นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 7686
ความเห็น: 51

Blog Tag : ความลับ Mandala

 ตามบันทึกของน้องอุโยะ  เชื้อเชิญให้มาร่วมไขปริศนาความลับกัน ประกอบกับ บันทึกของคุณคนทำ GIS  แม้ไม่เคยเห็นหน้า ก็ชวนมาเล่าความลับด้วย 

โอม...."ความลับในใจฉัน" เปิดเผยออกมา....เปิดเผยออกมา...

กลัวแมวเป็นชีวิตจิตใจ
ปกติไม่ชอบสัตว์ทุกประเภท  ดูอยู่ห่างๆ ได้ ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาดโดยเฉพาะแมว  และยิ่งถ้าเป็นลูกแมวพึ่งเกิดด้วยแล้ว ขนลุกขนพอง  ตัวมันเล็กๆ เมือกๆ ยังไงไม่ทราบ 

วันหนึ่งเพื่อนรูมเมตสมัยป.ตรี เกิดนึกสนุกอะไรไม่รู้  ไปเอาลูกแมวพึ่งเกิดจากใต้หอพักนักศึกษามาเล่น  ไอ้เราพึ่งอิ่มหน่ำจากการไปนั่งกินน้ำชาโรงช้างรอบดึก แกล้มด้วยบราว์นี่รสเลิศ และดูเด็กๆ เป็นอาหารตา 

กลับมาไม่พูดพร่ำทำเพลง ขึ้นเตียงล้มตัวลงนอน...เอ๊ะ!  อะไรนุ่มๆ นิ่มๆ อยู่แถวที่คอหว่า... หันไปดูพบตาแววๆ ขนเทาๆดำกองเล็กๆ กรี๊ดสนั่นห้อง สปริงตัวโดดลงจากเตียงชั้น 2 บันดงบันไดหาไม่เจอแล้ว ไปกรี๊ดต่อหน้าห้อง เพื่อนๆ ทั้งชั้นเปิดประตูออกมาดูอย่างพร้อมเพียง

เพื่อนตัวแสบจ๋อยไปสนิทใจ คงไม่นึกว่าเราจะกลัวขนาดนี้ คืนนั้นไม่นงไม่นอนมันแล้วบนเตียง แถมไม่นอนในห้องด้วยไปนอนห้องเพื่อน หลังจากนั้นเหมือนโรคจิต ก่อนจะนอนตัวรื้อที่นอน หมอน ผ้าห่ม ดูว่ามีอะไรแอบอยู่หรือเปล่า

จริงๆ หมาก็กลัว แต่น้อยกว่าแมว เพื่อนรักอีกคนเคยเอาหมามาวางบนตักตอนเผลอ  อารามตกใจจับหมาทุ่มไปสุดแรง ร้องเอ๋งๆๆ ดีนะหัวไม่ฟาดพื้น ไม่งั้นบาปกรรมแย่เลย

"นางโชว์" กลางสนามหน้าโรงเรียน
สมัยอยู่ป. 4 ชอบเล่นตี่จับมาก  รีบไปโรงเรียนตั้งแต่เช้าทุกวัน บางวันเช้ามากประตูโรงเรียนยังไม่เปิดเลย  กะไปเล่นตี่ก่อนเข้าแถว  วันนั้นก็เล่นตามปกติก่อนเคารพธงชาติ  เพื่อนวิ่งไปช่วยเราจากการเป็นตัวประกัน ระหว่างที่วิ่งหนีเพื่อกลับแดนตัวเอง ฝ่ายตรงข้ามก็มาแย่งตัวไว้ 

ดึงกันไปดึงกันมาไม่รู้ทำอีท่าไหน มาดึงกระโปรงเรา ทันใดนั้นได้ยินเสียง "แคว่ก"  ทุกอย่างสงบนิ่ง   และแล้วก็รู้สึกว่าขามันเย็น ก้มไปดู เฮ้อ... ทำไมไม่มีกระโปรง หันไปที่เพื่อนฝ่ายตรงข้าม ในมือเพื่อนมีผ้าสีน้ำเงินอยู่  .... กระโปรงฉ้าน... 

และทุกคนในสนามก็หันมามองเราเป็นตาเดียว  สาวน้อยขายาว ใส่กางเกงในสีแดง ยืนเอามือกุมข้างหน้า เสียงหัวเราะเริ่มขึ้นที่ละนิด จนในที่สุดก็ดังไปทั้งสนาม  หน้าตาเริ่มเบ้ในที่สุดก็ร้องไห้ออกมา  อายสุดๆ  เพื่อนรีบเอากระโปรงมาคืน  เดินร้องไห้มือจับกระโปรงที่ผูกเป็นปมไว้ เพราะตะเข็บข้างหนึ่งขาดหมด กลายเป็นผ้าผืนเดียว  ไปหาครูการฝีมือช่วยเนาให้ 

หลังจากนั้น เลิก .... เลิกใส่กางในตัวเดียว  แต่ใส่กางเกงขาสั้นทับไว้อีกที  เผื่อว่ากระโปรงขาดอีกจะได้ไม่ต้องเป็นนางโชว์ 555  สมัยประถมชอบเล่นอะไรแล้วต้องเล่นให้สุดๆ ไม่ว่าจะเป็นกระโดดยาง เตะขนไก่ เล่นเตย  เลยต้องทุ่มสุดตัวเวลาเล่นเสมอ

สมญานาม "นางเบียน"
ปกติเด็กๆ มักจะแสดงออกอย่างเปิดเผยต่อกัน ชอบก็บอกว่าชอบ ไม่ชอบก็บอกว่าไม่ชอบ  ครั้งหนึ่งสมัยประถมอีกเหมือนกัน เด็กกว่าตอนเป็นนางโชว์   เพื่อนถามว่าเราไม่มีพ่อเหรอ ด้วยความที่ไม่เคยเห็นพ่อมารับที่โรงเรียนมีแต่แม่  เพราะพ่อทำงานรถไฟ นานๆ ถึงจะได้หยุด 

วันหนึ่งพอพ่อกับบ้าน บอกให้พ่อไปรับและให้เอารถยนต์ไปด้วย  ตอนเย็นก็พาเพื่อนๆ ในห้องมาเกาะรั้วดู กะจะโชว์ว่าเราก็มีพ่อเหมือนกัน  พอพ่อมาถึงก็รีบแนะนำกับเพื่อนว่า "นี่ไงพ่อเราขับรถยนต์มารับด้วย"  เพื่อนตบมือกันใหญ่ วันนั้นเดินอกผายไหล่ผึงยืดออกจากโรงเรียนไป


แล้วเกี่ยวอะไรกับนางเบียน... แหะๆ ไม่เกี่ยวหรอกแต่จะบอกว่า ตอนเด็กเราเป็นคนไม่ยอมใคร ใครดีดีกลับ แต่ใครร้ายร้ายตอบ ด้วยความไม่ยอมใคร ไม่ทำตัวเป็นนางเอกแสนดีน่ารัก  เพื่อนเลยเรียกว่า "นางเบียน" 

"นางเบียน" ภาษาใต้ใช้เรียกนางอิจฉาหรือนางร้ายในละครทีวี  ความเป็นนางเบียนเริ่มฉายแววมากขึ้นตอนอยู่ ป. 6  มีเรียนวิชาเกษตร เพื่อนผู้ชายทำบัวรดน้ำผักเราพัง  เราก็บอกให้เอาของใหม่มาใช้คืน ผ่านไป 2 อาทิตย์ยังไม่คืน  เย็นวันหนึ่งไปดักรอเพื่อนที่หน้าโรงเรียน พอเราเห็นเพื่อนวิ่งไปหาแม่ที่มารับ  เรารีบวิ่งไปฟ้องแม่ของเพื่อนว่า "ลูกชายคุณน้าทำบัวรดน้ำหนูพัง" 

ในที่สุดเราก็ได้บัวรดน้ำอันใหม่มา   แต่สงสัยเพื่อนเราคงโดนแม่ดุ วันหนึ่งตอนเย็นหลังทำเวรเสร็จเราอยู่ในห้องเป็นคนสุดท้าย  เจ้าเพื่อนชายคนนี้พาพวกมาอีก 4 คนเข้ามาในห้องแล้วล๊อคห้องด้วย  กะจะมาขู่เรา เชะ... เกือบจะได้กระโดดทีบยอดอกหนุ่มน้อยแล้วเชียว  ถ้าไม่มีคนมาทุบประตูเสียก่อน  (ตอนนั้นใส่ขาสั้นไว้ในแล้ว เพราะกำลังฮิตเล่นเตะขนไก่ ไม่อยากจะคุยว่า "วิทิต แรด" ดาวร้ายหลายช่อง เป็นเพื่อนเตะขนไก่สมัยประถม)

ชื่อนางเบียนยังไม่หายไป เพราะเพื่อนสมัยประถมตามมาอยู่โรงเรียนเดียวกันอีก  แต่คราวนี้เป็นที่เรียกแพร่หลาย แทนชื่อเล่นไปเลย ประมาณว่าหากใครมีปัญหากับใคร ต้องมาบอก madala ไปจัดการให้ ประมาณว่า เพื่อนข้าใครอย่าแตะ  อั้มก็อั้มเถอะ mandala รักเพื่อนไม่แพ้กัน

แต่ชื่อนี้ก็จางหายไปตามกาลเวลา และเมื่อโตขึ้นเรารู้จักคิดมากขึ้น ประนีประนอมมากขึ้น ตอนนี้เหลือแต่ "ปลายไม้" ด้วยความที่เป็นคนทำอะไรแล้วต้องทำให้สุดๆ  ทุกอย่างจะต้องสุดยอดเสมอ  เลยเป็นที่มาของปลายไม้  เพราะอยู่บนยอดสูงสุด

หลงใหลความเป็นไทย
ชอบทุกอย่างที่เป็นไทย ไม่ว่าจะเป็นโบราณสถาน โบราณวัตถุ งานหัตถกรรมพื้นบ้าน จึงเป็นสาเหตุให้ชอบไปเที่ยวอยุธยาทุกครั้งที่มีโอกาสขึ้นกรุงเทพ

หนังสือประวัติศาสตร์ชอบอ่านเป็นที่สุด โดยเฉพาะประวัติบุคคลในราชวงศ์จักรี  ยิ่งของรัชกาล   5  นางสนม มเหสีแต่ละพระองค์จะมีความเกี่ยวพันกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง การทำแผนผังความสัมพันธ์จะทำให้การอ่านสนุกยิ่งขึ้น

นอกจากนี้ยังชอบขนมไทยทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นขนมด้วง ขนมสอดไส้ ขนมนางเล็ด  แต่ที่ชอบที่สุดคือ ข้าวต้มมัดใส่ถั่วดำเยอะๆ ... อร่อยอย่าบอกใคร

เมื่อชอบของไทยๆ แล้ว ก็อยากจะใส่ชุดไทยกะเขาบ้าง  ผู้หญิงเราถ้าไม่ใช่คุณหญิงคุณนายโอกาสออกงานมีน้อย ได้ใส่ก็แต่เฉพาะงานแต่งงาน  เลยมีความคิดอยากให้รัฐบาลเชิญชวนให้หันมาใส่ชุดไทยซักวัน อาจจะเป็นปีใหม่ หรือสงกานต์ก็ได้  เหมือนกับที่ญี่ปุ่นคนยังใส่ชุดกิโมโนอยู่หนึ่งวัน 

ใฝ่ฝันอยากเป็นครู
สมัยเด็กๆ เมื่อใครถามว่าอนาคตอยากเป็นอะไร จะตอบเสียดังฟังชัดว่า "อยากเป็นคุณหมอค่ะ"  เพราะการจะเป็นหมอได้ต้องเก่ง เราอยากเป็นคนเก่งก็ต้องเลือกเป็นหมอเท่านั้น

แต่จากการที่แม่เป็นครู ได้อ่านหนังสือ "มานะมานี" แล้วชอบมาก เพราะสมัยตัวเองเด็กๆ ไม่มีหลักสูตรนี้ จึงยึดหนังสือมานะมานีตั้งแต่ชั้นป. 1 - 6 มาเป็นของตัวเอง ประกอบกับได้ช่วยแม่ออกข้อสอบ ตรวจข้อสอบ สรุปรายงานผลคะแนนนักเรียน (ใครเป็นครูกันแน่นี่)  จึงรู้สึกว่า เป็นครูนี่สนุกดี โดยเฉพาะครูประถมนะ เพราะเด็กๆ ยังไร้เดียงสา และการจะปลูกฝังสิ่งๆดี ต้องเริ่มจากตอนเด็กๆ

แต่การจะเป็นครูได้ต้องจบวิชาด้านครูมา แต่เราเรียนสายบริหารซะนี่ กลับตัวไม่ทันแล้ว จึงกลายเป็นเพียงความใฝ่ฝัน ได้แต่สอนลูกศิษย์ตัวโคร่ง คือ เพื่อนๆ เราเองสมัยป.ตรี ซึ่งเพื่อนบอกว่า ครูคนนี้ดุมาก จะไม่ให้ดุได้ยังไง ก็เลขง่ายๆ สอนไปก็ตั้งหลายครั้ง เพื่อนก็ยังจำไม่ได้ เราก็ขัดใจนั่นซิ อดไม่ได้ตีเพี้ยไป 2 ที ... แต่ก็ยังเป็นครูนักเรียนกันจนจบเทอม (เพื่อนส่วนใหญ่จบศิลป์ภาษามาเลยไม่ถนัดคณิตศาสตร์)

มานั่งทบทวนความหลัง ครูแนะแนวสมัยมัธยมทำไมไม่ช่วยปลุกความรู้สึกหนูตั้งแต่ตอนนั้นน่า ป่านนี้อาจเป็นครูใหญ่ไปแล้ว

อ่านจบแล้วจากที่ "ไม่รู้จักฉัน" "ไม่รู้จักเธอ" เราคง "รู้จักกัน" มากขึ้น 

ถึงคราว  Tag ต่อเพื่อนๆ กันแล้ว ขอเป็น 5 คนนี้แล้วกัน

  • พี่ มอนลี่ คนสวยของน้องมาบอกความลับหน่อย เผื่อว่าจะได้ทำอาหารเก่งแบบพี่บ้าง
    http://share.psu.ac.th/blog/tag-tukta/4260
  • คุณข้าวปุ่น โทษฐานที่เข้ามาแนะนำตัวกับเราแล้วอยู่ๆ ก็หายไป ทำให้เราคิดถึง
  • อาแป๊ะเปา  อย่ามัวแต่สนใจสุขภาพ จนลืมน้องๆ แถวนี้ มาส่งเสียงกันหน่อยเร็ว
  • แฉ็งแม็ง ไม่รู้จักหรอก แต่เห็นชื่อแปลกดี และแม้แต่หินยังงอกได้ นับประสาอะไรกับความลับเล็กๆ 5 ข้อใช่มั๊ย
    http://share.psu.ac.th/blog/sakda-m/4139
    http://share.psu.ac.th/blog/sakda-m/4201
  • น้อง เจี๊ยบเจี๊ยบ คนสวยที่มาบอกเรื่องงาดำแล้วก็หายไปอีกคน มาโชว์หน้าตาหน่อยจ้า

น้อง dankejung และพี่เน็ก Our Shangri-La ช่วยเช็คหน่อย แถกซ้ำหรือเปล่า

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ (keywords): ควาลับ  blog tag  mandala
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 22 มกราคม 2551 11:04 แก้ไข: 16 กรกฎาคม 2551 19:58 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

  • คุณ Our Shangri-La จะหนีไปไหน มาฟังเพลงอีกรอบ แล้วบอกด้วยว่า เพลงนี้มีความหมายของมันว่าไง.. งง  ว่าแต่คุณพี่ไม่มีความเห็นเพิ่มเติมอีกเหรอ อ่านแล้วก็ไปพร้อมเสียงหัวเราะ
  • หนูณิช พี่อาร์ศิษย์เก่าวฉ. แต่คงรู้จักน้องพี่แป๊ดเพราะ วฉ. มว. พี่น้องกัน
อึมมม ตั้งใจฟังก่อน แล้วค่อยแปล อีกรอบ
อีกหลายชั่วยาม ถึงเพลงจะซึมเข้าสู่ กระบวนการแปล
คิกๆๆๆ 8-)

สวัสดีอีกรอบค่ะน้องอาร์

ถ้างั้นน้องอาร์น่าจะรู้จัก หรือเคยเห็นน้องชายพี่บ้างแล้วมั๊ง  ขอบอกว่า น้องชายพี่หนะ หล่อกว่า นายเอ วิฑิต แรด อีกนะ จะบอกให้

น้องชายพี่ชื่อ สงขลา ค่ะ

คุ้น ๆ บ้างป่าวเอ่ย

อิอิ เริ่มมีการนับญาติกันผ่าน blog แล้ว

ตามอ่านบันทึกของคุณพี่มาสักพักแล้วเพราะชอบชื่อ mandala วันนี้ยินดีที่ได้รู้จักกันมากขึ้นนะคะ วีรกรรมตอนเด็กนี้สุดยอดเลย นางเบียน+นางโชว์
โอเค ๆ พี่น้องกัน อิอิหนูณิชก็ว่างั้น แล้วตกลง วันไหนดี (ยังไม่เลิก จะกินฟรี 555)
คริ คริ คริ๊ มาดูความลับวีรกรรมวัยเยาว์

ต้องขอโทษด้วยน่ะ น้อง Mandala  ที่ไม่ได้ตอบได้
ทันเวลาเหมือนคนอื่นเขา  เพราะวันนี้มีประชุมช่วงเช้า
ช่วงเที่ยงก็ไปงานศพตอนเที่ยง (เจ้าหน้าที่ของ
คณะฯ) เสียชีวิต    กว่าจะกลับมาก็บ่าย   พอตกบ่าย
ก็ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องหอประวัติศาสตร์  เลยไม่มีเวลาค่ะ
ไม่เช่นนี้ พี่มอนลี่คงได้นั่งลุ้นบันทึกที่ 3999 
อย่างแน่นอน  แต่เมื่อดูรางวัลแล้วชักหนาว ๆ แล้ว
คงเลี้ยงไม่ไหวแน่นอน 
         สำหรับมอนลี่ เป็นคนไม่มีความลับอะไร 
เปิดเผยทุกเรื่อง  บางที่คงจะต้องปกปิดไว้บ้างน่ะตัวเอง  ฮ่า ๆ...... สำหรับส่วนตัวพี่มอนลี่แล้ว ชอบทำ
กับข้าว  เลี้ยงกล้วยไม้  และจัดสวนหน้าบ้าน
หน้าที่หลักช่วงวันหยุดคือ  พนักงานขับรถ.......
รับ-ส่งลูกไปเรียนพิเศษ  ......

อู๊ย..เด็ดๆ สุดๆ ทั้งนั้นจริงๆ ค่ะ ปลายไม้..

แต่ว่าอันนี้ "ข้าวต้มมัดใส่ถั่วดำเยอะ "..หือ ชอบเหมือนกันเลย..ต้องใส่ถั่วดำเยอะๆ นะคะ ถึงจะอาหร่อยน่ะ ถ้าไม่มีถั่วดำ จะเมิน น่ะ เมิน..

  • ผ่านไปหลายชั่วยามแล้วก็ยังไม่รู้ความหมายของมันนะคะ คุณOur Shangri-La
  • พี่แป๊ด "สงขลา" ชื่อเท่จัง ต้องดูรูปก่อนถึงจะจำได้ แต่ถ้าไม่รู้จักก็ยินดีรู้จัก โดยเฉพาะคนหล่อๆ...แหะๆ
  • น้อง ทะเลดาว ชอบชื่อแล้ว หวังว่าคงจะชอบเรื่องของพี่ด้วยนะคะ
  • หนูณิช กลับจากภูแล้วค่อยว่ากัน
  •  คนทำGIS คริ คริ เราก็ไปดูความลับของตัวเองมาแล้วเหมือนกัน
  • พี่ มอนลี่  ต้องไปเขียนออกมาเป็น 1 บันทึกจ้ง และบอกต่อไปยังเพื่อนอีก 5 คนด้วย รออ่านแบบเต็มๆ นะคะ
  • คุณพี่ Kon1Kon วันศุกร์เจอกันที่ตลาดนัดเกษตรหน้าร้านขายข้าวต้มมัดคะ

อ่านประวัติแล้วสนุกจัง ทำให้อยากรู้จักตัวจริงจังคะ

นู๋เป็นศิษย์ ธน. ขอคุยด้วยได้ป่าว แบบว่าอยากรู้จักเพื่อนต่างโรงเรียน 555

ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องจำนนแต่โดยดี.....  เดี๋ยวคืนนี้จะไปคืนมาให้เจ้าค่ะ   เนื่องจากในเวลาไม่มีเวลา ต้องรีบส่งงานให้กองการเจ้าหน้าที่ เรื่อง ราชการใสสะอาด  ถือแฟ้มให้ท่านคณบดี   แล้วบอกท่านว่า อาจารย์ช่วยเซ็นเรื่องด่วนให้หน่อยค่ะ  เรื่อง ใสสะอาด   ท่านคณบดีก็ตอบกลับมาว่า  "ในเมื่อใสสะอาดว่า จะให้เซ็นยังไง  เพราะผมเซ็นไม่ได้  ก็มันใส ใส  อยู่แล้ว"
มอนลี่ต้องหัวเราะก๊าก ๆ  
         และเมื่อกี้ก็ไปเอาแฟ้มที่ท่านเซ็น เนื่องจากเป็นเรื่องเร่งด่วน  เดินไป จามไป   ท่านคณบดี "ถามว่า เป็นอะไร"  พี่มอนลี่ตอบว่า  สงสัยภูมิแพ้อากาศ       คณบดีก็แจ้งตอบกลับมาว่า  แพ้อากาศได้  แต่อย่างแพ้งานน่ะ  "   มอนลี่ หัวเราะก๊าก ๆ  ท่านคณบดีเรานี้มีมุขเด็ด ๆ จริง  

          คืนนี้ค่อยรอน่ะจ๊ะ   เดี่ยวรีบวาระการประชุม กรรมการประจำคณะฯ ก่อน  เดียวท่านคณบดีดุจ๊ะ

 

  • ยินดีที่ได้รู้จักคุณ แมงปอ นัดเจอกันแถวตลาดนัดเกษตรดีมั้ยคะ
  • น้อง ยามเฝ้าshare ธน. ย่อมาจากอะไร แต่จะอะไรก็ช่าง เรามาเป็นพี่น้องโรงเรียนในประเทศเดียวกัน...ไปงานเลี้ยงได้
  • พี่ มอนลี่ ขา ว่างวันไหนเขียนวันนั้น แต่หนูรออยู่ทุกวัน...55 ฝากเรียนท่านคณบดีด้วยว่า ท่านก็โดยนู๋ตาล Tag ให้เขียนความลับไปแล้ว
  • ตกลงบันทึกนี้ เขาไล่เลี่ยญาติกันนะ
  • เราเข้ามาอ่านได้มั้ยนี่
  • ตายแล้ว! ทำไมถึงเรียก "นางเบียน" อ่านแล้วยังไม่ถึงขั้นนั้นนะน้องอาร์
ไอ้ย่ะ เกือบพลาด ต้องฝากร่องรอยเอาไว้ในฟามทรงจำ (ฮา)
เนียนครับ เนียน  เบาบาง ประดุจขนนกบนปลายไม้
อารมณ์ขันแทรกอยู่ทุกอณู
เอาอีก เอาอีก เอาอีก!
  • พี่อัมพร สงสัยหนูคงร้ายกว่าเพื่อนแล้วสมัยนั้น เลยได้รับสมญานามนั้นมา และที่เล่ามาก็แค่น้ำจิ้ม
    วีรกรรมหนูเยอะกว่านั้นค่ะ  และตอนนี้เราเริ่มนับญาติได้หลายคน  ซึ่งต้องขอบคุณ "วิทิต แรด"
  • คุณ NovemberRain  มาช้าดีกว่าไม่มา ขอบคุณสำหรับร่องรอยค่ะ ไม่มีอะไรจะบอกนอกจาก
    "พวกเรารอล้วงความลับของท่านอยู่"

ธน.ย่อมาจาก ธิดานุเคราะห์ค่ะ โห รัยเนี่ย โรงเรียนเราออกจะดัง ไม่รู้จักได้งัย แงแง

ได้จัย มากเลยค่ะ  อ่านแล้วโดนมากเลย 

อย่ากระนั้นเลยขอฝากตัวกับพี่ mandala  อีกคนละกัน

ไหนๆ ก็เป็นอีแอบ(อ่าน) กะเค้ามานานแว้ว คราวนี้ขอมาอ่านอย่างเปิดเผยละกัน....ฮิ้วววววว

     นับถือ นับถือ วีรกรรมของท่าน ช่างมันส์เสียนี่กระไร เล่นเอานู๋ตาลคิดถือสมัยเด็กของตัวเองเลย

     ชังเป็นความลับที่สุดยอดจริงๆ

     @^_^@  ขอให้โลกสงบสุข

โดน Tag  สองคนแล้ว  ของลับ ๆ ต้องค่อย ๆ แย้มออกมา  เดียวไม่ตื่นเต้น

  • ธน. ธิดานุเคราะห์นี่เอง  ไฮโซใช่ย่อยน้องเรา 
  • ยินดีต้อนรับน้อง fernforest ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจ
  • รออ่านวีรกรรมเด็ดๆ ของ นู๋ตาล อยู่นะคะ
  • พี่ มอนลี่ ของฉ้านฮอตซะ  ระหว่างทำกับข้าวก็คิดความลับไปด้วย เผื่อจะเกิดไอเดียดีๆ แต่อย่าคิดเพลินจนกะทะไหม้หล่ะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 35.171.146.16
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ