นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 2115
ความเห็น: 14

เรื่องเล่าคืนนี้...

ชื่อบันทึกนี้ไปแอบฉกมาจากอนุทินของคุณรัตติยา http://share.psu.ac.th/comments/68651....

ขอหย่อนใจ...ขอผ่อนพักด้วยการเล่าเรื่องราวที่หากไม่เอาธรรมเข้าข่มก็ยากที่จะหักใจลง เสียทรัพย์...เสียทรัพย์

เรื่องมันมีอยู่ว่า
ทุกวันเป็นปกติ..ที่ดิฉันกลับบ้านก็จะเข้าบ้านดิฉันต้องไปนั่งคุยกับแม่ก่อน...ไม่ถอยรถเข้าโรงรถเพราะคุณพ่อบ้านจะขัดใจถอยแล้วแกะกะไม่เรียบร้อย"ตรงเด่"ตามมาตรฐานที่คุณผู้ชายเขาตั้งไว้

จอดรถทิ้งไว้หน้าบ้านเป็นพฤติกรรมปกติ ไม่ลืมที่จะล๊อครถทุกครั้ง...เจ้าลูกสาวก็จะขอกุญแจไปเอาโน่นเอานี่ ตามแต่ที่เธออยากจะเอาในรถเช่น หนังสือการตูน สมุดระบายสี กระเป๋านักเรียน

ทุกคนที่บ้านจะมีพฤติกรรมเลียนแบบแม่อย่างหนึ่งคือ เมื่อเราถึงบ้านครบถ้วนกันทุกคนแล้ว เราก็จะไม่สนใจโทรศัพท์มือถือ ธุระหลังเลิกงานจะใช้เบอร์บ้านแทน...ดิฉันจะพบกับมือถือของดิฉันและของลูกๆอีกครั้งก่อนนอนนั่นหมายถึงใกล้เที่ยงคืน เพื่อชาร์ทแบ๊ตฯ... วันนี้ก็เป็นเช่นนั้นแต่ที่ต่างกันออกไปคือดิฉันมีงานต้องทำ...ต้องการหยิบ NetBook มาใช้งาน..

ตั้งใจว่าทำกับข้าวเสร็จจะสรุปงานที่ทำเสร็จไปเช้านี้ "แลกเปลี่ยนเรียนรู้ประเด็นการนำพระปณิธานของสมเด็จพระบรมราชชนกสู่การปฏิบัติจริงได้อย่างไรกับบทบาทการเป็นอาจารย์" ขึ้น Blog สักบันทึก...

จึงไหว้วานลูกไปหยิบของในรถ..เธอถือไม่หมดในรอบแรกได้แต่ Notebook ตัวใหญ่เข้ามาก่อน คงตั้งใจจะเดินกลับไปอีกรอบ เสียงเธอตะโกนบอก แม่NetBook หายตัวได้ไม่มีในรถ "แม่มาหาเอง...."

ดิฉันละครัว ออกไปตามเสียงลูก....กลิ่นบุหรี่แตะจมูก...โดยสัญชาติญาณดิฉันรู้ว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามาในบริเวณนี้ในเสี้ยว 2-3 วินาทีที่เพิ่งผ่านพ้นไป

พร้อมๆกับที่สัญชาตญาณความเป็นแม่ "ดีที่เขาไม่บีบคอลูกดิฉันเพื่อเรียกเอาเงิน สักสี่ห้าพันในช่งที่ลูกเดินเข้าเดินออกเอาของให้แม่" นึกตำหนิตัวเอง 

ลูกเข้าบ้านไปก่อนและนั่งคิดดีๆว่า กุญแจรถที่ลูกใช้เมื่อกี้หายไปไหนคะ
ลูกกลัว...เธอพูดเสียงสั่น  กุญแจรถอยู่ไหน?  กุญแจรถหายไป...

เปิดรถเข้าไปสำรวจ...มีของหายไปจริงๆ โทรศัพท์มือถือ 2 เครื่อง NetBook และซองเงิน ไปพร้อมกับกุญแจรถชุด Master

ดิฉันไม่คิดจะแจ้งความเพราะรู้ว่าการโดนลักเล็กขโมยน้อยเช่นนี้ตำรวจก็ช่วยอะไรไม่ได้เช่นเดียวกับประสบการณ์ที่เคยมีตอนโดนฉกกระเป๋าตังส์ไป ตำรวจบอกว่า วันนี้คุณมาแจ้งความเป็นรายที่ 20 แล้ว..อย่าหวังมาก ว่าจะได้คืนนะเพราะสำหรับเมืองหาดใหญ่มีทุกวันเป็นปกติ..

แต่สุดท้ายก็ขับรถออกไปแจ้งความ...เพื่อให้ตำรวจเก็บลายนิ้วมือไว้ นับจากนี้ดิฉันจะจอดรถทิ้งไว้ที่ไหนไม่ได้สักนาทีเดียว คนที่เอากุญแจไปคงเฝ้ารอจังหวะ
พรุ่งนี้ก่อนค่อยจัดการแก้ปัญหาในเชิงป้องกัน

นิทานก่อนนอนเรื่องนี้ ดิฉันเรียนรู้ว่า

1.ต้องอย่าให้ลูกพ้นจากสายตาในวัยที่เขายังดูแลตัวเองไม่ได้ ครั้งนี้นับว่าดิฉันยังโชคดีที่มิจฉาชีพไม่ทำอะไรลูกสาวดิฉัน ดูหนังไทยมากไปหน่อยคิดถึงที่คนเมายาบ้าเขาทำกัน...

2.ที่ที่เราคิดว่าปลอดภัยที่สุด ก็เป็นที่ที่อันตรายที่สุดได้เช่นกัน

3.สิ่งของเงินทองที่เสียไป..ทำใจเสียเถอะไม่ตายก็หาใหม่ได้

4.นี่ขนาดพยายามทำใจตามข้อ 3 แล้วป่านนี้ยังนอนไม่หลับเลย เสียดายงานดิฉันอยู่ในเครื่องเยอะแยะไปหมด

บันทึกเรื่องเล่าคืนนี้..เป็นอุทาหรณ์ เตือนมายังสมาชิก

บันทึกนี้เกี่ยวกับเรื่องงาน...ที่ว่า

"ดิฉันคิดอยากจะทำงานแล้วพบว่า...NetBook โดนฉกไปซะแล้ว"

ถามมายังคุณ Our Shangri-La"ว่า...เรื่องเล่าคืนนี้เข้าเกณฑ์เล่าเรื่องงานหรือเปล่าคะ?

 
อิ....อิ...



หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 15 กันยายน 2554 01:14 แก้ไข: 15 กันยายน 2554 11:44 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 NovemberRain, Ico24 Our Shangri-La, และ 6 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

เนียนครับเนียน

ไม่เนียนก็ยำอ่ะครับ

อิอิอิ

ถือเป็นเรื่องปกติจริงๆ สำหรับการฉก ชิง วิ่งราว กระป๋งกระเป๋า หรือสิ่งของมีค่าต่างๆ ในเมืองหาดใหญ่ หรือเมืองใหญ่ๆ ทั่วไป และก็อย่าหวังว่าจะได้คืน อย่างที่คุณตำรวจเขาว่าไว้ จะเพราะอะไรนั้นก็คงต้องไปถามคุณตำรวจกันเอาเอง

จุดที่เกิดเหตุก็มักจะเป็นจุดเดิมซ้ำๆ เดี๋ยวนี้กล้องวงจรเปิดก็มีให้เกลื่อน แต่ก็อาศัยไม่ค่อยจะได้ เพราะ อึมมม .. ผมขอใช้คำพูดของท่าน สาคร ทองมุณี ที่ผมไปได้ยินท่านบรรยายในงานหนึ่งว่า "เห็นคนเป็นหมา" ภาพน่ะมี แต่รายละเอียดต่างๆ ไม่ชัด ซูมดูภาพก็แตก

น้องสาวผมเคยโดนฉกกระเป๋าบริเวณสามชัย เงินหาย โทรศัพท์หาย กระเป๋าได้คืน ตอนไปหาที่สวนยางหลังห้างตราดอกบัว บางวันผมผ่านไปทางนั้น ก็จะเห็นคนด้อมๆ มองๆ หาของอยู่เหมือนกัน

ผมเคยเจอกับตาบริเวณหน้าร้านชาชัก คนเดินออกมาจากร้านกลุ่มใหญ่ ผมขี่รถรอกลับรถ  แค่มีเสียงมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งแล่นผ่านมาในความมืด ไฟหน้าปิด

ผ่านมาแล้วผ่านไปจริงๆ ไม่เห็นอะไร แม้แต่เจ้าของกระเป๋าก็ยังไม่รู้ตัวว่าโดนฉกไปแล้ว กว่าจะรู้ก็สายเสียแล้ว

ผมได้ยินคุณตำรวจจราจรเล่าให้ฟังว่า มอเตอไซด์คันหนึ่งที่(คุณโจร)ขโมยมา ใช้เวลาแค่ 20 นาที ช่วยกันแกะ 2 คนรถทั้งคันก็กลายเป็นชิ้นๆ เรียบร้อย พร้อมขาย

สิ่งของนอกกาย ภายภาคหน้าเรายังมีโอกาสจะได้มาอีก จะเหมือนเดิม เท่าเดิมหรือไม่ แต่ก็มีโอกาสได้มา แต่ชีวิตหากสูญเสียไป ไม่แน่ว่าจะมีชาติหน้า (ที่ได้เกิดเป็นคน) อีก

งานในเครื่องคอมฯ ก็เสียดาย ผมเพิ่งเอาฮาร์ดิสก์ไปเคลมที่ร้านเมื่อวาน หลังจากที่พยายากู้ข้อมูลมาร่วม ๓ เดือน แต่ก็เหลว ได้แต่ถอดใจ เสียแล้วเสียไป อย่างน้อยก็เกือบๆ 500 Gb หายไปแล้ว

นี่ไม่นับเครื่องที่ใช้ประจำนะครับ เปิดมา 3 วันแล้ว เพื่อกู้ข้อมูล ยังไม่ถึงครึ่งทางเลย

เป็นอุธาหรณ์สอนใจว่า "อย่าตั้งอยู่ในความประมาท" ครับ

เราเอง

 

ต้องเราความเป็นจริงเข้ามาพิจารณาครับ

ทุกสิ่งไม่เที่ยงครับ

มีซื้อ มีหาย

เอาแบบจริงจังก็ได้ครับ

ก็เสียใจด้วยกับการสูญเสียสิ่งของนอกกายครั้งนี้นะครับ

ฟันธงครับ -- จัดเป็นเรื่องงานครับ ... งานเข้าครับ ;-)

ขอขอบคุณสำหรับอุทาหรณ์เตือนมายังสมาชิก

และขอแสดงความเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นครับ

มาตอนเช้ารับทราบข่าวค่ะ แต่เมื่อวานลืมที่ชาร์ตไว้ที่ทำงาน โทรศัพท์โทรออกไม่ได้ เป็นห่วงค่ะ น่ากลัวจัง (จะบอกว่าแถวนั้น ๆ มันเป็นแหล่งชุมนุมของกลุ่มคน.........) คิดว่าพี่น่าจะรู้นะ ต้องระวังให้มากกว่านี้แล้วล่ะค่ะ สงสัยคงต้องจ้องดูอยู่หลายวันแล้วแน่นอน เหมือนกับตอนที่รถมอเตอร์ไซค์จินหาย มีวัยรุ่นมาเวียน ๆ อยู่หลายวัน และเข้ามายืนมอง จินเห็นก็ถามว่าจะหาใคร เค้าบอกว่าหาน้องนก หรืออะไรนี้ล่ะค่ะ หลังจากนั้นกลับจากที่ทำงาน เปิดประตูรั้ว ประตูบ้าน เอาของจากหน้ารถไปเก็บไม่ถึง 5 นาที เดินออกมา รถหายแล้วค่ะ ทั้ง ๆ ที่ล๊อคกุญแจคอ และก็ปิดที่เสียบกุญแจเรียบร้อย เพียงไม่ถึง 5 นาทีค่ะ หายไปเลย จนบัดนี้ไม่มีข่าวอะไรเลย

ขอแสดงความเสียใจด้วยนะค่ะ และเมื่อคืนน้องแบมกับจินก็ได้ถ่ายรูปด้วยกัน เสียดายภาพจังเลยนิ

แหม! บันทึกนี้รู้สึกเป็นเกียรติแก่ วงศ์ตระกูล ...เหล่าเทพ เหล่าเซียน ต่างแวะเวียนมาให้กำลังใจ...

ขอบคุณหลายเด้ออออ!

นั่งรอเปลี่ยน ID รถอยู่ที่ศูนย์...

ช่างบอกว่า...กุญแจชุดเก่ายังสามารถใช้เปิดประตูรถได้แต่สตาร์ท ไม่ติดแน่

ป้องกันแบบนี้ไปก่อน ในระหว่างรอรถเข้าศูนย์ รอชุดกุญแจ รอคิวศูนย์ว่างเพื่อเปลี่ยนทั้งระบบ...

ครั้งนี้มีคามรู้เพิ่มขึ้น...จะเขียนเล่าให้ฟังค่ะ

ขอบคุณนะคะ..แควนๆ

แต่จะขอบคุณยิ่งกว่าหาก"ป๋าป้อม" "ป๋า NovemberRain" "ป๋าเน็ค" หรือ " เถ้าแก่เนี้ยแป๊ด" จะกรุณาถอย NETBook ใหม่ให้สักตัว...ก๊ากสสสสสสสส์

55555 ขำ comment ของน้าเน็ก เขียนได้ยาวกว่าบันทึกบางคนซะอีก ก๊ากส์

ผม อยู่ มอ.ปัตตานีครับ คนที่นี่ระมัดระวัง เรื่องขโมย และ เรื่องความไม่สงบ เข้าสายเลือดกันหลายคนทีเดียว ผมเองยังบอกแฟนให้เดินถือกระเป๋าแบบชับๆ ไว้เสมอไม่ให้ใครฉกไปได้ หรือหากเดินในตลาดคนเยอะให้ถือไว้ข้างหน้าเพราะจะเป็นของเรา แต่หากไว้ข้างหลังถือเป็นของคนอื่น และหากสะพายข้าง ก็ของเราครึ่ง ของคนอื่นครึ่งครับ เวลขับรถเครื่องบายๆ ใจ แล้วมีใครแซงมาข้างๆ แล้วเทียบข้างๆ ต้องหันไปมองทันที (อย่ามองหน้านานนะครับ อาจไม่ได้โดนฉก แต่โดนชกได้) เวลามีรถแปลกหน้าเข้ามาในหมู่บ้าน ก็จดทะเบียนเอาไว้ก่อน ส่วนเวลาไปตลาด หรือ จอดรถนอกบ้านจะหาที่จอดที่มีกล้องวงจรปิดใกล้ๆ เอาแบบติดเสาที่ตั้งกล้องเลยจะดี

สุดท้ายก็ขอให้พี่เมตตาได้ของคืนได้ด้วยฝีมือตำรวจไทย รวมกับปฏิหารย์นะครับ สู้ๆ ครับ

Ico48
sompornp [IP: 202.28.25.220]
15 กันยายน 2554 15:41
#68696

ไม่อยากบอกว่าเสียใจด้วย เพราะคิดว่าอาจจะไม่เป็นประโยชน์ (สำหรับคนนี้ อิอิ) แต่ก็อยากฝากป๋า ๆ ทั้งหลาย เห็นใจคุณแม่ตาดำ ๆ โดยการถอย Notebook ให้สักเครื่องก็ดี ว่าแต่คุณแม่ตาดำ ๆ นั้น ก็ไม่ชอบพึ่งพาใครซะด้วยนิ

เรื่องร้ายผ่านไปเรื่องดี ๆ จะเข้ามาค่ะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ

เรามาจัดงาน"เลี้ยงน้ำชา" กันดีมั๊ยครับ (ฮา)

จัดเพื่อซื้อสมุด notebook ให้คุณจิ๊บ แทน netbook

ขอบคุณมายังคุณคนธรรมดาค่ะ NoteBook นะก็มีค่ะ แต่มันแบกไม่ไหวแล้ว..."มันเข็ดหลัง"

เล็กๆ ใช่ ใหญ่ๆ เธอมีแล้ว

Netbook น่าจะเป็นคำตอบที่ตรงประเด็นเรื่องของ "เข็ดเอว" เพราะว่าทั้งเบาและสบาย ส่วนจะเปลี่ยนเป็น "อ้ายแปร๊ด ๒" หรือจะรอ "อ้ายแปร๊ด ๓" หรือไม่นั้น ก็ขึ้นกับยอดเงินจากการ "เลี้ยงน้ำชา" แล้วล่ะครับ

งานเลี้ยงน้ำชาจะใช้ชื่อว่างานอะไรดีครับ

"งานเมตตาจิต ต่อชีวิตจิ๊บๆ" ดีไหมครับ

อิอิอิ

เราเอง

55555 เห็นด้วยกับน้าเน็ก ค่ะ ว่าแต่จะ อ้ายแปร๊ด 2 หรือ 3 ก็ไม่ว่า ถ้า epad หละ คิดกันหนักอีกทีนะคะ

๕๕๕๕

ยี่ห้อ Asus เขามี 3e pad ด้วยนะรุ่น transformer อะไรน่ะ

อิอิอิ

เราเอง

เสียใจด้วยนะ เพิ่งทราบเมื่อตะกี้นี้เอง เครื่องใหม่หรือเปล่า ที่มอนลี่ชมว่า สวยนะ จัดงานเลี้ยงน้ำชาได้เลย นัดวัน ๆ ค่ะ สังสรรค์

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.206.238.176
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ