นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

คนธรรมดา
Ico64
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 5 · ผู้ติดตาม: 22

อ่าน: 1863
ความเห็น: 5

ความสุขในที่ทำงานอยู่ที่ไหน?

ผมเองนั้นไม่ได้คิดถึงรางวัลในการเขียนบันทึกตาม "theme" ที่ท้าวแชร์ตั้งเอาไว้นะครับ เขียนบันทึกนี้เพราะเป็นธีมที่น่าเขียน โดยจะไม่ไปถามความสุขของผู้อื่น แต่ถามตัวเองแทน (ฮา ก็มันง่ายดีนะครับ)

 

ผมก็คงบอกไว้ก่อนว่าผมนั้นอยู่ในสถานะที่พอเพียงในด้านการเงินแล้ว คือไม่รวยแต่ก็คิดว่ามีพอกินไปตลอดชีวิตจากเงินบำนาญและกบข. เพราะฉะนั้นจึงไม่เดือดร้อนด้านปัจจัยสี่ มีหนี้ที่ต้องผ่อนส่งคือการทำประกันชีวิตเท่านั้นเอง (ซึ่งไม่มีส่งเมื่อไรก็งดส่งซะเท่านั้นเอง ง่ายๆ)

 

ดังนั้นความสุขในที่ทำงานอยู่ที่ไหน? ผมก็ตอบจากความรู้สึกและประสบการณ์ที่ผ่านมาก็แล้วกัน

1) ผมเลือกทำงานที่ม.อ.เมื่อ 36 ปีที่แล้ว เพราะผมคิดว่าผมมีคุณค่าแก่งานที่นี่ ผมบันทึกไว้แล้วว่า ผมตัดสินใจทำงานที่ม.อ.เพราะผมคิดว่าม.อ.ต้องการผม(มาก) (ฮา คิดแบบหลงตัวเอง) เพราะในปลายปี 2518 นั้น อาจารย์วิศวกรรมเคมีมีเพียง 2 คน คือผมและท่านอธิการบดี ถึงผมจะเป็นอาจารย์เด็กๆ จบเพียงป.ตรี แต่ก็ทำหน้าที่คล้ายรักษาการหัวหน้าภาคฯ เพราะมีอะไรเกี่ยวกับภาควิชาวิศวกรรมเคมีก็ต้องมาถามผม (ก็จะให้ไปถามแมวที่ไหนละครับ) ดังนั้นเมื่อมีเอกชนเสนองานโรงงานให้ผมทำ ผมก็ตัดสินใจเลือกอยู่ที่ม.อ. (ผมมิได้เป็นเด็กภาคใต้นะครับ ผมเกิดประจวบฯครับ) ดังนั้นผมจึงคิดว่างานที่ผมทำต้องมีคุณค่า มีประโยชน์ไว้เป็นอันดับแรก (ไม่ได้โม้นะ)

2) งานที่ได้ทำนั้นต้องเป็นงานที่เรารักจะทำครับ จริง ๆ แล้วผมก็เพิ่งรู้ว่าผมรักในงานสอนและทำวิจัยเมื่อซัก 20 ปีที่ผ่านมานี้เอง ก่อนหน้านี้ก็ทำไปแบบไม่ได้รักและไม่ได้เกลียด คือทำตามหน้าที่ แต่ภายหลังจึงมาค้นพบว่า การสอนและการวิจัยนั้นทำให้ผมมีความสุข เมื่อมีความสุขก็อยากทำงานนั้นให้ดียิ่งขึ้นไปเรื่อย ๆ เช่น อยากพัฒนา อยากหาวิธีการสอนให้น.ศ.มีความรู้ ความเข้าใจในวิชาการมากขึ้น (ซึ่งต้องเหนื่อยและทุ่มเทมากขึ้น) ทุกชั่วโมงสอนนั้นผมเดินเข้าชั้นเรียนอย่างมีความสุข ไม่เคยคิดที่จะงดสอนหรือเพียงสอนให้ครบตามเนื้อหาวิชาที่กำหนดไว้เท่านั้น ผมเดินออกจากชั้นเรียนอย่างมีความสุขทุกครั้ง งานวิจัยก็เช่นกัน ยังอยากขอทุนวิจัยมาทำต่ออยู่เรื่อย ๆ เลย (ฮา)

3) ความสุขในที่ทำงานของผมจึงคล้ายกับความสุขนอกเวลาทำงาน คือ ผมอยากทำงานหรืออยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีความสงบสุข ที่ซึ่งมีความรักและความเข้าใจ อยู่ท่ามกลางคนที่เรารักและเขาก็รักเราด้วย (หวานซะปานนี้ ฮา) แต่นี่คือความรู้สึกของผู้ที่ผ่านชีวิตมามากแล้วนะครับ ผมทนอยู่ในแวดวงที่มีคนรอบข้างไม่เข้าใจผมไม่ได้ครับ (ในสังคมที่ผมคุยกับเขาไม่ค่อยจะรู้เรื่องผมก็ปลีกตัวหนีออกมาเสีย) ผมต้องการความรักความเข้าใจจากคนรอบตัวผมครับ และในการนี้ผมก็ต้องให้ความรักและพยายามเข้าใจคนที่อยู่รอบตัวผมอย่างมาก ๆ ด้วย ผมแคร์ความรู้สึกของคนที่ผมต้องดูแลหรือจะเรียกว่าลูกน้องมากนะครับ ในอายุประมาณนี้นั้นผมไม่ได้แคร์เจ้านายมากนะครับ เจ้านายไม่รักก็ไม่ว่ากัน แต่ลูกน้องไม่รักและไม่เข้าใจนั้นละเลยไม่ได้  ถ้าลูกน้องไม่รักไม่เข้าใจผมเสียใจครับ (T_T) ผมยินดีเปลี่ยนงานดีกว่าครับ ถ้าลูกน้องไม่เห็นคุณค่าของผม ผมก็ยินดีลาออกไปทำงานอย่างอื่นแทน

อายุที่มากขนาดนี้ของผมนั้น ผมก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากนักนะครับ ผมอยากให้บุคลากรในที่ทำงานรักและสามัคคีกัน ให้ทุกคนมีความสุขและความเจริญในการทำงาน อยากเ้ห็นแต่ละคนมีความก้าวหน้าและเติบโตอย่างมีคุณค่าและมีคุณภาพ ไม่อยากเห็นการเติบโตแบบกลวงๆ เช่น มีสมรรถนะยังไม่ครบถ้วน แต่มีตำแหน่งหน้าที่สูง เพราะเขาเหล่านั้นอาจจะล้มได้ในภายหน้า ดังนั้นเขาและเธอเหล่านั้นอาจมองผมว่า ผมมีมาตรฐานที่สูงเกินไป (โฮ! เขาอาจจะไม่เห็นความหวังดีที่ซ่อนไว้อยู่ภายใน ฮา)

ดังนั้นผมจึงต้องสื่อสารให้มากครับ ผมเชื่อในความจริงใจของผมว่า สักวันน่าจะมีผลสัมฤทธิ์ออกมา ซักวันเธอและเขาเหล่านั้นจะเข้าใจในตัวผม

ความสุขในที่ทำงานของผมส่วนหนึ่งมาจากการได้ให้และช่วยเหลือผู้อื่นครับ "ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก" (ก็ผมอยากให้คนรักนี่) "ผู้ให้ย่อมเป็นสุข" ตามคำสอนในศาสนาพุทธเป๊ะเลย 

บุคลากรในที่ทำงานหากเห็นผมแล้วไม่เดินหลีกหนีไป หากพบผมแล้วก็ยิ้มให้ ผมก็เป็นสุขแล้วครับ

 

ผม..เอง 

หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 05 กรกฎาคม 2555 21:33 แก้ไข: 05 กรกฎาคม 2555 21:33 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 DaDa, Ico24 ServiceMan, และ 15 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อาจารย์เขียนได้น่ารักจนอยากขอไปเป็นลูกน้องอาจารย์เลยค่ะ 

ผมเชื่อว่าหน่วยงานต้องการคุณคนธรรมดามากอยู่แล้วครับ

 

หากวันนั้น คุณคนะรรมดาไปทำงานอยู่โรงงาน วันนี้ ม.อ.อาจไม่เป็นอย่างวันนี้ 555+

 

เอิ้ก เอิ้ก

 

"ใจสั่งมา"

คุณโอ๋ครับ คุณโอ๋-อโณก็เขียนได้ดีมากจนผมอยากไปเป็นศิษย์เช่นกันครับ

คุณใยมะพร้าวฯครับ กรุงศรีฯไม่สิ้นคนดีครับ ชีวิตคนนั้นผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ขอทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็คงพอแล้วครับ

จะยิ้มหวานๆ ให้เมื่อเจอท่านผอ. ค่ะ อิอิ

Ico48
000 [IP: 172.31.80.238]
27 กรกฎาคม 2555 08:47
#79244

"ผมอยากให้บุคลากรในที่ทำงานรักและสามัคคีกัน ให้ทุกคนมีความสุขและความเจริญในการทำงาน อยากเ้ห็นแต่ละคนมีความก้าวหน้าและเติบโตอย่างมีคุณค่าและมีคุณภาพ" สำหรับ "บ้านตะวันออก นับวันยิ่งน่าเบื่อและแย่ค่ะ"

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.235.107.209
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ