นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

ความเคลื่อนไหวล่าสุด
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 7

อ่าน: 2203
ความเห็น: 6

บทเรียนจากแม่ค้าลอตเตอรี่

บทเรียนจากแม่ค้าลอตเตอรี่

พอเขียนเรื่องของยายพุ่ม ก็ทำให้ระลึกถึงความหลัง พี่มอลลี่ยุให้เล่าเรื่องคนขายลอตเตอรี่ ทำให้นึกขำในความห้าวของตัวเองสมัยสาวๆ



 

ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้วเมื่อเกือบ 15 ปีก่อน ในงานเกษตรภาคใต้ มีวอตามตัวเราด่วน แบบด่วนที่สุด ให้ไปที่แยกพระโค คือบริเวณถนนหน้าเขี่ยงหมูในปัจจุบัน 


เราไปถึงเห็นคนหลายคนกำลังยืนมุงกัน ฟังเรื่องราวได้ว่า คนขายลอตเตอรี่เดินเร่ขายในงาน  หลายคนแจ้งแล้วว่าในงานไม่ให้เดินเร่ขายสินค้า แต่เมื่อห้ามปราบ เจ๊คนขายลอตเตอรี่โกรธ ยืนด่าทั้งนักศึกษา บุคลากร เสียงดังไปทั่ว  


 

เมื่อเราไปถึงก็พยายามอธิบายดีๆ ว่าถ้าให้เจ๊เดินขาย ก็จะมีลูกโป่ง กระเป๋า ไอติม สายไหม เดินวนกันเต็มไปหมด เพราะเห็นมีคนทำได้  ในบริเวณงานมีความเป็นระเบียบ ไม่อนุญาตให้เดินเร่ หรือนั่งกับพื้นขายของนะคะ


 ยังไม่อธิบายจบ ก็ได้ยินเสียงเจ๊ระเบิดเสียงดัง ร้องตะโกนว่า “แผ่นดินนี้ แผ่นดินไทย ตูจะขายที่ไหนก็ได้เพราะตูเป็นคนไทย”


เราก็พยายามอย่างใจเย็นว่า “ไม่ใช่ทุกที่ในแผ่นดินไทย ที่ใครจะทำอะไรได้ ถ้าปอเดินเข้าไปในบ้านเจ๊เฉยๆ จะได้ไม๊ เพราะเป็นแผ่นดินไทย” เจ๊สะอึก เริ่มมองหน้าเราแบบเกลียดสุดๆ อย่างจะเอาเรื่องให้ได้


 

เราเริ่มมองหาคนช่วย หันซ้ายหันขวา โอ้ พระเจ้า เพื่อนๆ พี่น้องชาวทรัพย์ที่เคยรักใคร่กันกลมเกลียวหายไปไหนหมด ปล่อยเรากับเจ๊ยืนกลางสี่แยก


ท่ามกลางสายตาของคนขายของ และพี่น้องชาวทรัพย์ที่แยกย้ายไปยืนคุมสถานการณ์แดนไกล  เราหยิบโทรศัพท์ โทรหาเจ้านายสุดที่รัก ด้วยเห็นเป็นความหวังสุดท้าย


 

ปลายสายตอบรับเสียงแผ่วเบา เราพยายามเล่าเหตุการณ์ให้เจ้านายฟังยังไม่ทันรู้เรื่อง เจ้านายที่รักตอบกลับมาทันควันว่า “เอ็งอย่าหันหลังมานะ เราให้คนวอตามเอ็งนั้นแหละ เรากับคณบดีอยู่ข้างหลังเอ็ง”  เราเหลือบตาไปมอง เห็นเจ้านายและคณบดี อ.เสียง ยืนทำเหมือนกำลังเลือกซื้อของอย่างไม่รู้ไม่ชี้  (โห... รักเจ้านายทั้งสองมากอ่ะ)


 

เป็นอันหมดสิ้นความหวังที่จะให้ใครช่วย  “คนคณะทรัพย์รักตูจริงๆ”  555 ในวินาทีที่รู้ว่าโดนทิ้ง สิ่งหนึ่งที่เรามีมากกว่าใครก็คือเลือดบ้าแบบพลีชีพ เอา(ฟ่ะ) ตายเป็นตาย


 

เราพยายามขอร้องเจ๊อีก 2-3 ครั้ง โน้มน้าว เจ๊ยืนกรานจะยืนตรงนี้จนตาย และเริ่มกรีดร้อง “ช่วยด้วยๆ  แผ่นดินนี้แผ่นดินไทย ไอ้พวกนี้มันรังแกตู” เริ่มตีอกชกตน เพื่อเรียกความสนใจให้คนมอง (ด้วยรู้ว่าพวกข้าราชการขี้อาย)


ตอนแรกเราก็ยืนดู คิดว่าเดี๋ยวแกเหนื่อยคงหยุด แต่ไม่มีทีท่าว่าแกจะยอมแพ้ ยิ่งตะโกนด่า สาดเสียเทเสีย และยืนยันว่าตูจะขายใครจะทำไม


 

เราตัดสินใจ วอตามรถมาเพื่อรับเจ๊ให้ออกนอกงาน  ในตอนที่เชิญให้ขึ้นรถ เจ๊ไม่ยอม จึงต้องฉุดดันเจ๊ให้ขึ้นรถกันชุลมุน


เรายังจำได้ว่า ตลอดทาง เจ๊แกตะโกน “ช่วยด้วย ช่วยด้วย พวกมันจะฆ่าตู มันจับตูขึ้นรถ มันจะฆ่าตูแล้ววว”  โดยมีเรานั่งอยู่ข้างๆ  เรายังจำได้ไม่ลืม ที่ต้องสะกดความอาย สะกดทุกสิ่งที่มี เพื่อทำหน้าเฉยเหมือนคนใจดำอำมหิต ต่อสายตาของทุกคู่ที่จับจ้องวิพากวิจารณ์เรา


 

 สุดท้ายพวกเราก็เชิญเจ๊ออกนอกงานตรงประตู 108  พอเราส่งเสร็จ ไม่เกิน 10 นาที เจ๊แกก็เดินกลับเข้ามาในงานเกษตรอีกครั้ง อย่างตูจะมาสู้จนตายเช่นกัน


 

นักศึกษาและพี่น้องชาวทรัพย์ที่รัก ก็วอตามเราอีกเช่นเดิม “นึกอะไรไม่ออก บอกคุณปอ”  เราเริ่มครุ่นคิด วิธีเดิมใช้ไม่ได้ผลแน่ๆ  ขณะที่กำลังเดินเพื่อไปหาเจ๊ ในสมองก็คิดว่าจะจัดการอย่างไรดี


 

ในที่สุดเมื่อเรามาถึงที่เจ๊ยืน ตรงบริเวณวงเวียนแถวประตูศรีทรัพย์  เราไม่พูดอะไรสักคำ แต่ใช้วิธี แกยืนตรงไหน เรายืนใกล้ๆ ทำเป็นมองนก มองไม้ แกเดินเราก็เดินตามแต่ไม่พูดไม่สนใจแก  พอแกหันมาด่า เราก็บอก “อะไรค่ะเจ๊ แผ่นดินนี้ แผ่นดินไทย เราจะเดิน จะยืนตรงไหนก็ได้นะคะ” ด้วยท่าทีสุภาพ(แต่กวนสุดๆ)


 

พักใหญ่มีลูกค้าเดินมาซื้อลอตเตอรี่ วิธีการใหม่ของเราก็คือ “ขอโทษด้วยนะคะคุณ ผู้หญิงคนนี้ทำผิดกฎ กรุณาอย่าซื้อของเค้านะคะ”  ลูกค้าก็จะ “อุ๊ย ขอโทษครับ” แล้วรีบเดินจากไป โดยไม่ซื้อลอตเตอรี่


 

 เราทำยังงี้สัก 3-4 ครั้ง เจ๊เริ่มด่า เราก็บอกอย่างสุภาพและนิ่ง(เพราะเริ่มตั้งสติได้) มองตาเจ๊อย่างนิ่ง ไม่วางตา แล้วบอกว่า “เจ๊จะขายก็ขาย พวกเราไม่ว่า แต่พวกเราว่าง เราเดินตามเจ๊ได้ทั้งวัน” และแกล้งหันไปพูดกับนักศึกษาข้างๆ ว่า “วอบอกนักศึกษาทั้งคณะ ให้ผลัดเวรกันมาเฝ้าคนที่ทำผิดกฎอย่าให้คลาดสายตา”  ด้วยเสียงเหี้ยมเกรียมอย่างคนมีอำนาจ


 

เจ๊ยืนอึ้ง นิ่ง “เออ ตูไม่ขายที่นี่ก็ได้ !#%#@!*&^###”  พร้อมคำด่ามากมาย ในที่สุดเจ๊ก็ยอมล่าถอยเดินออกจากงานไป

 

เป็นบทเรียนในปีแรกๆ ที่เราได้เรียนรู้ วิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้า  ในหน้าที่ของฝ่ายพาณิชยกรรม ที่มีหน้าที่หลักในการลาดตระเวณความเรียบร้อยในงาน คล้ายๆ เทศกิจ ยังมีอีกเป็นสิบ เป็นร้อยบทเรียน ที่ส่งมาทดสอบ ให้เราได้เรียนรู้เป็นระยะๆ ตลอด 15 ปีที่ผ่านมา


 

วันนี้รู้สึกขอบคุณเจ๊ และทุกๆ ปัญหาที่ขัดเกลาเราให้เป็นเช่นทุกวันนี้  เรื่องที่รู้สึกว่าเลวร้าย ตึงเครียด  สำคัญ  กลายเป็นเรื่องขบขัน  เล็กน้อย และเริ่มอัศจรรย์ใจ ที่ตัวเราทำไมถึงกล้าทำอะไร ๆ ได้อย่างไม่น่าเชื่อ  วันนี้หลังจากได้ทบทวนหลายๆ เรื่องราวที่พี่มอลลี่รื้อฟื้นขึ้นมา   ยังรู้สึกตกใจในความบ้าบิ่น ไม่มีความเกรงกลัวอะไรเลย 


ในวันนั้นเราโกรธเจ้านายเกือบตายที่ทิ้งเรา แต่วันนี้เริ่มเข้าใจว่า จะให้ผู้บริหารไปรับมือกับเรื่องแบบนั้นคงไม่เหมาะ  และท่านคงเห็นแล้วล่ะว่า เราคงรับมือกับปัญหานี้ได้


555 นึกถึงตรงนี้ รู้สึกสงสารเจ้านายเหลือเกิน คงปวดหัวที่ต้องรับมือกับเด็กเหลือขออย่างเรา


 


 


Sections: Miscellaneous
License: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
created: 25 May 2016 20:26 Modified: 25 May 2016 20:32 [ Report Abuse ]
ดอกไม้
People who like this: Ico24 JIBCy, Ico24 Baby, and 8 others.
People Who Like This
 
Facebook
Twitter
Google

Other Posts By This Blogger

ความเห็น

Ico48
โสธร [IP: 113.53.15.21]
25 May 2016 22:09
#105082

เยี่ยมครับ มองโลกในมุมที่ดีมากครับ

ปรับ เปลี่ยน สามารถทำให้การเกิดการแก้ปัญหาต่างๆ ได้เป้นอย่างดีค่ะ พี่ปอสามารถค่ะ

Ico48
Monly (Recent Activities)
26 May 2016 09:40
#105084
  • 5555 ไม่มีใครจัดการได้ นอกจากเจ้าแม่ใหญ่เท่านั้น ด้วยลีลา ท่าทาง ขนาดพวกเราอยู่กันเกือบ 10 คน จะต้านไม่อยู่ (โดนเจ๊ด่ากราดไปทั่ว พร้อมชี้หน้าด่า สุดจะทน .... นอกจากแมงปอ 5555) เพราะเจ๊ ขายลอตเตอรี่ มาหลายรอบ มาทดสอบการบริหารจัดการของปอ  
  • เหตุการณ์นี้ เมื่อเจอคนขายลอตเตอรี่ที่ไหน  ทำให้นึกภาพเหตุการณ์วันนั้นได้ดี  ไม่เคยลืม   
  • จำภาพเหตุการณ์ที่เจ้านายปอ และท่านคณบดี  มาสังเกตการณ์อยู่ห่าง พร้อมกับพวกพี่  55555   เพราะทุกเรื่องแมงปอ รับได้เสมอ  
  • ทุกวันนี้ ภาพเหตุการณ์ ณ วันนั้น ไม่มีให้เห็นอีกแล้ว  ทุกอย่าง แมงปอมีการบริหารจัดการอย่างเป็นระบบ  ทุกส่วนได้ร่วมมือ ร่วมใจ ปฏิบัติตามกฎ ระเบียบที่กำหนดขึ้น  
  • จะบอกว่า  แม่ค้าที่มาจำหน่ายในงานเกษตรฯ ในช่วงหลัง น่ารักทุกคน  เพราะทุกคนต้องเข้าร่วมอบรมตามหลักสูตรที่น้องแมงปอจัดขึ้น
  • ขอเรื่อง คุณยายขายทุเรียน มาเล่าแบ่งปัน ด้วยหนา  เป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยลืมเช่นกันค่ะ

 

เล่าอีก เล่าอีก หนุกดี

ชอบมากค่ะ อยากอ่านแม่ค้าทุเรียนด้วย...

Ico48
Parisss'O (Recent Activities)
31 May 2016 09:54
#105098

โหพี่ปอ สุดยอดค่ะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.209.80.217
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ