นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

ServiceMan
Ico64
Sathaya Bunratchoo
Engineer
Scientific Equipment Center, PSU
Network
Members · Following: 3 · Followed: 2

อ่าน: 1759
ความเห็น: 4

หนี้ที่ต้องชดใช้

หนี้ที่ต้องชดใช้

    ชีวิตนี้ใครเกิดมาไม่เป็นหนี้บ้าง  นั่นนับได้ว่าเป็นลาภอันประเสริฐ ผมเริ่มต้นเป็นหนี้ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ แต่ก็เป็นหนี้ที่ภาคภูมิใจ ผมว่าหลายๆ คนก็เป็นหนี้คล้ายๆ ผม และกำลังทยอยชดใช้กันอยู่ หนี้ที่ว่าก็คือทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษา ผมจำได้ว่าผมน่าจะเป็นรุ่นแรกที่ได้ใช้สิทธิกู้ยืมเพื่อการศึกษานี้ ตอนนั้นเงินกู้ยืมมีให้กู้ไม่มากนักและให้กู้เท่าที่จำเป็นจริงๆ คือกู้ค่าเล่าเรียนตามความเป็นจริง ค่าใช้จ่ายรายเดือน เดือนล่ะ 1800 บาท (ถ้าจำไม่ผิด) และค่าหอพัก ซึ่งก็จ่ายตามความเป็นจริงเช่นกัน เพราะฉะนั้น คนที่ได้อยู่หอพักในมหาวิทยาลัย ก็จะได้กู้น้อยกว่าคนที่อยู่หอพักนอกมหาวิทยาลัย และถ้าจำไม่ผิด อยู่หอพักนอกมหาวิทยาลัยจะได้บวกเพิ่มค่าใช้จ่ายรายเดือนเพิ่มอีกเล็กน้อย ผมได้สิทธิอยู่หอพักในทั้ง 4 ปีการศึกษา ยอดกู้เลยไม่สูงมากนัก แต่จะไปสูงกับค่าเล่าเรียน ซึ่งคณะวิศวะฯ จะบวกเพิ่ม 5000 บาทจากค่าเทอม และก็เหลือเชื่อว่า เงินแค่ 1800 บาทต่อเดือน จะสามารถใช้จ่ายพอ แถมเหลือเก็บอีกต่างหาก รถก็ไม่ต้องใช้ เช้ามาก็เดินตัดป่ายางไปเรียน ตอนนี้ป่ายางกลายเป็นสระว่ายน้ำไปแล้ว เหลือไว้เพียงไม่กี่ต้น เด็กรุ่นใหม่พอพูดถึงวิศวะดงยางก็คงนึกไม่ออก คงถามพี่ๆ ว่า แล้วดงยางมันอยู่ตรงไหนหรือ 555

    แต่จะว่าไปก็ต้องขอบคุณรัฐบาลในสมัยนั้น ซึ่งไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามที่ได้ริเริ่มกองทุนนี้ขึ้นมาก มันช่วยให้ความฝันของเด็กหลายๆ ได้เป็นจริง หลายๆ รวมทั้งผมเอง พ่อแม่คงไม่มีเงินมากมายที่จะส่งเสียให้เรียนได้ นอกจากจะขายวัวขายนา (ขายวัวให้ควายเรียน) ขายสวนยาง ผมจำได้อย่างแม่นยำว่าสมัยนั้นราคายางไม่ดีนัก กิโลกรัมล่ะไม่ถึงยี่สิบบาท ด้วยราคายาง ราคาข้าวในตอนนั้นไม่มีทางที่ทางบ้านจะหาเงินส่งเสียให้เรียนได้แน่ๆ ณ ตอนนั้นผมก็ได้พบเจอกับเพื่อนๆ หลายๆ คน เจอกันใต้ตึกกิจกรรม เพื่อทำสัญญากู้ยืมโดยมีพ่อแม่เป็นผู้ค้ำประกัน จึงได้เห็นว่าหลายๆ คนก็ใช้สิทธิกู้ยืมเพื่อการศึกษากัน นับว่าเป็นเรื่องดี เพราะเมื่อจบออกไป ความรู้ก็อยู่กับเรา ตัวเราเองก็ควรจะได้เป็นผู้รับผิดชอบในค่าใช้จ่ายส่วนนี้ที่เราได้ใช้ไป แม้บางคนบ่นว่า เงิน 1800 บาทไม่พอใช้จ่ายในแต่ละเดือน ต้องให้ทางบ้านส่งมาให้อีกเล็กน้อยบ้าง ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับวิถีชีวิตของแต่ละคน

   ปีนี้ก็เป็นปีที่ 10 แล้วที่ผมได้จ่ายทุนกู้ยืมคืนให้แก่กองทุนเพื่อให้น้องๆ ในรุ่นถัดไปได้ใช้เงินกองทุนนี้ ทำฝันให้ตัวเองเป็นจริงต่อ เหลืออีกเพียงห้าปี ก็จะพ้นจากพันธะสัญญา และผมคิดว่าหลายๆ คนที่มีพันธะนี้ก็คงจะทำเช่นเดียวกับผม คือจ่ายเงินคืนด้วยความภาคภูมิใจ ว่ากองทุนได้ให้โอกาสที่ดีกับเรา เราก็ควรจะสานต่อกองทุนนี้เพื่อช่วยสานฝันของน้องๆ อีกมากมาย การศึกษาเป็นต้นทุนทางปัญญาที่ดีที่สุด มากกว่าทรัพย์สินใดๆ ที่มนุษย์จะพึงมีให้กัน

    มีเพียงหนี้เดียวที่ชีวิตนี้คงชดใช้ไม่หมด คือหนี้รัก ที่พ่อแม่ได้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเรามา อาทิตย์ที่จะถึงนี้กลับบ้านไปหาแม่กันดีกว่า ไม่มีอะไรให้ แค่ให้แม่ได้เห็นหน้าก็ดีมากมายแล้ว

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 06 สิงหาคม 2555 20:25 แก้ไข: 06 สิงหาคม 2555 20:25 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 DaDa, Ico24 Our Shangri-La, และ 7 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

Ico48
DaDa (Recent Activities)
07 August 2012 08:39
#79541

DaDa ก็เป็นหนึ่งในลูกหนี้เพื่อการศึกษานี้เช่นกัน และ ภูมิใจที่ได้รับผิดชอบตนเองโดยไม่ต้องรบกวน พ่อแม่ อีกทั้งยังได้ตอบแทน พ่อกับแม่อีกด้วย

ท่านเซอร์ฯ โชคดีที่ได้อยู่หอพักภายนมหาวิทยาลัยถึง ๔ ปี

เข้าใจว่าตอนที่ผมเรียนอยู่จะเป็นรุ่นที่เขาไล่เด็กปี ๒ ให้ไปเผชิญชะตากรรมนอกมหาวิทยาลัย ค่อยกลับเข้ามาใหม่ตอนปี ๓ - ๔ ยกเว้นเด็กกิจกรรม

ผมจำไม่ได้ว่าตอนนั้นได้ค่าใช้จ่ายเดือนละเท่าไหร่

เช้าๆ ก็ตั้งหม้อหุงข้าว เดินไปซื้อแกงที่คาเฟต ร้านแรกที่อยู่หน้าชมรมอาสาฯ

ไปเรียนก็เดินผ่านดงยาง ดงกันเกรา

แซะก็เป็นไม้อีกชนิดที่กำลังจะหายไปจากมหาวิทยาลัย เหมือนยาง เหมือนกันเกรา

ชีวิตของเราแต่ละคนผ่านการเคี่ยวกรำมาแตกต่างกันไป

เคี่ยวจนตัวเกรียมก็มี

เราเอง

ท่านพี่ Shang จริงๆ รุ่นผมเค้าก็ไล่ตอนปีสองเหมือนกันครับ แต่หน้าด้านอยู่ต่อ คือจับสลากได้ทุกปีครับ

ตอนปี 2 หรือ 3 จำไม่ได้แล้ว หอ1 เขาปิดปรับปรุงเลยย้าย นศ.ชายไปอยู่หอ 3-4 ซึ่งเป็นหอหญิง แปลกดีเพราะมันไม่มีโถฉี่ เลยไม่ได้ยืนฉี่กันไปคุยกันไป 555

Ico48
tiny apple (Recent Activities)
08 August 2012 14:08
#79586

คนเก่าๆ เค้าระลึกถึงความหลังกันยังงี้เองเนอะ

น้องมาก็ไม่ทันได้เห็นดงยาง แล้ว แต่ยังทันคาเฟตอยู่

พี่ ServiceMan โชคดีจิง จับหลากหอได้ทุกปีเลย

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 54.236.59.154
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ