นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

คนธรรมดา
Ico64
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 5 · ผู้ติดตาม: 22

อ่าน: 1096
ความเห็น: 0

เรียนรู้เมื่อต้องพบกับความเสี่ยง

เมื่อวานนี้ 18 กันยายน 2555 ผมต้องเดินทางไปประชุม สวทช. แบบเช้าไป-เย็นกลับครับ

 

คุณอี๊ดจัดการเรื่องตั๋วเดินทางให้ผมเรียบร้อยแล้ว ผมก็เข้ามาประชุมทีมวิจัยในม.อ.ตอน 9.00 น. ก่อน และเวลาประมาณ 10.20 น. ก็ออกเดินทางไปสนามบินหาดใหญ่ แบบน่าจะถึงสบาย ๆ แต่ก็ไม่สบายนักเมื่อพบว่าเดือนนี้เป็นเดือนของการเดินทางไปประกอบพิธีฮัจญ์ เมื่อขับรถเข้าไปก็เริ่มตกใจเล็กน้อย เพราะคนเยอะและที่สำคัญ"ไม่มีที่จอดรถว่าง ๆ เหมือนเช่นเคย"

 

ผมก็พยายามไปหาจุดจอดรถไกล ๆ ที่คาดว่าจะยังพอว่างอยู่ แต่ไม่พบครับ เวลาก็ผ่านไป จนในที่สุดผมไปเจอที่จอดว่างช่องสุดท้ายริมสุดที่ว่างอยู่ ก็พยายามเข้าไปจอด แต่ช่องที่ว่างนี้มันแคบเกินกว่าที่รถจะเข้าจอดได้ครับ(นั่นคือเหตุผลที่ว่าง) ผมตัดสินใจใช้ประโยชน์จากความสูงของเจ้าตั๊กแตนปีนขึ้นไปบนไหล่ทาง จอดแบบเอียง ๆ นั่นแหล่ะครับ เพราะหากไม่ทำเช่นนี้อาจตกเครื่องบินได้

 

บทเรียนที่ผมยังไม่เคยจำก็คือ ปีที่แล้วก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้ครั้งหนึ่ง แต่ปีนี้สาหัสกว่า ดังนั้นที่ผมควรต้องทำคือ 1. ตรวจช่วงเวลาการเดินทางไปประกอบพิธีฮัจญ์ และ 2. หากรู้ว่าเป็นช่วงเวลานี้ ต้องหาคนไปส่ง และเดินทางไปก่อนเวลาให้มากขึ้นสักนิด

 

ถึงดอนเมืองผมก็รีบจ้ำไปขึ้นแท๊กซี่ครับ ทางเดินไกลกว่าเดิมมาก (สงสัยจะเตรียมเปิดเป็นสนามบินนานาชาติอีกครั้ง) ก็ไปขึ้นแท๊กซี่ตามช่องทางที่เสียค่าธรรมเนียมสนามบิน 50 บาท เพราะไม่อย่างละเมิดระบบไปโบกแท๊กซี่ที่มาส่งผู้โดยสารขาเข้า (เคยทำเมื่อก่อนหน้านี้ครับ) เพราะรู้ว่าการทำอย่างนี้เป็นการทำให้ระบบเขาเสียไป (ตอนนี้ก็เลยงดทำแล้วครับ) แท๊กซี่ก็ถามว่าจะไปทางไหน ผมก็บอกว่าทางที่เร็วที่สุด (ก็เลยเสียค่าทางด่วนไป 105 บาท) โดยแท๊กซี่บอกว่าวันนี้รถติดมากเพราะมีการประท้วงหลายแห่ง แถวหน้าดอนเมืองก็มีการประท้วงเรื่องการได้ค่าชดเชยน้ำท่วมปีที่แล้วที่ได้ช้าหรือได้แบบไม่ยุติธรรมอะไรทำนองนี้ครับ

 

ผมไปถึงกระทรวงวิทยาศาสตร์สายเป็นปกติ หาก๋วยเตี๋ยวกะลากินสักนิด เข้าประชุมสายไป 15 นาที (ที่ประชุมเขารับรู้กันครับว่าผมจะมาสายเป็นปกติในเวลานี้) ก็ได้ให้ข้อมูลและแสดงความเห็นไปตามปกติ ระหว่างประชุมได้ยินเสียงฝนห่าใหญ่ก็ยังไม่รู้สึกอะไร ท่านประธานก็พยายามปิดประชุมตามเวลา 16.30 น. ซึ่งเกินไปเล็กน้อย 5 นาที ปิดประชุมแล้วผมก็รีบลงมา เดินออกมาทางหน้ากระทรวงวิทยาศาสตร์ (ถนนโยธี) ถามเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ว่ามีแท๊กซี่ของบุคลากรเหลือหรือไม่ เจ้าหน้าที่หน้าตาไม่ค่อยดีบอกว่าคงไม่มีแล้ว แถมถนนโยธีมีน้ำท่วมถึงฟุตบาท ผมรีรออยู่ 2 นาทีตัดสินใจกลับไปหาแท๊กซี่ทางกระทรวงอุตสาหกรรมหน้าโรงพยาบาลรามาฯ ดีกว่า

 

ออกมาถึงถนนใหญ่ก็พบว่าน้ำท่วมฟุตบาทเช่นกัน รถวิ่งชิดเกาะกลางถนน ไม่มีแท๊กซี่วิ่งผ่านเลย มีตำรวจจราจรในโครงการพระราชดำริจอดอยู่ กะว่าจะขอพึ่งแต่ก็ดูท่าว่าคงจะไม่ได้ รอตัดสินใจอยู่ 5 นาทีว่าจะทำอย่างไรดี สุดท้ายบอกตัวเองว่านั่งรถเมล์ไปหาที่แห้ง ๆ แล้วเรียกแท๊กซี่ต่อน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า ก็เลยเดินไปที่ป้ายรถเมล์ที่อยู่ใกล้ ๆ ครับ ไม่ถึงนาทีก็มีรถเมล์หน้าตาแปลก ๆ เข้ามาจอดเป็นคันแรก ผมอ่านป้ายข้างรถก็ไม่รู้ว่าปลายทางไปไหน แต่มีคนขึ้นไม่มากนัก ผมก็เดินไปถามคนขับว่า"ไปที่ไหนครับ" เขาก็ถามกลับมาว่า "คุณจะไปที่ไหน" ผมก็ตอบไปว่า "ดอนเมือง" เขาก็บอกให้ขึ้นมาเลย

 

ผมก็ขึ้นมาแบบงง ๆ ครับ นึกในใจว่าไปทางเดียวกับที่จะไปดอนเมืองก่อน พอถึงที่แห้งน้ำไม่ท่วมแล้วค่อยหาแท๊กซี่ ผมก็ได้ที่นั่งที่สบายดี รถเมล์มีที่ยืนอยู่ตรงกลางรถกว้าง ๆ นั่งไปสักพักดูจากข้างทางก็รู้ว่าน้ำขังในหลายพื้นที่และคนที่นั่งก็กังวลว่าคงกลับถึงบ้านช้าแน่นอน ผมก็นั่งเล่นเกมส์ไปเรื่อย ทำใจให้สบายเพราะรู้ว่ามีเวลาเดินทางประมาณ 2 ชั่วโมง แต่พอนั่งไปสัก 45 นาทีก็รู้สึกว่ารถวิ่งไปไม่เร็วเลย

 

ผมก็เรียนรู้จากผู้โดยสารที่นั่งข้าง ๆ ซึ่งเขาก็คุยกับคนที่ยืนอยู่นะครับ ว่าคนกรุงเทพฯ ลำบากนะครับ ตื่นแต่เช้าตีห้ามาทำงานกลับถึงบ้าน 2 ทุ่ม เดินทางด้วยรถเมล์เที่ยวละประมาณเกือบ 2 ชั่วโมง เช่นทำงานแถวพญาไทแต่บ้านอยู่ปทุมธานีแถวคลอง 12 อะไรทำนองนี้ เขาก็ประเมินค่าใช้จ่ายในการเดินทางว่าจ่ายอยู่หลายบาทต่อวัน และในกรณีน้ำท่วมขังอาจต้องจ่ายเพิ่มขึ้น ก็ได้รับรู้ความลำบากของสังคมไทยแบบสัมผัสได้จริง

 

ผมนั่งมานานพอควรจนชักจะกังวลว่าจะถึงดอนเมืองทันเวลาหรือไม่ (ผมดูข้างทางแล้วไม่รู้ว่าถึงตรงไหนแล้วนะครับ) ผมก็ถามผู้หญิงที่ยืนตรงหน้าผมว่า ตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้ว ผมจะไปดอนเมืองแล้วนี่อีกนานมั๊ยกว่าจะถึง (ผมไม่ได้ยืนให้ผู้หญิงนั่ง ก็เพราะว่าสีผมมันชี้ชัดว่าผมเป็นส.ว.แล้ว ก็ถือว่าเป็นข้อดีได้เพราะนะครับ) เธอก็บอกว่าคงไม่นาน เพราะเดียวรถก็จะขึ้นทางด่วน เมื่อลงทางด่วนไม่นานก็คงถึงดอนเมือง ได้ฟังแค่นี้ผมก็รู้สึกว่า วันนี้โชคดีมากจริง ๆ ที่ตัดสินใจถูกหลายเรื่อง อยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง ถูกเวลาไปหมด

 

ก็มีผู้โดยสารหลายคนช่วยบอกป้ายที่จะลงให้นะครับ ตอนผมจะลุกขึ้นทำท่าซวนเซ เขายังเตือนว่า"ระวังล้มนะครับ" (ฮา) สรุปว่าผมไปถึงดอนเมืองประมาณ 6.40 น. เหลือเวลาพักผ่อนอีกเยอะก่อนขึ้นเครื่องครับ

 

ในระหว่างนั่งเครื่องบินขากลับ ผู้โดยสารข้าง ๆ ก็คุยกันว่าเขาก็ตกเครื่องรอบ 17.00 น. ต้องอยู่บนทางด่วนประมาณ 2 ชั่วโมง และดูเหมือนว่าจะมีผู้โดยสารตกเครื่องกันหลายคน เพราะที่นั่ง ๆข้าง ๆผมเองก็ว่างทั้งสองที่นั่ง

 

เรื่องที่ผมต้องเรียนรู้ก็คือว่า หากฝนตกในกรุงเทพในช่วงนี้คงต้องเผื่อเวลาเดินทางเพิ่มขึ้นอีก และอีกเรื่องก็คือ"การประท้วงในกรุงเทพฯ นั้น" ส่งผลกระทบในวงกว้างจริง ๆ ผู้ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็ได้รับผลกระทบไปด้วย แบบที่ไม่รู้จะไปเรียกร้องค่าชดเชยจากใคร

 

สังคมไทยเผชิญภาวะคุกคามที่ก่อให้เกิดความเสี่ยงมากขึ้นทั้งจากธรรมชาติและจากพฤติกรรมมนุษย์ด้วยกันครับ พฤติกรรมเชิงสังคมเรื่องยาเสพติดก็เป็นความเสี่ยงอันยิ่งใหญ่ที่ไทยเราจะต้องสูญเสียอย่างมาก ทั้งการสูญเสียทรัพยากรบุคคลที่ด้อยคุณภาพลงไป อาชญากรรมที่เพิ่มขึ้น ความปลอดภัยที่น้อยลง เม็ดเงินที่ต้องใช้ในการควบคุมปราบปราม ซึ่งเราต้องตระหนักรู้และช่วยกันดูแลแก้ไขครับ

 

ผม..เอง

 

 

 

 

Sections: บริหารทรัพยากรมนุษย์
License: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
created: 19 September 2012 17:04 Modified: 19 September 2012 17:04 [ Report Abuse ]
ดอกไม้
People who like this: Ico24 Our Shangri-La, Ico24 iHum, and 6 others.
People Who Like This
 
Facebook
Twitter
Google

Other Posts By This Blogger

ความเห็น

ไม่มีความเห็น

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.226.245.48
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ