นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1526
ความเห็น: 6

ว่าด้วยเรื่องเขียน......Blog

1.จะเขียน Blog ทำไมกันคะ? ก่่อนอื่นตัวเราเองคงต้องตั้งเป้าหมายของการเขียน Blog ให้ชัดเจนว่าที่เขียนนี่เพื่ออะไร
สำหรับดิฉันแล้วเขียนเพื่อรวบรวมเรื่องราวต่างๆ เอาไว้ในที่เดียวกัน เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้ตัวเองและคนอื่น เขียนเพื่อให้คนอื่นเห็นเรื่องราวเข้าใจงานที่เราทำ และมีการอัพเดทข้อมูลการงานของเราให้คนอื่นรู้อยู่ตลอดเวลาเพื่อให้เราเกี่ยวกับอะไร เราถนัดหรือไม่ถนัด...อะไร 

2.ต้องติดตามคนอ่านต้องรู้ว่าใครคือกลุ่มคนที่เราเขียนให้อ่าน ถ้าเรารู้จักผู้อ่านของเราดีพอนั่นก็หมายถึงว่าเราก็จะสามารถเลือกวิธีสื่อสาร ภาษาไปยังผู้อ่านของเราได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ

หรืออาจไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนอ่านเลยก็ได้เขียนเอามัน..เราอย่างเดียวเป็นพอ ประเภทแรกนี่...ชอบดูแล...เอาใจผู้อื่น อย่างหลังนี่...ประมาณว่าเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง...ฮา...ฮา...

3. เขียนอย่างคงเส้นคงวา Blog เราเปรียบเหมือนภาพลักษณ์ของเราค่ะ หากเราเขียนสม่ำเสมอ ทำงานเขียนของเราให้น่าอ่าน ไม่เขียนลวกๆ (ตั้งเป้าไว้...อาจไม่น่าอ่านทุกบันทึก..แต่ดีกว่าไม่พยายามเลย)  สิ่งที่จะได้กลับมาจากความสม่ำเสมอของเราคือผู้อ่านจะกลับมาเยี่ยมมาอ่าน Blog เราบ่อยๆ สิ่งที่เราต้องการจะสื่อสาร ก็จะมีผู้รับฟังมากขึ้น ขยายวงขยายการรับรู้ออกไป..รวมถึงขยายเครือข่ายความร่วมมือต่างๆ ในองค์กรด้วยค่ะ

4. สุดยอด...อึด ขยัน ขยัน และขยันเขียนแม้ว่าตัวเองจะยุ่งมาก แทบจะไม่มีเวลา แต่ก็ต้องปลีกเวลามาเขียนให้ผู้ที่คอยติดตามอ่านจนได้ (วันไหนไม่เขียนเดี๋ยวคนอ่านผิดหวัง) (หลายวันมานี้ดิฉันก็ผิดหวังกับคุณคนธรรมดาเหมือนกัน อิ...อิ...ไม่เขียนให้อ่านกันเล้ย....ปุ๊ดโธ่!)
เนื่องจากเป็นการเขียนเพื่อคนอ่านไม่ใช่เพื่อตัวเอง ลองสังเกตุดูซิคะBlogger ที่มีแฟนตามอ่านมากๆ มาจากการเขียนสม่ำเสมอค่ะ

5. ไป Comment กับชาวบ้านเขาบ้างก็ดีนะคะ
Blog ของเราก็จริง แต่เราเขียนขึ้นมาเพื่อให้มีผู้มาอ่าน เขาอาจจะมีความคิดเห็นที่แตกต่าง มีความคิดอะไรเกิดขึ้นหลังจากที่อ่านแล้ว  ดังนั้นหากเราจะเปิดใจรับฟังความคิดเห็นของผู้อ่านด้วยก็จะเป็นการสนับสนุนหลักการในข้อ 2 คือเราจะได้รู้ว่า “ใคร” คือผู้อ่านแล้วเขามีความเห็นต่อเรื่องที่เราเขียนเป็นอย่างไร ต้องกระตุ้นให้เขา ment  ในแต่ละเรื่องของเรา....บ้าง และต้องให้ความสำคัญกับ Comment  ของเขาด้วยนะคะ..มีการตอบกลับ หรือ แสดงความขอบคุณจะทำให้ผู้อ่านรู้สึกได้ว่าเขามีตัวตนอยู่บน Blog ของเรา เขาก็จะกลับมาบ่อยๆ ค่ะ

ข้อนี้ดิฉันก็ไม่ค่อยได้ทำ...อันนี้อุโยะี้เก่งมากๆ ค่ะ

การเขียน Blog เหมือนการเดินทางพบทุกอย่างทั้งขรุขระ ทุรกันดาร ราบเรียบหนทางสะดวกสลับกันไป  ทั้งหมดมีประโยชน์คือการเรียนรู้เรื่องราวของตนเอง เพื่อนร่วมองค์กรเพื่อการแบ่งปันให้กำลังใจกันในการทำงาน การมีชีวิต วันละนิด วันละหน่อย สร้างสัมพันธภาพในองค์กร

ิฺBlog ช่วยให้หายอึดอัด เกิดเป็นเครือข่ายมีพลังผลักดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเรื่องราวต่างๆ ...อึดอัด....สื่อสารออกมาซะบ้าง ประสบการณ์ความรู้จากการปฏิบัติหลายอย่าง  บอกใครบ้าง...ไม่อยากให้มันตายไปพร้อมกับเรา(ไม่แน่ดอกค่ะดิฉันอาจตายวันนี้วันพรุ่ง...ก็ได้)

เป็นช่องทางหนึ่งของการสื่อความเป็นตัวตนของเราี่ที่กล่าวมา.....
ก็เลยมาร้องเพลงบอก...เพื่อบอกให้เธอนั้นเข้าใจ
ว่าสิ่งที่ฉันนั้นทำลงไป...ใจสั่งมา

เริ่มเลยค่ะ...เริ่มเขียนบันทึกแบบสบายๆ เริ่มใหม่ๆอาจคิดว่าทำไมยากจัง เขียนไปเรื่อยๆจะพรั่งพรูออกมาเองเหมือนเปิดก๊อกเชียวค่ะ ไม่ต้องกังวล...ว่าเขียนดีไม่ดีตามสบายมันคือสมุดบันทึกของเราที่บังเอิญเราเปิดเผยให้ใครๆ ได้อ่านด้วย

การเขียนขึ้นอยู่กับอารมณ์ ความคิดในแต่ละวัน..สามารถสื่อความหมายจากใจสู่ปลายนิ้ว...ที่สุดเลยค่ะ ถ้าไม่กั๊ก เอาไว้...มันคือใจล้วนๆ ทีเดียว

ขียนด้วยใจอยากให้....เท่านั้นก็เพียงพอ
อย่าลืม...ว่าเมื่ออ่านบันทึกคนอื่นแล้วพบว่าคิดดีทำดี็รีบส่งเสริมให้กำลังใจด้วยถ้อยคำที่เสริมพลัง เขาจะได้ทำสิ่งนั้นๆเพิ่มขึ้น ไม่ต้องกังวลมากไปกับศัพท์เทคนิคทางวิชาการ  ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ใช้เลยก็ได้....เน้นเข้าใจง่ายและประโยชน์ที่ผู้อ่านจะได้

ยอมรับตัวเราเองตามที่เป็นจริง ให้ใครๆ เขาใช้ประโยชน์จากสิ่งที่เรารู้ ที่เราไม่รู้ก็ไม่ต้องปิดบังเพื่อใครๆจะได้ช่วยเติมเต็มให้  เพราะไม่มีใครเก่งไปทุกเรื่อง ..

สิ่งที่ขาดอยู่ของดิฉันดูเหมือนจะเรื่องอารมณ์ขันดิฉันไม่ค่อยมีทักษะด้านนี้เอาซะเลย กลัวไปทำแล้วคนอื่นไม่ขันด้วย......อย่าลืมเพิ่มตรงนี้ด้วยนะคะสำหรับคนที่มี....

มีความสุขกับการเขียนทุกวันนะคะ
 
หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 19 ตุลาคม 2552 22:07 แก้ไข: 20 ตุลาคม 2552 13:26 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 เมตตา.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อึมม

สงสัยนิ๊ดนึงว่า บันทึก 14124 AAR  ครบรอบ 2 ปี Share.psuหายไปไหนแล้วล่ะครับ มีตั้ง 2 ความเห็นแ้วนาครับ

ของดีๆ หายไปได้อย่างไรครับ

อึึมมม

หายตัวบ้าง โผล่บ้าง แต่ยังไม่ตาย ย้างฉันย้างไม่ตาย ยังหายใจสบาย

อิ อิ อิ

เราเอง

Our Shangri-La นอนหลับไป...ตื่นขึ้นมาคิดได้ว่า Blog ของเรามันอาจไปพาดพิงให้ผู้อื่นไม่สบายใจ...ก็ ซ่อนไว้..มันก็เป็นสิทธิ์..ของเจ้าของ blog นี่คะ...ไม่เห็นแปลกที่จะซ่อน...หรือลบทิ้ง


Ico48
Our Shangri-La (Recent Activities)
19 October 2009 23:06
#49558

อึมม

สิทธิของเธอ ...

เธอได้สิทธิ์นั้นเพราะเป็นสิทธิ์ของเธอ

อึมม

เหตุผล ..

อัสนี-วสันต์ กับ Blackhead

แจ้งดังแสงหวัน

เราเอง

 

  • อดใจรออีกสักนิดน่ะค่ะคุณเมตตา จะได้พบกับการสรุปข้อมูลผลการบันทึกของปีที่ผ่านมา กะไว้ว่า จะทำภายในเดือนตุลาคม ๒๕๕๒ นี้ค่ะ  
  • จะนำแนวปฏิบัติในการสกัดความรู้ในเรื่องตนเอง นำมาจัดเป็นองค์ความรู้ภายในหน่วยงาน และจะทำให้ท่านอื่น ๆ ที่กำลังจะเขียน และเริ่มเขียน ได้เห็นทิศทาง และเห็นประโยชน์จากเวทีแห่งนี้   เพราะจากการเขียนหลาย ๆ บันทึก  พบว่า เราสามารถจัดการได้

เขียนแล้วฮับ

วันหนึ่งมีร้อยเรื่องทีอยากจะบอก

คิดไป คิดมา เขียนเรื่องเดียวก็พอ

ที่หายไปมันก็มีสาเหตุฮับ

ไปนอนที่เขาปู่-เขาย่า ที่อยู่ข้างๆ เขาตา-เขายาย มาคืนนึง เหมือนถูกปล่อยเกาะร้างที่ไม่มีสัญญาณคลื่นจากฟากฟ้าสู่แดนดินเลย

กลับมามันก็ยังยุ่งๆ อยู่ รอตะเดี๋ยวนะครับ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.234.255.5
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ