นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1662
ความเห็น: 7

สิ่งเสพติด....ที่ไม่ต้องบำบัด

อาการที่ปรากฏที่ได้สร้างสรรค์ไว้บนพื้นที่แห่งการเรียนรู้ จะเป็นเหมือนวัคซีนป้องกันความผิดพลาดให้กับองค์กร ให้กับผู้ปฏิบัติงานรุ่นหลังที่จะมาทำงานเพื่อพัฒนาองค์กรที่เรารักที่เรามีนามว่า “เขตรั้วสีบลู” ของเราอย่างต่อเนื่องต่อไป

      

 

 

                 เดี๋ยวนี้ดูเหมือนคนคณะทรัพยฯ  และหลาย ๆ คน  อาทิเช่น พี่เมตตา  คุณแม่ยาม  คนหมวกเหลือง    คุณใยมะพร้าวน้องใยไหม  และท่านอื่นๆ อีกมากมาย  และดูเหมือนว่าจะขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ทั้งวิทยาเขตแม่  และวิทยาอื่นๆ จะมีอาการเดียวกัน  คือติด share ยิ่งชาวคณะทรัพยฯ ที่มีท้าวแชร์อย่างคนเสื้อเหลืองแล้วล่ะก็ไม่ต้องพูดถึง  แค่ตื่นเช้ามาเข้าห้องน้ำยังอยากเอาเรื่องมาบอกเล่าในวง share กันเลยทีเดียว   วันไหนเจอเรื่องถูกใจหรือเรื่องประทับใจก็จะมีการบอกกล่าวกันทันทีว่า...เอาไปเขียน share เลย  แล้วก็ตกลงกันเสร็จสรรพว่าเรื่องที่เจอวันนั้นจะให้ใครเป็นคุณลิขิตทำหน้าที่ถ่ายทอดลงไปยัง blog share ขณะที่คนเสื้อเหลืองของเราก็กระตุ้นกลายๆ ด้วยการเพิ่มบันทึกสะกิดใจ (ไม่ใช่ญาติพี่ป๋อนะคะ) ได้ทุกวี่ทุกวัน  เพราะท่านจะบอกกับชาวคณะทรัพยฯเสมอว่า  การใช้ให้คนอื่นหรือแม้กระทั่งลูกน้องทำอะไร  ถ้าคนที่เป็นหัวหน้าเอาแต่สั่ง  เอาแต่ใช้ให้ทำโน่นทำนี่  โดยที่ตัวหัวหน้าเองไม่ทำให้ดูก่อน  แล้วลูกน้องจะทำตามได้อย่างไร    เอาล่ะสิ...แล้วหัวหน้าเล่นบันทึกเดือนล่ะ 30 เรื่อง (  แล้วลูกน้องจะตามทันกันมั๊ยเนี่ย)

สำหรับอาการของคนที่ติด share จะมีอาการประมาณนี้ค่ะ  ลองตรวจสอบตัวเองดูว่าอยู่ในระยะไหน

 

-          ระยะที่หนึ่ง: เปิดคอมพิวเตอร์ตอนเช้าแล้วขออ่านบันทึกของคนอื่นหน่อยก็ยังดี  เผื่อเราจะนึกอะไรออกแล้วเอามาเขียนกะเค้าบ้าง

 

-          ระยะที่สอง: เลือกติดตามคนที่ตนเองสนใจ  ประมาณว่าถ้าคนนั้นมีความเคลื่อนไหวหรือมีการเพิ่มบันทึก  หรือแม้แต่อนุทิน  ฉันจะต้องกดให้ดอกไม้ให้ทัน  พร้อมกับเช็คเมลล์อย่างน้อยวันละสองครั้งเพื่อดูความเคลื่อนไหวของคนที่ตนติดตาม

 

-          ระยะที่สาม: ทนไม่ไหวแล้ว  ตื่นเช้ามาขอเข้ามาดูความเคลื่อนไหวของหน้าแรกของน้อง share สักหน่อย  แล้ววันนี้ฉันจะหาเรื่องอะไรมาเขียนดีล่ะนี่  ตกช่วงสายขอเข้าไปดูอีกรอบ  กินข้าวเสร็จดูอีกสักรอบละกัน  ประมาณบ่ายๆ ขออีกรอบนะ  ปิดท้ายด้วยก่อนกลับบ้านอีกสักรอบเผื่อมีอะไรเปลี่ยนแปลงเดี๋ยวคืนนี้จะนอนไม่หลับ

 

-          ระยะสุดท้าย: ทุกเสี้ยววินาทีที่ว่างจากงานประจำเป็นต้องสลับหน้าต่างมาดูหน้า share ที่เปิดตั้งไว้ทั้งวัน  แถมกลับบ้านยังสามารถนั่งยิ้มกับคอมพิวเตอร์เพราะเข้ามาอ่านเรื่องราวของตัวเองและผู้ร่วมอุดมการณ์ทั้งหลาย (ตอนเขียนประโยคนี้เหมือนน่าเจ้าแม่แชร์คณะทรัพยฯ จะวนเวียนเข้ามาในหัวนะคะ)  และคนกลุ่มนี้ที่บ้านน่าจะมีที่ดินเยอะ  เพราะปลูกดอกไม้ไว้หลายแปลง  สามารถให้ดอกไม้กับคนอื่นได้ตลอดเวลา  จนทำให้มือใหม่พากันข้ามชั้นจากระยะต้นพัฒนาเป็นระยะที่สูงขึ้น  เพราะอยากได้ดอกไม้เยอะๆ ฮ่าฮ่า

 

 

                         แต่อาการนี้ Markyได้เรียนปรึกษากับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางการบำบัดสิ่งเสพติดแล้ว  ได้ความว่าเป็นอาการที่จะดีขึ้นเรื่อยๆ หากมีการเสพอย่างต่อเนื่อง  เพราะร่างกายจะปรับกลยุทธ์ในการเสพ  และสร้างภูมิคุ้มกัน (ความกลัว) ขึ้นมาเอง  และจะดีที่สุดถ้ามีพัฒนาการของการติดขึ้นมาจนถึงระยะสุดท้าย  คือสามารถนำสิ่งที่ตนเองสัมผัสและได้แนวปฏิบัติ  ได้ข้อคิดเตือนใจที่เกิดขึ้นตลอดเวลามาถ่ายทอดให้ผู้อื่นรับรู้และนำไปใช้ประโยชน์ได้  เพราะกลุ่มผู้ที่มีอาการเหล่านี้จะเป็นส่วนหนึ่งในการจารึกสิ่งดีๆ ฝากไว้ให้คนรุ่นหลังได้นำไปใช้ประโยชน์  และอาการที่ปรากฏที่ได้สร้างสรรค์ไว้บนพื้นที่แห่งการเรียนรู้  จะเป็นเหมือนวัคซีนป้องกันความผิดพลาดให้กับองค์กร  ให้กับผู้ปฏิบัติงานรุ่นหลังที่จะมาทำงานเพื่อพัฒนาองค์กรที่เรารักที่เรามีนามว่า “เขตรั้วสีบลู” ของเราอย่างต่อเนื่องต่อไป

  

                "คนทุกคนย่อมมีก้าวเท้าแรก             

                 อาจจะเกร็งอาจจะแปลกเพราะสิ่งใหม่

                 แต่อย่าละความพยายามความตั้งใจ                  

                 ก้าวต่อไปด้วยมุ่งมั่นด้วยศรัทธา


ก้าวให้ผ่านความกลัวที่จะเริ่ม                            

 ค่อย ๆ เพิ่มทักษะกำลังขา
จนมีแรงผลักให้ใจสั่งมา                                     

 ดลสายตาให้เห็นเส้นทางเดิน


                ใช้ชีวิต  งาน  เที่ยว เก็บเกี่ยวมาบันทึก              

                ความรู้สึกอยากระบายไม่ต้องเขิน
                จะมีคนให้ดอกไม้จนใจเพลิน                           

                จนอยากเดินร่วมถนนคนติด share

 

ขอให้ติดระยะสุดท้ายกันถ้วนหน้า                    

เชิญเข้ามารับรองได้ติดใจแน่
ใครจะว่าอย่างไรอย่าไปแคร์                             

ร่วมเผยแพร่สิ่งดีให้องค์กร


                 ความสำเร็จจะมีได้แค่ใจเริ่ม                             

                 ส่วนมือเติมแต่งปักสลักอักษร

                 บันทึกลงหน้า share ดีแน่นอน                           

                 จารึกไว้ให้องค์กรได้ใช้งาน"

 

     ยิ่งแต่งยิ่งยาวค่ะ  หาที่จบไม่ลง  อย่าลืมตรวจสอบตัวเองว่าติด share ระยะไหน  แล้วอย่าลืมทำตัวเป็นหอกระจายข่าวประชาสัมพันธ์ความรู้สึกดีๆที่ได้ติด share ให้คนอื่นได้ร่วมเสพสิ่งดีๆร่วมกัน  แบบประมาณว่าร้องเพลง โฟร์-มดกันให้ได้เลยนะคะ  “หายใจเข้าก็เฮ้อ...share   หายใจออกก็เฮ้อ...share”          

หมวดหมู่บันทึก: วิธีการใช้งาน Share
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 23 ธันวาคม 2554 10:50 แก้ไข: 23 ธันวาคม 2554 14:01 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Bravo1, Ico24 Our Shangri-La, และ 6 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

นำดอกไม้มาฝากค่ะ “หายใจเข้าก็เฮ้อ...share   หายใจออกก็เฮ้อ...share”          

"ขอบคุณสำหรับดอกไม้ต่อกำลังใจจากพี่มิกกี้ กับคุณใยมะพร้าวค่ะ"

บันทึกนี้ตัดต่อใหม่ ได้เป็น 2 บันทึกเลยทีเดียว

บันทึกแรกชื่อ "คนติดแชร์"

บันทึกที่สองชื่อ "อวยพรชาวแชร์"

อาการติดแชร์ของพี่....เหรอคะ

เช้าสายบ่ายค่ำ...ปล้ำแต่อีเขียน...แชร์

วันไหนไม่ได้เขียนไม่ได้อ่าน...หรือสมาชิกเขียนน้อยๆ

อารมณ์จะขุ่นมัว

คิดถึงเธออยู่ทุกคืนทุกวัน....

บันทึกนี้ผมจะให้ดอกไม้ซักกำมือ (ฮา ไม่เพราะ เปลี่ยนเป็นซักช่อดีกว่า) แต่ไม่รู้ว่าจะคลิกให้ที่ตรงไหนครับ

ก้าวที่มั่นก้าวแรกที่เริ่มย่าง
อาจเกร็งบ้างแปลกหน้าย่างที่ใหม่
โปรดละวางให้ก้าวย่างอย่างมั่นใจ
มุ่งมั่นไปด้วยศรัทธานำพาไป

แรกที่ก้าวผ่านความกลัวด้วยหัวใจ
ค่อยย่างไปอย่างมั่นคงลงสองขา
ใจเป็นแรงส่งพลังใจสั่งมา
ทอดสายตามองให้เห็นเส้นทางเดิน

เรื่องงานเที่ยวเกี่ยวชีวิตคิดบันทึก
อย่างรู้สึกลึกข้างในไม่ขัดเขิน
คนร่วมทางเด็ดดอกไม้ให้ชมเพลิน
ร่วมกันเดินในถนนหนทางแชร์

ระยะทางห่างติดคิดนำหน้า
เดินช้าช้ามาแน่มิเชื้อเชิญ
ถึงใครบ่นก่นว่าหรือสรรเสริญ
ก็จะเดินก้าวมั่นฉันมั่นใจ

แต่งสลักปักอักษรกลอนบันทึก
จารจารึกบันทึกนี้เริ่มที่ใจ
แชร์สำเร็จมือเสริมเติมเต็มไป
องค์กรได้ชุมชนไซร้ได้ติดแชร์

จึงเขียนมาหยอกเย้าเล่าความเติม
มาช่วยเสริมเติมแต่งแบ่งร่วมแชร์
หาทางลงตรงนี้ก่อนยาวแท้
ขอจบแชร์ไม่แค่ติดคิดเป็นแชร์

เราเอง

ห่างจากshare ตล๊อด ตลอด ก็ต่อเมื่อ "นอนหลับ"

ชอบคุณทุกๆท่านค่ะ โดยเฉพาะ พี่ Shang ของน้อง ไพเราะเพราะพริ้งมากมายทีเดียว ... หนูเอง...(ล้อเลียนนิดหน่อย 55)

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.230.154.129
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ