นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1890
ความเห็น: 4

บันทึกที่ อ่านแล้วมีพลัง

ดิฉันเคยเขียนถึงว่าบันทึกที่ เป็นเรื่องเล่าเร้าพลังได้ดี  สำหรับดิฉัน
ขออนุญาต คุณคนธรรมดา ยกมาทั้งบันทึก นะคะ

---------------------------------------
คุณคนธรรมดาเขียนเมื่อ 9 พฤศจิกายน 2550

เวลาผ่านไปเร็วจริงๆมมาอยู่ที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เกิน 32 ปี แล้วครับยังจำวันแรกที่มาที่นี่ได้เลยครับ (7 พ.ย. 2518) เดินทางด้วยรถไฟมาจากกรุงเทพฯคุณแม่มาส่งด้วยห่วงลูกชายตัวโตที่ไม่เคยเดินทางไกล แม้ผมจะบอกว่าผมไปคนเดียวเองได้

ลูก..เป็นเด็กเล็กของแม่เสมอ

จากสถานี ผมเหมารถตุ๊กๆเข้า ม.อ. ในราคาประมาณ 20 บาท (ซึ่งแพงมากในตอนนั้น)ผมใส่เสื้อแขนยาวสีออกส้มตัวสวยเดินขึ้นไปพบคณบดีคณะวิศวฯ (ศ.ดร.นักสิทธิ์ คูวัฒนาชัย) เพื่อรายงานตัว ซึ่งท่านก็บอกให้เจ้าหน้าที่อำนวยความสะดวกให้ผมเป็นอย่างดีพาไปดูที่ทำงาน และให้ข้อมูลว่าผมต้องสอนวิชาอะไร ทั้งภาคฯ มีอาจารย์สอน 2 คน คือผมกับท่านอธิการบดี (ผศ.ดร. ผาสุข กุลละวณิชย์) เปิดห้องรับรองให้ผมและคุณแม่พัก พาไปกินมื้อเย็นที่ร้านหรูที่สุดในเมือง“เต๊กหงี่” ซึ่งปิดกิจการไปแล้ว

ผมก็รับสอนมากวิชาที่สุดเท่าที่ทำได้ ดูเหมือนจะ 2 วิชา กับคุม lab เกือบหมด โชคดีที่นักศึกษาไม่มาก มีอาจารย์พิเศษจากจุฬาฯมาช่วยสอนด้วย ซึ่งเป็นอาจารย์ของผมนั่นแหล่ะที่ชวนผมให้มาสอนที่นี่ เวลาท่านมาทีก็ลุยสอนทั้ง เสาร์-อาทิตย์ คราวละ 8 ชั่วโมงเห็นจะได้

ความผูกพันของผมที่มีต่อที่นี่ดูเหมือนจะมาก เพราะอยู่และเห็นเวลาที่ยากลำบากของม.อ.ได้เป็นวัวงานตั้งแต่ยังแข็งแรงจนเหลือแรงน้อยลง

ตอนนี้เล่าอดีต..บ่อย ๆ แสดงถึงความชราภาพ เพราะคนแก่มักคิดถึงและเล่าความหลังบ่อยๆ ก็ต้องยอมรับความจริงกันละครับ

รักแม่…. รัก ม.อ. ครับ
_______________________

คนเป็นแม่...เห็นใครบอกรักแม่...ก็พลอยรู้สึกอิ่มเอม ชื่นใจแทนแม่ไปด้วยค่ะ

เห็นใครบอกว่ารัก ม.อ.ดิฉันจะยินดีมั๊ก ๆ  จะบอกให้ว่าคนที่เป็นการเจ้าหน้าที่ จะไม่ยินดีอะไรมากไปกว่าการได้ยินบุคลากรบอกว่ารัก องค์กรหรอกค่ะ

อ่านแล้วมีพลังคน คนหนึ่งเขียนเล่าอย่างประทับใจกับอดีตขององค์กร  คนคนหนึ่งกล่าวถึงการเดินทางมาหา...มาเพื่อสร้างฝันสานจินตนาการ...มาพร้อมกับคนรัก...มาอยู่...ไม่ถอย ทำทุกอย่างให้ม.อ...เป็นวัววงานตั้งแต่หนุ่มจนถึงแรงเหลือน้อย...ประโยคนี้ คนหนุ่มสาวอย่างดิฉัน อ่านแล้วมีพลังงานเพิ่ม...เรายังหนุ่มยังแน่น มัวทำงานเหยอะแหยะ...ไม่อายท่าน รึไง!

แม้ชีวิตล่วงผ่านเลยวัยแห่งความฝัน
ทุกวันที่...ผ่านมามีจุดหมาย
แม้เวลาหมุนผ่าน.....กาลล่วงเลย
มิได้เคย....เปลี่ยนฝันจืดจางไป

เวลาเปลี่ยน...ใจเปลี่ยน...แต่ไม่ท้อ
ไม่ย่นย่อ ก่อจินตนาการ...ร่วมสานฝัน
ที่ยิ่งใหญ่ กว่าสิ่งใดในโลกัณฑ์
รักแม่นั้น...เกินกว่าคำบรรยาย

           ขอบคุณบันทึกนี้ค่ะ มี่มาเติมพลังงานให้อีก มากมาย


หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 09 กุมภาพันธ์ 2551 14:44 แก้ไข: 09 กุมภาพันธ์ 2551 20:16 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ครับอาจารย์เป็นอย่างที่ดี คนเราทำงานบางครั้งเกิดการท้อบ้างเมื่อเจอปํญหาหนักๆ แต่นำสิ่งนั้นมาเป็นพลัง มุ่งมั่นสู้ต่อไป ถึงอาจจะท้อบ้างแต่ไม่เคยคิดถอยครับ
  • รัก ม.อ. ตั้งแต่แรกเห็นเหมือนกันค่ะ ตั้งแต่สมัยที่เรียน ม.อ.ปัตฯ จนไปไหนไม่เป็นถึงมาทำงานที่ ม.อ. สฎ.
  • รักแม่ และกอดแม่ทุกวันเลยค่ะ

     ใช่คะ เวลานู๋ตาลท้อ ก็มักที่จะคิดถึงแต่เรื่องที่จะทำให้เรามีพลัง และเก็บความรู้สึกท้อนั้น ไว้เตือนตัวเอง

     @^_^@  ขอให้โลกสงบสุข

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 75.101.243.64
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ