น่าจะคล้ายกันนะคะครูนน
  • แต่เรียกต่างกันกระมังคะ
  • ไม่เป็นไรนะคะ แตกต่างกัน....แต่เราไม่แตกแยกกันนะ รักษาความสามัคคีกันไว้นะ
  • เห็นด้วยกับ ครูนน ครับ ว่าหน้าที่ของเราก็คงต้องช่วยสนับสนุนให้นักศึกษาเค้าได้แสดงออกในทางที่ดีกันมากๆ

ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นจากทุกท่านนะครับ  จริงๆผมว่ายังมีนักศึกษาอีกหลายๆคนที่เขายังมีจิตสำนึก-มีจิตอาสาอยู่  เพียงแต่ว่าเขาไม่มีโอกาสแสดงออก  หรือไม่มีใครนำเอาคุณงามความดีของพวกเขามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน  คนดีก็ต้องส่งเสริม  ส่วนคนที่เขาผิดพลาดเราก็ต้องช่วยหาทางกันแก้ไขกันต่อไปนะครับ

พูดถึงนักศึกษาคนที่ 2 นั้ัน  โดยส่วนตัวผมก็ยังพูดจากับเขาปกติ  ไม่ได้มีอะไรที่ทำให้เขารู้สึกว่าถูกรังแกจากผมเลย  ผมยังทักทาย  พูดคุย  เลี้ยงน้ำเลี้ยงขนมตามแต่โอกาสจะอำนวยตลอด  เชื่อว่าลึกๆสักวันหนึ่ง  สิ่งรอบข้างและตัวเขาจะสอนเขาเอง  (ถ้าเขาเปิดใจรับและพร้อมจะเรียนรู้นะครับ)    ที่สำคัญผมก็ทราบมาว่าเขาเองก็มีปัญหากับเพื่อนๆที่วิชาเอกบ้างตรงที่เข้ากับเพื่อนลำบาก  ซึ่งมันทำให้ผมเข้าใจในความเป็นเขามากขึ้น  และเริ่มรู้ทางที่จะช่วยเขาต่อไป

สำหรับความคิดเห็นจากคุณอัมพรนั้ัน  ผมคิดว่า  แต่ละวิทยาเขตมันคงต้องโตไปตามสภาพที่เป็นอยู่  เราต้องทำใจว่าการเป็นมหาวิทยาลัยหลายวิทยาเขตมันมีทั้งข้อดีและข้อด้อย  การที่เราจะแบ่งสาขาให้ชัดเจนเหมือนอดีตที่ผ่านมาโดยไม่มีการทับซ้อนของสาขาวิชาระหว่างวิทยาเขตคงเป็นไปได้ยาก  แต่ในขณะเดียวกันการที่สาขาที่ทับซ้อนกัน  มันก็มองอีกมุมหนึ่งได้ว่ามันทำให้เราอ่อนแอได้เช่นกันเพราะการแย่งลูกค้า (นักศึกษากันเอง)  และจุดขายที่ทับซ้อนกัน  ดังนั้ันคงต้องมาหาทางออกกันต่อไป  แต่ผมว่าหลายสาขาวิชาที่ทับซ้อนกันเขาก็สร้างจุดขายของตัวเองให้แตกต่างแต่ไม่แตกแยกได้ดีอยู่แล้วนะครับ

Ico48
[IP: 192.168.100.112]
15 มกราคม 2551 14:24
#12036

จารย์...

คิดไปเองอ๊ะเปล่าว่า ใส่ชุดไว้ทุกข์แล้วกลมกลืนก๊ะนักศึกษา...คิดถึงเมืองตานีค่ะ

^

!!

!!

ความเห็นด้านบนครับ  เด็กนักศึกษาบางคนยังเรียกผมว่าพี่เลย  ดังนั้ันสมการนี้เป็นจริงครับ  555+

(จริงๆนะครับ  ไม่ได้โม้.. ^^:)

ความคิดเห็นปุยเองค่ะ...ครูพี่นน แหม..ไม่ยอมเลยทีเดียว

ครูว่าแล้ว  ต้องเป็นสาวสุราษฏร์แน่ๆ  แล้วสบายดีใช่ไหม  คราวก่อนน้องๆอาสาตานีไปออกค่ายวันเด็กกันที่วังประจัน  สตูล  เห็นว่าหรอยอย่างแรงนิ  แล้วปุยเป็นไงบ้างสำหรับงานประกันคุณภาพที่นั่น  คงยุ่งน่าดูเลยน่ะ  ว่างๆย้ายกลับมาปัตตานีดิ  เผื่อชีวิตจะมีอะไรน่าตื่นเต้นขึ้นบ้าง

แล้วคุณชายขรรค์ชัยสบายดีน่ะ  ว่างๆตั้งใจไว้แล้วจะไปเที่ยวม.อ.สุราษฏร์ฯอีกสักหน  ปุยกับต้อเตรียมตัวเลี้ยงครูด้วยน่ะ..

 ออ  คราวก่อนเจอออยที่คณะรัฐศาสตร์  ยังไงฝากเตือนให้ดูแลตัวเองบ้าง ดูซูบไปมาก  แต่ดูๆเขาตั้งใจทำงานดีน่ะและท่าทางมีความสุขกับงานด้วย  ก็คงเหมือนกันทั้งก๊วนใช่ไหมสำหรับแก็งค์นี้..

สู้ต่อไปนะครับ

สวัสดีค่ะ อาจารย์

จำนู๋ koko ได้หรือเปล่าค่ะ เพิ่งทักทายกันเมื่อเช้า ก็เลยได้แวะมาอ่านของอาจารย์ ตอนแรก นู๋ก็คิดว่าอาจาย์เป็นนักศึกษา เพราะใส่เสื้อเหมือนนักศึกษาเลย อิอิ อาจาย์อย่าไปถือสาเด็ก ๆ พวกนั้นเลยค่ะ เค้าไม่มีน้ำใจกับเรา ต่อไปก็คงไม่มีใครมีน้ำใจกับเค้าหรอกค่ะ อย่าไปคิดมากเลย นู๋คนนึงก็ขอเป็นกำลังใจให้อาจารย์น่ะค่ะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.232.188.251
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ