นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1452
ความเห็น: 7

หยุด...ทบทวน

ก่อนที่จะเริ่มออกเดินทางต่อไป เราควรจะหยุดทบทวน สำรวจชีวิตตัวเองว่า ทั้งชีวิต ทำอะไร เพื่ออะไร

 

 

 

                บางครั้งที่รู้สึกเหนื่อยและท้อ  Marky จะใช้วิธีการสูดหายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาว ๆ เพื่อให้รู้ลงไปในใจของตัวเอง  จะได้ดูให้เห็นว่าใจนี้....เหนื่อยบ้างไหม

                เราจะเห็นว่า  ใจมันได้แต่ส่งใจยึดมาเกาะที่ตัวหนังสือ  ที่เครื่องแต่งกายของ  ที่รูปภาพต่างๆ ที่สายตามองเห็น  แต่.....ไม่ยอมก้มลงดูความรู้สึก  รับรู้ความรู้สึกของตัวเอง  ใจของเราเผลอออกไปวุ่นวายกับสิ่งต่างๆ อยู่ตลอดเวลา  พอใจมันเหน็ดเหนื่อย  ปั่นป่วน  ใจก็ยิ่งวิ่งไปทำ  ดู  ฟัง  คิดมากขึ้นไปอีก  ใจของเราก็แก้ปัญหาผิดที่  เดินผิดทาง  และเราไม่ได้เหนื่อยเฉพาะในวันนี้  ที่ต้องวิ่งวุ่นตั้งแต่เช้าจรดค่ำ  แต่เป็นทั้งชีวิตที่ผ่านมา  ใจของเราก็มีการขึ้นๆลงเหมือนรถไฟเหาะตีลังกา  เดี๋ยวหัวเราะ  เดี๋ยวร้องไห้  มีความสุข  มีความทุกข์  สลับกันไปมาไม่มีวันสิ้นสุด

                หลายคนที่ต้องเหนื่อยอย่างนี้ตั้งแต่เกิดจนตาย  ถ้าหากไม่สามารถค้นพบสิ่งที่เรียกว่าความลับของชีวิต  ไม่เข้าใจกระบวนการสร้างความสุขในชีวิตที่มั่นคง  ยั่งยืน  เราก็จะกำหนดเป้าหมายชีวิตผิดพลาด  บริหารชีวิตผิดวิธี  เหมือนการเดินทางสู่ดินแดนที่ไม่เคยไป  โดยไม่มีแผนที่  ไม่มีเข็มทิศ  ได้แต่ทำตาม ๆ กันไป  ทั้งๆที่เห็นว่าคนที่เดินไปข้างหน้าสะดุด  ล้มคว่ำ  หลงทาง...จนวันสุดท้ายของชีวิต  จะมีสักกี่คนที่ไปถึงเป้าหมายสวยงามอย่างที่วาดหวังไว้

                เคยสังเกตบ้างหรือไม่ว่ามีแรงผลักพุ่งขึ้นมาใจใจเรา  ผลักให้เราเดินไปโทรศัพท์หาเพื่อนเวลาเหงา  ไปเปิดทีวี  เปิดวิทยุฟัง  ออกไปข้างนอก  หรือแม้แต่มานั่งเขียนเล่าความบนพื้นที่แห่งนี้อยู่ ณ ตอนนี้  เจ้าความรู้สึกโหยๆ กระวนกระวายลึก ๆ ความเร่าร้อนเบาบางในใจที่มีอยู่ตลอดเวลานี่เองที่เป็นแรงผลักและทำให้เราพูด  ทำ  คิดอะไรอยู่ตลอดเวลา

                ตอนที่เราเป็นเด็กเล็กๆ (นึกถึงเจ้าตัวเล็กที่บ้านค่ะ)  แรงผลักในใจก็คงเป็นการหาขวดนม  หาคนกอด  หาของเล่น  เพื่อให้รู้สึกมั่นคงและอบอุ่น  พอโตขึ้นแรงผลักเหล่านี้ก็ยังอยู่เหมือนเดิม  แต่รายละเอียดมีการเปลี่ยนแปลงไปตามวัย จากของเล่นอันเล็กๆ  อาจกลายเป็นรถยนต์คันสวย  เป็นโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่  หรืออุปกรณ์อำนวยความสะดวกต่าง ๆ   แต่ละคนต่างหาเงิน  สร้างบ้าน  ซื้อรถ  สะสมอำนาจ  เกียรติยศ  ไขว่คว้าหาความรักและหาคนแวดล้อม  ด้วยความหวังว่าจะอิ่มจะสุขเมื่อได้สิ่งที่ถูกใจมาครอง  แต่ความสุขทั้งหลายไม่เคยอยู่กับเราได้นาน  ความทุกข์  ความขุ่นมัว  ความเครียด  กังวลใจ  ความวุ่นวายต่างๆ ก็วกกลับมาอีก  ไม่ว่าจะหาอะไรๆมามากมายสักเพียงไหน  หลุมในใจทั้งหลายก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีวันเต็ม  เราไม่เคยอิ่ม  จนกว่าเราจะเห็นว่าต้นเหตุของไฟที่ลุกไหม้ท่วมใจ  มาจากกองไฟเล็กๆ ในใจเรานั่นเอง

                ก่อนที่จะเริ่มออกเดินทางต่อไป  เราควรจะหยุดทบทวน  สำรวจชีวิตตัวเองว่า  ทั้งชีวิต  ทำอะไร  เพื่ออะไร 

-          เร่งเพิ่มตัวเลขในธนาคารอย่างบ้าคลั่ง  เพื่อความมั่นคงของชีวิต  แต่เครียดตลอดเวลา  เพราะชีวิตมัวแต่คิดถึงยอดเงินในบัญชีเท่านั้น  จะใช้จ่ายสิ่งของสักบาทก็เป็นเครียดไปหมด  ไม่มีการเสียสละ  ไม่มีการทำบุญ  ไม่มีการซื้อยาชูกำลังใจ  แล้วตัวเลขที่ได้เพื่ออะไร

-          ฟาดฟันกับคนอื่นทุกวิถีทาง  หวังว่าเมื่อเป็นที่หนึ่งแล้วจะมีความสุข  แต่ความสำเร็จดูห่างออกไปทุกที

-          ทำงานหามรุ่งหามค่ำ  เพื่อครอบครัวที่อบอุ่นมั่นคง  แต่ไม่เคยอยู่รื่นรมย์กับครอบครัวเลย  พอคิดจะออกกลับคิดถึงประเด็นแรกคือกลัวยอดเงินในบัญชีจะลดลง  แล้วครอบครัวที่อบอุ่นจะวิ่งมาหาคุณได้อย่างไร

-          เสพความสุขทุกอย่างมาใส่ชีวิต  จะได้มีความสุขนิรันดร์  แต่ยิ่งรู้สึกแห้งแล้ง  หดหู่  หวั่นไหวมากขึ้น

ลองใช้เวลาทบทวน  และลองเขียนคำตอบของตัวเองดู

        “วินาทีนี้  เราทำอะไร  เพื่อใคร”

-          หยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อน  เปิดทีวีตลอดเวลา  เพราะใจมันว้าวุ่น  เหงา  แกว่ง

-          ขยับตัวเพราะว่าเบื่อ  กินเพราะว่าเหงา  พูดเพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรที่ดีกว่านั้น

-          ตำหนิคนอื่นเพื่อให้รู้สึกว่าตัวเองดีกว่า

-          ทำอะไรตลอดเวลา  เพื่อให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีค่า  แต่ก็ยิ่งเหนื่อย  ยิ่งหงุดหงิด  และหมดพลัง

                 เฝ้าสังเกตตามดูแต่ละขณะว่า  เรากำลังจะทำอะไร  เพื่ออะไร  ดูที่ความรู้สึก  ที่ใจของเรา  ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา  คอยสังเกตแรงผลักดันภายในใจ  เหมือนแรงผลักดันที่ทำให้ Marky ก้มหน้าก้มตาเขียนบันทึกนี้นี่ไง.....เพื่อนกเงือก...นกเงือก...แล้วก็นกเงือก...ตั้งแต่ขึ้นรูปจนเสร็จสรรพพร้อมใส่  555......สำเร็จรึยังเนี่ย  นับไม่ถูกเลยเรา  แต่ถ้าไม่ได้รอบนี้อีกนะ  แย่แน่เลย Marky เอ๊ย....หุหุ  (ถามความคิดของตัวเองได้คำตอบว่าสิ่งที่เห็นคือภาพของคนเสื้อเหลือง  เด่นชัดมาก)...ละไว้ในฐานที่เข้าใจสำหรับคนที่เข้าร่วมกิจกรรมรวมผลคนเขียนบล็อคครั้งที่ 2 ที่คณะทรัพยากรธรรมชาตินะคะ  

 

Sections: มุมละไม ของใครบางคน
License: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
created: 09 December 2011 16:03 Modified: 09 December 2011 16:03 [ Report Abuse ]
ดอกไม้
People who like this: Ico24 1,000, Ico24 Monly, and 6 others.
People Who Like This
 
Facebook
Twitter
Google

Other Posts By This Blogger

ความเห็น

เห็นด้วยครับ ว่าเราต้องหยุดทบทวน

การเข้าใกล้เกินไปก็เห็นภาพชัดแต่ไม่กว้าง

บางครั้งต้องหยุด ถอยมาดูภาพมุมกว้าง การจะเดินเข้าหาจุดที่ต้อง focus ต่อไปครับ

cheer!

ต้องหยุดทบทวน ว่า ทำเพื่อใคร

ต้องหยุดทบทวน ในความเกรงใจ จนเอาตัวเองไม่รอด

ต้องหยุดทบทวน หาช่วงเวลาในการออกกำลังกายบ้าง อย่าหักโหมมากเกินไป ตอนนี้เรายังหนุ่มยังสาว สุขภาพแข็งแรง แต่เมื่อถึงช่วงที่ร่างกายอ่อนแอ จะหวนกลับไปไม่ได้อีกแล้วนะค่ะ

ด้วยความห่วงใย ที่มีต่อน้อง Marky จ๊ะ

Ico48
Marky (Recent Activities)
13 December 2011 08:53
#72807

ขอบคุณทั้ง 2 ท่านค่ะ ขอบคุณสำหรับความห่วงใยและกำลังใจนะคะ....Thanks...

Ico48
ศรีนรา (Recent Activities)
13 December 2011 13:01
#72837

รู้ว่า น้อง Marky มีเป้าหมาย..ที่ชัดเจนอยู่แล้ว..เพื่อใคร เพื่ออะไร..

แค่เพียงทบทวน..ตามที่คิด..

อาจจะลดความเร็วลงอีกนิดหน่อย..

ก็จะคลาย..สบาย สบาย..ได้บ้าง

give U fight 555++

ยังไงก็อย่าหยุดเขียนบันทึกนะคะ

ยังมีอีกหลายคน ที่รออ่านอยู่ค่ะ

Ico48
Marky (Recent Activities)
13 December 2011 16:15
#72849

@ พี่ศรีนรา ช่วงนี้น้องยังมีไฟให้ speed อยู่ขอซิ่งก่อนนะ อีกสักพักก็จะชะลอลงแล้วค่ะ

@ คุณแม่ยาม เอาช้างมาฉุด หนูก็หยุดไม่ได้ค่ะ (Boss สั่งลุย+ใจสั่งมาเจ้าคร้า)

ทำเพื่อนกเงือก....ก็ได้นกเงือกแล้วค่ะ...ดีใจด้วยค่ะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.230.154.129
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ