นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1757
ความเห็น: 5

โครงการของรัฐฯ และ ภาพบรรยากาศ มหกรรมแสดงสินค้ายางพาราครั้งที่ 3

ได้ยินแบบนี้แล้ว มันจี๊ดในใจแต่ทำอะไรไม่ได้ เหมือนเห็นบางรัฐบาลเค้าโกงกินกันเมามัน แต่พวกเราชาวบ้านตาแดงๆ ทำอะไรเค้าไม่ได้...มันปวดใจ

      จากที่อ่านบันทึกเรื่อง “อำนาจบริหารงานราชการเป็นของราชการ" ของคุณคนหมวกเหลืองเสื้อเหลืองเมื่อหลายวันที่แล้ว มันโดนใจ เข้าแนวกับบางเรื่องที่ตั้งใจจะเขียนพอดี คือเรื่อง เกี่ยวกับ การดำเนินโครงการที่ไม่ชอบบางโครงการของรัฐ (แต่บางคนอาจจะชอบ) และ มหกรรมแสดงสินค้ายางพารา ที่เพิ่งปิดตัวลงไป เมื่อวันที่ ๒๒-๒๔ สิงหาคม ๒๕๕๖ ณ ศูนย์ประชุมแห่งชาติ ม.อ. ที่ผ่านมา สรุปว่าเขียนรวบจาก ๒ เป็น ๑ บันทึกไปเลยแล้วกัน ประหยัดดี

 

         ท้าวความไปก่อน ถึงเมื่อวันที่ ๒๒ สิงหาคม ๕๖ ที่ตนเองไปจัดนิทรรศการโครงการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยางพารา กับหัวหน้าโครงการ อาจารย์นั้งอยู่ข้างในบูทแสดงผลงานของโครงการ ท่านเลยมีโอกาสเล่าเรื่อง การบริหาร (บาง) โครงการของรัฐบาลให้ฟัง ซึ่งต่างจากการทำงานแบบที่เราทำ



       โครงการที่เราทำอยู่ ได้รับงบประมาณล้านแปด ต้องจัดทีมที่ปรึกษาไปยังสถานประกอบการยางพาราจำนวน ๑๕ แห่ง โดยต้องให้คำปรึกษา ๑๐ Man-Day โดยตก Man Day ละ ๖ ชั่วโมง กว่าจะหมดโครงการ ต้องคิดดูเอาเองว่าใช้เวลาไปให้คำปรึกษากับโรงงานรวมกี่ชั่วโมง ไม่รวมเวลาการเดินทาง หรือกิจกรรมอื่นๆ อีกด้วย



      ส่วนโครงการบางแห่ง ที่ไม่ใช่ภาคใต้ตอนล่างแถวๆ บ้านเรา เค้ามีวิธีการบริหารงานที่ปลายไผ่ ปลายโหนดมาก คือสุดยอดมาก วิธีการให้คำปรึกษาของเค้า เค้าจะเรียกสถานประกอบการจำนวน ๑๘ โรงงาน (โครงการเค้าได้โควต้า ๑๘ โรงงาน) มาประชุม ๑ วัน แต่ให้เซ็นต์สรุปปิดโครงการ แบบ ๘ Man-Day ไปเลย พร้อมแจกค่าเดินทาง ค่าเบี้ยเลี้ยง ค่าน้ำร้อนน้ำชาพร้อมสรรพ เรียกว่าจบโครงการในเวลาไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นเอง แบบนี้แหละ เค้าเรียกโครงการของรัฐของจริง ผู้นำชาวบ้านได้ตัง แต่ชาวบ้านตาดำ ได้แต่บ่น ว่าราชการห่วย ทำงานไม่ได้เรื่อง ไม่มีประสิทธิภาพ สรุปว่าภาพลักษณ์ของโครงการภาครัฐได้คะแนนไปแต้มนึงก่อน แต่เป็นคะแนนติดลบนะครับ...อันนี้จบไปก่อนบันทึกนึง

.

.

.

.

      กลับมาอีกบันทึกนึง กับอีกโครงการหนึ่ง ที่ตนเองเอาภาพกิจกรรมมาฝากในบันทึกนี้ คือการจัด Rubber Expo ครั้งที่ ๓ งบประมาณ ๕ ล้านบาท ซึ่งเป็นออร์แกไนเซอร์จากกรุงเทพ มาทำงานให้หน่วยงานระดับจังหวัดสงขลา อุตส่าห์ลงจากกรุงเทพมาถึงนี่เลย ซึ่งโครงการการจัดงานมหกรรมยางพาราแห่งนี้ไม่มีการประมูล หรือ ประกวดราคา ทั้งที่หน่วยงานเจ้าภาพ เขียนโครงการให้มีการประกวดราคากันแล้ว เพราะมีเบื้องบนเป็นผู้กำหนดลงมา ให้บริษัทจากกรุงเทพลงมาทำงานเท่านั้น จึงน่าเสียดายที่ ม.อ.เองไม่มีสิทธิ์เข้ามาประมูล เพราะเวลาเราจัดงานนั้น ตนเองรู้ว่าเราตั้งใจทำอย่างดี กำไรไม่เคยได้ แต่ตั้งใจทำงานแบบสุดชีวิต คิดถึงผู้รับริการเป็นสิ่งแรก ว่าเค้าจะได้รับสิ่งต่างๆ ตรงตามวัตถุประสงค์หรือไม่ เช่น การเลือกซื้อสินค้า หรือ ความรู้ทางวิชาการ รวมทั้งการอำนวยความสะดวกแก่ผู้มาจัดแสดงสินค้าอย่างดี สิ่งเหล่านี้ อาจมีอยู่ในสายเลือดของคนในสังคมปัจจุบันน้อย แต่มีอยู่ในสายเลือดของเราชาว ม.อ. มากทีเดียว 

 

       ส่วนออร์แกไนเซอร์ที่มาจัดงานครั้งนี้ ไม่มีคำบรรยายครับ กับการจัดกิจกรรมระดับ ๕ ล้าน ให้เสร็จในเวลา ๓ วัน แบบที่ตัวเองไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ไม่แคร์สื่อ (และไม่แค่ร์ใครเลย) ไม่ค่อยอำนวยความสะดวกแก่ผู้มาจัดนิทรรศการและแสดงสินค้า ประชาสัมพันธ์ก็ไม่ค่อยถึง ไม่ค่อยมีสิ่งดึงดูด ไม่ค่อยมีกิจกรรมสร้างสรรค์ คนก็ไม่ค่อยมาเดิน สรุปภาพรวม ดูแล้วไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ และต้องขออภัยไว้ด้วยหากความรู้สึกส่วนตัวค่อนข้างมีไปในแง่ลบ อาจขัดกับคนที่เห็นว่างานนี้จัดได้ดีมาก และขออย่าถือสาคำบ่นของตนเองเลย....เพราะมันก็ผ่านไปแล้ว อย่าไปพูดถึงมันมากเลย ดูภาพกิจกรรมที่ตนเองเอามาฝากแล้วกันครับ อิอิ

 

       บางครั้งเราอาจมองว่าปัญหาแบบนี้ไม่เกี่ยวกับเรา เราก็แค่ทำงานให้เสร็จๆ ไป มหาวิทยาลัยได้รับค่าเช่าสถานที่ หน่วยงานในมหาวิทยาลัยได้แสดงผลงานวิชาการ แต่หารู้ไม่ว่า เสียงของคนที่มาเดินงานเวลาเค้าต่อว่า หรือ มีข้อติติง เค้ากลับบอกว่า “งานมหกรรมยางที่ ม.อ. ปีนี้ไม่มีอะไรเลย” “งานยาง ม.อ.ปีนี้ แย่จัง” “บลา บลา....” มันรู้สึกแย่ ที่การติติงที่เกิดขึ้น ไม่ได้มีการกล่าวถึงผู้จัดงาน หรือ ออร์แกไนเซอร์ (เพราะไม่มีการประกาศ หรือบอกให้รู้) แต่การจัดงานที่หอประชุม ม.อ. ทำให้ชาวบ้านหลายคนมองว่าเป็นงานของ ม.อ.

 

      ได้ยินแบบนี้แล้ว มันจี๊ดในใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ เหมือนเห็นบางรัฐบาลเค้าโกงกินกันเมามัน แต่พวกเราชาวบ้านตาแดงๆ ดำๆ ทำอะไรเค้าไม่ได้...มันปวดใจ

 

โอ้ย โอ้ย

 

“ใจสั่งมา...ปวด”

หมวดหมู่บันทึก: บริการวิชาการ
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 25 สิงหาคม 2556 17:00 แก้ไข: 29 สิงหาคม 2556 12:59 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Baby, Ico24 Our Shangri-La, และ 4 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

เราอยู่ใกล้ๆ มากๆ ยัง บ่ ฮู้ เลย 555

นั่นซิลุง

รู้จากในแชร์นี่แหละ น้อง ๒ ใยมาป่าวประกาศอยู่

แต่ก็ดีครับ รถไม่ติดยาวบนถนน

ช่วงนี้เป็นช่วงของการใช้งบประมาณแผ่นดินครับ

กระตุ้นเศรษฐกิจกันหน่อย เงินจะหมุนเวียนในระบบมากขึ้น

อิอิอิ

เราเอง

เงินมันไหลเวียนแค่เป็นจุดๆ เป็นงานของจังหวัดสงขลา แต่เงินไม่ลงมาถึงสงขลา อาจลงมาถึงแค่ศาลากลางจังหวัด แบ่งส่วนไว้หน่อย แล้วก็ส่งกลับเมืองหลวง ว่ากันไป มันคงไม่จริงหรอกครับ

 

เอิ้ก เอิ้ก

 

"ใจสั่งมา"

โครงการแบบนี้มีมากครับ..

ช่วยแก้นิดนะครับ บันทึกที่อ้างตอนแรกน่ะครับ เป็นของท่านเสื้อเหลืองครับ

แก้แล้วครับ คุณคนธรรมดาร

 

เอิ้ก เอิ้ก

 

"ใจสั่งมา"

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.232.51.240
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ