นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 2655
ความเห็น: 18

จิตสำนึกที่ดีของ ด.ช.เก่ง

จิตสำนึกที่ดีเกิดจากอะไร?

เราตั้งคำถามกับตัวเองในเรื่อง "จิตสำนึกที่ดีเกิดจากอะไร?" มาหลายวัน นับตั้งแต่รู้จักกับ เก่ง ตอนไปออกค่ายใหญ่ 10 วัน ที่ชุมพร

เรารู้จัก "เก่ง" ครั้งแรกตอนที่ออกไปต้อนรับเด็กๆ มาร่วมกิจกรรม "สานสัมพันธ์ชุมชน" ซึ่งเป็นกิจกรรมย่อยที่จัดภายใต้ "ค่ายลูกสงขลาฯ เรียนรู้คู่พัฒนา" เป็นกิจกรรมคล้ายงานวันเด็ก โดยนักศึกษาไปชวนเด็กระดับประถม ในชุมชนรอบโรงเรียน มาร่วมกิจกรรมสันทนาการแบบมีสาระ ที่พวกเราจัดขึ้นเพื่อเด็กในชุมชน

 เก่ง ตัวเล็กสุดมากับเพื่อน 5-6 คน ตะโกนบอกเราว่า "เหนื่อย เหนื่อย เข็ดขาจะตายแล้ว เดินมาจากกรมหลวงโน้น!" เราใจหายวาบ เพราะว่าระยะทางจากตำหนักกรมหลวงชุมพรฯ มาถึงโรงเรียนปากน้ำชุมพรวิทยา" น่าจะประมาณ 3-4 กิโล จึงเรียกเชษฐ์ น้องนักศึกษาตัวโต ให้มาแบกเก่งขึ้นหลังไปส่งที่โรงยิมที่กำลังจัดกิจกรรม เก่งกับเพื่อนๆ เป็นกลุ่มน้องๆ ที่เดินขายขนมจาก แถวตำหนักกรมหลวงชุมพรฯ หาดทรายรี

               เริ่มกิจกรรมด้วยการแนะนำการแปรงฟันให้ถูกวิธี ตามด้วยการแจกแปรงสีฟันให้เด็กๆ  ปรากฎว่า เก่งเด็กชายตัวน้อยในชุดมอมแมม เก่าๆ ไม่ยอมรับแปรงสีฟันอันใหม่ ในขณะที่เด็กคนอื่นๆ ซึ่งส่วนใหญ่มาในเสื้อผ้าชุดใหม่ ที่แต่งกายค่อนข้างสะอาดเรียบร้อย ไม่มีใครปฏิเสธแปรงสีฟันเลย

                  เวลาจัดกิจกรรมให้เด็กๆ แบบนี้ เราสามารถสังเกตได้อย่างชัดเจนถึงฐานะของครอบครัวของเด็กๆ จากการแต่งกาย เนื่องจากเด็กๆ มักจะใส่ชุดที่ดีที่สุด ใหม่ที่สุด มาอวดโชว์พี่ๆ นักศึกษา 

               เราพยายามหลอกล่อ "ทำไม เก่งไม่ชอบแปรงฟันเหรอ" ส่ายหน้า  "เก่งไม่ชอบแปรง สีนี้เหรอ" ส่ายหน้า แล้วทำไมล่ะ? เราพยายามชวนคุย  "ที่บ้านมีแล้ว" เก่งตอบ "มีแล้วก็เอาไปอีกได้ ใครๆ ก็เอาทั้งนั้น เอาเหอะให้ฟรีๆ" เราขยั้นขยอ  "มีปากเดียวเอาไปหลายอันทำไม" เก่งตอบด้วยสีหน้าปกติ เหมือนตัวเองเป็นผู้ใหญ่พูดกับเด็ก ทั้งๆ ที่ตัวเองอายุไม่น่าจะเกิน 8 ขวบ  เราอึ้ง ไม่รู้จะตอบยังไงต่อ เพราะไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีเด็กตัวเล็กตอบแบบนี้ จนน้องนักศึกษาบอกว่า "เอาไปให้พี่ ให้แม่ก็ได้น่ะ" นั่นแหละ "ถึงจะยอมรับ"

          กิจกรรมก็ดำเนินไปตามปกติ จนตอนกินข้าวมื้อเที่ยง ทุกคนต้องนั่งทานกับพื้นปูเสื่อเป็นแถวๆ  วันนั้นมีกล้วยหอม ซึ่งคุณแม่ของนักศึกษาเอามาฝากหลายเข่ง พี่ๆ นักศึกษาก็บอกน้องๆ ว่า ใครกินข้าวอิ่มแล้ว มาเอากล้วยไปกินน่ะ  ก็จะมีน้องๆ บ้าง พี่ๆ บ้าง รวมทั้งเราเองก็เดินไปหยิบกล้วยมา 1 ผล แล้วก็ไปนั่งกินตามปกติ

            สักพักเราเหลือบไปเห็นเก่งหยิบกล้วยทั้งหวี ซึ่งกล้วยก็หวีใหญ่มาก เมื่อเทียบกับตัวที่เล็ก ทำให้ต้องค่อยๆใช้ 2 มือประคองแล้วค่อยๆเดินช้าๆ ผ่านหน้าเราที่กำลังกินกล้วยอยู่  เดินไปหาพี่นักศึกษาที่นั่งคุยอยู่ข้างๆ เรา แล้วทำหน้าพยักพเยิด เรากับนักศึกษาก็งง นักศึกษาก็เอามือไปรับกล้วยทั้งหวีคิดว่าน้องถือไม่ไหว เก่งมองมาตาดุๆ บอกว่า "แบ่งกันกินเน้อ" แล้วพยายามบิดกล้วย 1 ผลยื่นให้พี่นักศึกษา จากนั้นก็เดินบิดกล้วยทีละผล แจกพี่ๆ ตัวโตๆ ตลอดถึงเพื่อนๆ ที่นั่งทั้งแถว จนเหลือกล้วยผลสุดท้ายในหวี จึงเอากลับไปนั่งที่ตัวเองแล้วนั่งกิน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรากับนักศึกษานั่งมองเก่ง แล้วอึ้ง รู้สึกจุก เพราะความรู้สึกแรกที่เห็นคิดว่าเด็กคนนี้คงตะกละ จึงหยิบกล้วยจะกินคนเดียวทั้งหวี แต่ผิดคาด!!  ไม่คิดว่าน้องตัวเล็ก จะมีน้ำใจเอากล้วยมาเผื่อคนรอบข้าง โดยทำเสมือนเป็นเรื่องปกติที่ใครๆ ก็ทำกัน

เราถามนักศึกษาถึงเรื่องของเก่ง ได้ความว่า เก่งมีพี่อีกคนแต่พิการ เดินไม่ได้ นอนนิ่งตัวผอม ลีบ เล็ก ที่บ้านค่อนข้างลำบาก วันที่นักศึกษาไปชวนมาทำกิจกรรมนั้น เก่งได้วิ่งมาขอลูกโป่งบอกว่าจะขอเอาไปให้พี่ แล้วเห็นเก่งเอาลูกโป่งวิ่งไปให้พี่ บีบนวด กอด ด้วยความรักจับใจ  วันนี้(วันที่จัดกิจกรรม) พ่อของเก่งไม่สบาย แม่กับพี่ที่พิการต้องไปอยู่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าพ่อ นักศึกษาเล่าว่า เมื่อตอนเช้าได้ทักเก่งว่า "นึกว่าจะไม่มาแล้ว" เก่งตอบถ้วยแววตานิ่งๆ ว่า "บอกว่าจะมาก็ต้องมาซิ"

พวกนักศึกษาหลายคนฟังแล้วเริ่มสงสารน้อง ก็เลยบอกให้เก่ง เก็บกล้วยสักหวีไปฝากพี่ที่บ้าน เก่งบอกว่า "ถ้าเหลือน่ะ ค่อยเอาไป"

              วันนั้นนักศึกษาทำกิจกรรมให้น้องๆ จนเย็น  ผู้ปกครองก็ทะยอยมารับเด็กๆ กลับ พวกเด็กที่มาจากหาดทรายรี (กลุ่มที่เดินขายขนมจาก) ก็จะเดินกลับ เรากับนักศึกษาก็เลยคิดจะหารถสองแถวไปส่ง ปรากฎว่าออกมารอรถเกือบครึ่งชั่วโมง ก็ไม่มีรถผ่านมา สอบถามจึงรู้ว่ารถสองแถวหมดแล้ว  เราก็เลยต้องโบกรถเพื่อไปส่งเด็กๆ เราโบกรถนานมากไม่มีรถยอมจอดรับเลย  จนเก่ง บ่นว่า เนี่ยถ้าเดิน ถึงตั้งนานแล้ว พวกเรามองตากันเพราะรู้ตัวว่า ไม่มีปัญญาเดินไปส่งน้องแน่ๆ เพราะไกลมากสำหรับพวกเรา

               จนกระทั่งมีรถจอดรับ เป็นรถกระบะมาจากพัทลุง มีเด็ก ๆ นั่งข้างหลังกระบะ 3 คน เด็กๆ ที่อยู่ในรถ มองลูกโป่งที่นักศึกษาทำแจกน้องๆ หาดทรายรี ด้วยความอยากได้ เรายุ่งๆ กับการจัดหาที่นั่งให้เด็ก 7 คน ผู้ใหญ่ 3 คน ด้วยความยากลำบาก หลังจากรถแล่นได้สักพัก เรานึกได้ก็บอกเด็กๆ หาดทรายรีว่า แบ่งลูกโป่งให้เพื่อนๆ บ้างซิค่ะ
เจ้าเก่ง ตอบสวนทันควันว่า "เรียบร้อยแล้ว ให้หมดแล้ว" เราหันไปดูเห็นเด็กๆ ลูกเจ้าของรถกระบะถือลูกโป่งคนละอัน ๆ  เด็กบางคนในกลุ่มหาดทรายรี หันมาบอกเราว่า "ให้ไม่ได้ มีไม่พอ" ทั้งๆ ที่ในมือถือลูกโป่ง ที่บิดเป็นรูปดาบ รูปหมี 4-5 อัน  เราเห็นเก่งไม่มีลูกโป่ง จึงถามว่าให้เค้าหมดเลย แล้วจะเอาอะไรเล่น  เก่งตอบว่า "เล่นแล้วไง ก็แบ่งให้คนอื่นเล่นบ้าง"

     เราทำกิจกรรมเกี่ยวกับเด็ก มานานหลายปี เราไม่เคยเห็นเด็กเล็กๆ ที่ฐานะค่อนข้างลำบาก ปฏิเสธสิ่งของที่พวกเราให้ อย่าว่าแต่เด็กลำบากเลย ต่อให้เป็นเด็กที่ค่อนข้างมีฐานะก็อดไม่ได้ที่จะอยากได้ลูกโป่งหรือของเล่นน่ารักๆ ที่พวกเราสรรหามาแจกให้ เราจึงประทับใจเก่งมาก  เก่งเป็นเด็กที่คิดถึงคนอื่น ก่อนตัวเองเสมอ

เราครุ่นคิดว่า ทำไมเก่งจึงเป็นคนที่คิดถึงคนอื่น ก่อนตัวเองได้ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ลำบา อะไรทำให้เด็กตัวเล็กๆ มีน้ำใจกว่าใครหลายคนที่เราเคยเห็น

เด็กที่ลำบากส่วนใหญ่จะแย่งชิงเวลาเราเอาของไปแจก อยากเอาโน่น เอานี่ อย่างไม่รู้จักพอ ด้วยสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ เพราะขาดแคลนเหลือเกิน

เก่งเป็นเด็กคนแรก ที่เรานับถือน้ำใจ ไม่แย่งชิง ไม่ร้องขอ มีจิตใจที่มั่นคง แน่วแน่ และไม่คิดว่าตัวเองขาดแคลน แต่กลับรู้สึกว่าคนอื่นต่างหากที่ขาดแคลน จนตัวเองต้องคอยช่วยเหลือแบ่งปันให้คนรอบข้าง

        จิตสำนึกดีๆ ของคน มันสร้างจากตรงไหนน๊ะ? 

        ทำไมบางคนมี บางคนไม่มี ?

        ทำไมเด็กตัวเล็กๆ จึงมีจิตสำนึกดีๆ มากกว่าเด็กตัวโต ? 

        ทำไมเด็กขาดแคลน กลับไม่รู้สึกถึงความขาดแคลน?

        ทำไมใครบางคนมีล้นเหลือกลับตะหนี่ และคิดว่าตัวเองขาดแคลน 

 เราเฝ้าครุ่นคิดแต่เรื่องของเก่ง แล้วถามตัวเองวนไปเวียนมา

              จิตสำนึกดีๆ เกิดจากอะไรกันน่ะ??? 

             อะไรกันน๊ะ ที่ช่วยสร้างจิตสำนึกดีๆ

 

ดอกไม้
People who like this: Ico24 เมตตา.
People Who Like This
 
Facebook
Twitter
Google

Other Posts By This Blogger

ความเห็น

เป็นบันทึกที่ดีมากเลยนะครับ

แสดงว่าที่บ้านน้องเค้าไม่ขาดความรัก ความการแบ่งปันและกัน จึงไม่คิดที่จะอยากได้

Ico48
เมตตา (Recent Activities)
29 October 2008 18:15
#37432

ขอนำเป็น บันทึกแนะนำ นะคะ

Ico48
MeaW (Recent Activities)
30 October 2008 00:29
#37440

ขอยกนิ้วโป้งให้สองมือเลยจ้าพี่แมงปอ บันทึกนี้ เยี่ยม...ค่ะ

Ico48
Monly (Recent Activities)
30 October 2008 07:58
#37441
  • จิตสำนึกที่ดี ย่อมเกิดมาจากครอบครัวที่คอยดูแล เอาใจใส่ และสอนให้รู้จักพอเพียง พอมี และพอกิน โดยผู้ที่เป็นพ่อแม่ ต้องทำให้เป็นตัวอย่างให้เด็กได้เห็นด้วย
Ico48
เมตตา (Recent Activities)
30 October 2008 09:08
#37446
  • เมตตาก็มีปากเดียว...เชนกัน
  • แต่ถ้าเมื่อไหร่..มีแปรงสีฟันแจกฟรี...ก็จะเอา..อ่ะ
Ico48
มิกกี้ (Recent Activities)
30 October 2008 09:24
#37447
  • ขอร่วมชื่นชมกับ ด.ช.เก่ง ด้วยค่ะ
  • จิตสำนึกดี ๆ แบบนี้ บางทีก็ติดตัวมาแล้วตั้งแต่เกิด ประกอบกับการได้รับความรัก อบอุ่นการสอนให้รู้จักแบ่งปัน  จากครอบครัว

                         

Ico48
พี่จง ปัตตานี [IP: 192.168.100.112]
30 October 2008 11:16
#37455

ตอนเรียนปี 1 พี่ไปค่ายเพราะตามเพื่อน (ผู้หญิง ) ไปวันหนึ่งเดินเข้าไปในหมู่บ้านกับเพื่อนหลายคนมีชาวบ้านเรียกไปกินน้ำมะพร้าว พี่กำลังจะยกซดเพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า " กินไม่ลงหรอกครับ มีเพื่อนในค่ายอีก 80 คนไม่ได้กิน " ชาวบ้านก็เลยยกให้ทั้งทลายแบกกลับไป "แบ่งปัน " กันที่ค่าย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาอีกเกือบ  20 ปีที่พี่วนเวียนอยู่ในวงการนี้ ตกหลุมรักมันเข้าอย่างจัง

Ico48
แมงปอ (Recent Activities)
31 October 2008 14:52
#37497

ขอบคุณสำหรับทุกความคิดเห็นค่ะ

พี่ มอนลี่ พี่ โกโก้เย็น  ปอเคยเห็นเด็กในครอบครัวที่พ่อแม่ให้ทั้งความรัก และแบบอย่างที่ดี แต่เด็กก็ไม่ได้มีจิตสำนึกที่ดี ก็มีถมไปค่ะ

พอคิดอย่างพี่มิกกี้  ก็ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเด็กมีติดตัวกันมาตั้งแต่เกิด สิ่งที่สอนไปจะทำให้เค้าเปลี่ยนได้ไม๊

สงสัยคงตกหลุมเดียวกับพี่จง ปอจึงได้รักจนถอนตัวไม่ขึ้นมาจนบัดนี้

Ico48
ฮามะออย [IP: 118.173.16.22]
01 November 2008 18:06
#37523

สวัสดีครับพี่ปอ

ชอบบันทึกนี้ครับ

และชอบมุมมองของพี่ปอเสมอมาครับ

Ico48
สารี (Recent Activities)
05 November 2008 14:39
#37706

 เมื่อคราวที่มีคนมาบอกว่า ปอ เป็นคนพิเศษที่น่าสนใจ ก็พยายามเข้าไปใน web ของคณะทรัพย์ เพื่อตามหา แต่ก็ไม่พบ เผอิญวันนี้(5พย.51) ได้เจอ อ.จินตมาศ ถามว่ารู้จัก ปอ แล้วยัง เลยตัดสินใจว่าต้องโทร.ไปถามเพื่อนที่ ทธ. ถึงได้รู้ว่าคือ แมงปอ  ทำให้ต้องย้อนกลับไปอ่านทุกเรื่องที่ แมงปอ เขียนใน share .....เป็นคนพิเศษจริงๆ ด้วย ....ดีใจมากค่ะ ที่ได้เพื่อนรุ่นน้องที่เจริญทางธรรม และมากด้วยความสามารถทางโลก

 

 

Ico48
สาว [IP: 192.168.100.112]
06 November 2008 17:04
#37789

เคยคิดว่าทำไมพี่ปอถึงทำอะไรยังงี้

ทั้งๆที่ถ้าพี่ปออยู่เฉยๆไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องถ่ายทอดก็ได้

แต่พี่ปอไม่เคยนิ่งเฉยต่อการถ่ายทอดสิ่งดีๆสู่คนอื่นเลย

พออยู่มาเรื่อยๆทำให้สาวรู้ว่าอาจารย์ที่ปรึกษาที่ใครๆว่าน่าเกรงขาม พูดอะไรตรง  ทำอะไรทำจริง

สาวรู้แล้วว่าจริง แล้วเป็นความจริงที่บริสุทธิ์ด้วย

ขอให้พี่ปอคอยเติมเต็มเราไปนานๆ และพวกเราก็จะเอาความน่ารักรบกวนพี่ปอไปเรื่อยๆ ค่ะ

Ico48
น้องจา [IP: 192.168.100.112]
09 November 2008 01:56
#37875

    จิตคนเราจะแบ่งได้2ประเภท คือจิตสำนึกกับจิตใต้สำนึก ซึ่งทุกคนก็มีเหมือนกันหมดแต่ขึ้นอยู่ว่าใครจะนำมันออกมา

"จิตสำนึกจะเรียนรู้จากประสบการณ์จริงแต่จิตใต้สำนึกจะเรียนรู้จากภาพแห่งความฝันและจินตนาการ"

สำหรับน้องเก่งจิตสำนึกดีๆเกิดจากประสบการณ์จริงและการเป็นคนคิดบวกเสมอยิ่งเห็นผู้รับมีความสุขจิตของเขาจะรับรู้ว่าสิ่งนั้นเป็นสุขและยังเหนียวนำคนรอบข้างอยากให้และคราวหน้าเขาจะแสดงบทบาทผู้รับบ้าง คนที่บริจาคหรือทำทานคือคนที่รู้สึกพอ

Ico48
นายรัก [IP: 192.168.100.112]
18 November 2008 12:08
#38230

สวัสดีคับพี่ปอ

ตั้งแต่เข้าค่ายนี้มาเหตุการณ์ที่ประใจมากที่สุดก็คือน้องเก่งนั้นแหละคับ จะว่าไปแล้วบ้างครั้งเด็กยังเป็นตัวอย่างที่มากกว่าผู้ใหญ่เสียอีก เพราะผู้ใหญ่หลายคนมีแต่ความโลภ อยากมี อยากได้ โดยไม่คิดถึงคนอื่น โลกของเราถึงไว้วุ่นวายขนาดนี้ เรื่องราวของน้องเก่งผมเชื่อว่าใครหลายคนอ่านแล้วคนมีจิตใต้สำนึกแห่งการเสียสละ ผมเคยนั่งคิดอยู่เสมอว่าหากมนุษย์เรามุ่งแสวงหาแต่ประโยชน์ส่วนตัวกันทุกคนบ้านเมืองเราจะวุ่นวายขนาดไหนก็ไม่รู้ เพราะเราเป็นส่วนหนึงของธรรมชาติ แต่มนทางกลับกันเราเป็นแค่ส่วนเกินของธรรมชาติ เคยคิดไม่ว่าเราต้องการโลก แต่โลกไม่ต้องการเรา เพราะเราเป็นบุคคลแสวงหาแต่ประโยชน์เข้าตัวเองโดยลืมทำประโยชน์ให้สังคม ยิ่งคนเรามีการศึกษามากเท่าไร ยิ่งทำตัวไร้ค่ามากกว่านั้น ยังดีกว่าคนที่ไม่มีการศึกษาแต่กลับเรียนรู้ที่จะเสียสละ ถึงเวลาแล้วหรือยังที่คุณจะย้อนถามตัวเองว่าตัวเองตอบแทนสังคมแล้วหรือยัง

 

ป.ล ขอบคุณพี่ปอนะครับ ผมหวังว่าถ้าผมมีโอกาศผมจะเข้าร่วมมือกับชมรมพี่นะครับ แล้วผมขอบทความพี่ไปขึ้น hi5 นะครับ

Ico48
บิวตี้ (Recent Activities)
21 November 2008 20:00
#38456

ยังนั่งอยู่หน้าจอคุมห้องแลปคอมพิวเตอร์ค่ะ เลยมีเวลาอ่านบันทึกน่ารักๆดีๆ เด็กชายเก่ง ที่อ่านค้างไว้อยู่ค่ะน้องแมงปอ :)

Ico48
นายรัก [IP: 192.168.100.112]
22 November 2008 15:48
#38469

ขอบคุณครับที่เขียนเรื่องราวดีแบบนี้

Ico48
บีค่ะ [IP: 202.60.205.39]
23 June 2009 10:53
#45655

ได้ยินน้องมีนเล่าเรื่อง เก่ง

แต่ไม่ละเอียดเท่ามาอ่านของพี่ปอ

ไม่เคยเจอเด็กแบบนี่เลยจิงๆเนอะ

น่าทึ่งจัง

 

อย่างที่พี่ปอบอก

เราไม่ได้วิเศาขนาดไปช่วยน้องเค้า

แต่น้องเค้านั่นแหละ ที่ช่วยให้เรารู้คุนค่าและความโชคดีของตัวเอง

Ico48
jj [IP: 113.53.1.32]
14 January 2010 15:44
#52992

เพิ่งได่เข้ามาอ่านบล็อกของพี่ปอ เป็นบันทึกที่ดีมากค่ะ โดยเฉพาะน้องเก่ง อ่านไปก็น้ำตาซึมไป แอบนึกอิจฉาพี่ปอกะน้องๆในค่ายวันนั้นจังที่ได้เจอน้องเค้า อยากจะให้ใครหลายๆคนได้อ่าน โดยเฉพาะผู้ใหญ่ของบ้านเมืองได้อ่านบ้างจัง เผื่อจะได้นำแบบอย่างของน้องเก่งไปใช้บ้าง ประมาณว่า..มีแล้ว พอแล้ว ให้คนที่ลำบากเหอะ ..ขอบคุณน่ะค่ะที่มีบันทึกดีๆมาให้อ่าน

                                        ขอบคุณค่ะ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 54.236.59.154
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ