นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

หัวกรวด
Ico64
SAkChAibOrDeE Pinsrithong

ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 3 · ผู้ติดตาม: 5

อ่าน: 2117
ความเห็น: 10

รองเท้า ของแม่

        ได้อ่านบันทึกของพี่ ทดแทน เรื่องซื้อรองเท้าให้ลูกสาว http://share.psu.ac.th/blog/utai1/24936 เล่าเรื่องพ่อ ซื้อรองเท้าให้ลูก ผมคนเป็นลูกเลยอยากเล่า เรื่องของรองเท้าที่แม่ซื้อให้อีกสักเรื่องราว

         ตอนลืมตาดูโลกผมจำความไม่ได้ เริ่มจำได้ก็ตอนซักเริ่มเข้าชั้นศูนย์ (คนในเมืองเรียก อนุบาล 1) จำได้ก็ไม่มีพ่อแล้ว ส่วนแม่ก็ไปทำงานต่างจังหวัด จำได้คือคนที่ดูแลอย่างอบอุ่นคือ พ่อแก่ แม่แก่ (คนในเมืองเรียกตากับยาย) ตื่นเช้า พ่อแก่ก็เดินไปร้านค้าที่มีอยู่ร้านเดียว ซื้อข้าวมาให้ อาบน้ำให้ แล้วก็เดินไปส่งที่โรงเรียนระยะทางสักประมาณ 5-6 กิโลได้ เราสองคนต่างกันคือ คนหนึ่งหัวแดง อีกคนหัวขาว แต่ที่เหมือนกันคือ เราไม่มีรองเท้าเหมือนกัน เดินเท้าเปล่ากันไปโรงเรียน เลิกเรียน ตาก็เดินมารับกลับ จำได้ว่าถนนที่เดิน เป็นดินแดง เท้าเราสองคนก็คงไม่ต้องพูดถึงแดงเถือกทั้งคู่ ส่วนความทรงจำที่มีต่อแม่คือ เมื่อถึงวันปีใหม่ แม่จะเป็นคนที่ บันดาลสิ่งที่อยากได้ให้ ทุกครั้งที่แม่กลับมาเยี่ยมบ้าน บางทีก็เป็นชุดใหม่ เกมส์กด หรือเงินที่เป็นแบงค์        

         เรื่องราวที่อยากเล่าคือตอนอยู่ ป.3 แล้วต้องเป็นลูกเสือสำรอง ผ้าพันคอมีแล้ว หมวกมีแล้วโรงเรียนมีขาย แต่ลูกเสือสำรองตัวนี้ยังไม่มีรองเท้าเลย ตลาดก็ไกลเหลือเกิน รถเข้าเมืองก็มีแต่รถแม่ค้าที่ไปซื้อของตอนหัวรุ่ง ตังค์ก็ไม่ค่อยจะมี ลูกเสือสำรองตัวนี้ เลยเป็นลูกเสือครึ่งเดียวจนเกือบครบเทอม  ด้วยความอยากเป็นลูกเสือเต็มตัวเลยเขียนจดหมายหาแม่ ขอรองเท้านักเรียนคู่สีน้ำตาล ไม่รู้นานแค่ไหนจำไม่ได้ ต่อมามีรองเท้าจากไปรษณีย์ไทยส่งมาถึง คู่สีน้ำตาล ใส่แล้วเหมือนเรือ แต่ดีใจมาก พ่อแก่ แม่แก่ก็ดีใจ ที่นี้ก็นับวันรอให้ถึงวันพฤหัส จะเป็นลูกเสือสำรองเต็มตัวสักที ก่อนจะถึงวันพฤหัสก็เดินเท้าเปล่าเหมือนเดิมก่อน (ด้วยความห่วงรองเท้า) จำได้พอวันพฤหัสมาถึง ก็แต่งชุดที่ดีที่สุดที่มี ตื่นแต่เช้า ก่อถ่าน เอาถ่านใส่เตารีด วันนี้ต้องรีดผ้าให้เนียบ ลูกเสือสำรองพร้อมแล้ว แต่พอถึงเวลาจริง ๆ ยังคงเดินเท้าเปล่าไปโรงเรียนเหมือนเดิม กลัวรองเท้าใหม่สกปรกเลยถือไปแทน เดี่ยวติดดินแดงหมด เมื่อถึงชั่วโมงลูกเสือคาบแปด จำไม่ได้ว่ามีความสุขแค่ไหน รู้แต่ว่าบอกให้เพื่อนทุก ๆ คนดูรองเท้า ความสุขที่ได้แต่งเครื่องแบบเต็มยศครั้งแรกในชีวิต "ขอบคุณครับแม่"  

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: ไม่สงวนสิทธิ์ใดๆ Public_domain
สร้าง: 31 สิงหาคม 2555 15:27 แก้ไข: 28 ธันวาคม 2559 14:10 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Baby, Ico24 Our Shangri-La, และ 15 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

สงสัย ตื่นเต้น ที่ได้รองเท้าคู่ใหม่

มีพิมพ์ผิดเยอะ อ่านอีกรอบ ตะ น้องแล้ว

จะเป็นกำลังใจกับรองเท้า ของน้อง อีกนาน ขอบคุณครับแม่

555 สนุกดีพี่

ตอนเรียนประถมเราได้ใส่รองเท้า แต่เป็นรองเท้านักเรียนมือสองที่เป็นยาง ได้รับบริจาคส่งต่อมาจากพี่สาว ไม่ได้ใส่คู่ใหม่ คุณSAkChAibOrDeE ยังดีนะ ได้ใส่คู่ใหม่ ถึงแม้จะเป็นเรือก็ตาม

โอ้โห...อ่านไปยิ้มไป

ที่บ้านยังใช้เตาถ่าน...อีกเหรอ?

แล้วตอนนี้ได้เป็น ลูกเสือตัวจริงแล้วยัง หรือยังเป็นลูกเสือสำรองอยู่คะ

อิ...อิ...

ไม่เป็นเลยคุณ SAkChAibOrDeE

ก็เอารองเท้าพละไปคลุกกับดินลูกรังก็เป็นรองเท้าลูกเสือแล้วฮาๆๆ

ช้อบชอบ ลูกเสือสำรอง SAkChAibOrDeE กับรองเท้าคู่ใหม่

ซึ้งอ่ะ...ตอนนี้ยังอยากได้รองเท้าใหม่อยู่อะเปล่าค่ะ

เดินหิ้วรองเท้าไปโรงเรียนทุกวันเพราะไม่มีถนนเดินตามหัวนา มีทั้งโคลน หญ้าเจ้าชู้ พอถึงถนนล้างเท้าแล้วไ้ด้ใส่ไปโรงเรียน กว่าจะถึงถนนระยะทางเกือบ 2 โล

@ เมตตา ตอนเด็ก ไฟฟ้าไม่มีครับ ใช้ตะเกียง เตารีดถ่าน

@ ชีวิต ของเด็กบ้านนอกก็แบบนี้แหละครับ ช่วงเวลาที่ผ่านมาของหลาย ๆ ท่านก็คงจะเหมือนกับผม ^__^

ซึ้งอ่ะ ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นกะตัว เคยแต่แม่เล่าให้ฟัง สมัยแม่ยังเด็ก

ว่่าแต่นี่ก็ทำงานแล้ว ซื้อรองเท้าใหม่ให้แม่มั่งยังอ่ะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.200.218.187
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ