นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 2050
ความเห็น: 2

ความรัก ที่ความตายก็มิอาจพรากไปได้

...แม้ชีวิตของข้าจะต้องเดียวดายตลอดกาล แต่คนที่ข้ารักจะไม่มีวันเดียวดาย เช่นตัวข้า... เพราะเธอจะมีข้าข้างกายเธอชั่วนิรันดร์...

   มีเรื่องเล่าระหว่างสาวสวยและหนุ่มรูปงามผู้ซึ่งรักกันมากและสาบานว่า แม้ความตายก็มิอาจจะพรากรักอันแสนจะมั่นคงนี้ลงได้

   และในครั้งนั้นยังมีแม่มดตนหนึ่งผู้ซึ่งไม่เชื่อว่าความรักของทั้ง 2 จะมั่นคง จึงคิดหาทางพิสูจน์ขึ้นมา นางกล่าวว่า ...

"หากพวกเจ้ามั่นใจในรักของอีกฝ่าย ซึ่งยั่งยืนแม้ว่าความตายก็ไม่อาจพรากไปได้ ดังนั้นข้าก็อยากจะลองดูว่ามันจะเป็นอย่างไร..."

"ข้าขอสาปให้นับแต่นี้เป็นต้นไป ไม่ว่าจะเกิดไม่อีกสักกี่ชาติ หญิงสาวคนนี้จะไม่มีทางจำเจ้าได้ เขาจะไม่สามารถจำได้ ว่าเคยรักเจ้า และตรงกันข้ามกับเจ้า เจ้าจะเป็นคนที่จำทุกอย่างได้ เพราะเจ้าจะยังคงอยู่เช่นนี้ตลอดไป ไม่แก่ไม่เฒ่า ไม่มีวันตาย จะอยู่อย่างนี้นิรันดร..."

"เจ้าจะจำเวลาที่เคยรักเขา เคยเป็นที่รักและต้องเฝ้ารอกันกลับมา ของเขา ในชาติแล้วชาติเล่าตลอดกาล...   วันใดก็ตามที่เจ้าทำให้เขารู้ตัวว่ารักเจ้า ทำให้เขาจำเจ้าได้ วันนั้น... คือวันที่ความเป็นนิรันดร์ของเจ้าสิ้นสุดลง... เจ้าจะแก่และตาย ตามสภาพของอายุขัยที่ควรเป็น... และคราวนี้ก็จะเป็นทีของหญิงสาวแทน... เขาจะต้องเป็นคนที่ค้นหาเจ้าบ้าง... "

   หลังจากนั้นมาปีแล้วปีเล่าเวลาผ่านไปศตวรรษทบศตวรรษ ที่ชายหนุ่มเฝ้าตามหาหญิงสาวคนรัก และทุกครั้งที่เขาได้พบเธอในสภาพของใครคนหนึ่งที่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขาเลยแม้แต่น้อย... เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอจำเขาได้ แต่มันไม่เคยสำเร็จชาติแล้วชาติเล่า... หลังจากการเกิดและดับของเธอ

   ผ่านไปนับสิบครั้ง เธอก็ยังไม่อาจระลึกได้ ถึงความรักของเขา... ความทุกข์ทรมานของชายหนุ่มถูกเฝ้าดูอย่างเย้ยเยาะ โดยนางแม่มดผู้รอคอยเวลาที่ชายหนุ่มจะยอมรับว่า... รักแท้ที่แม้ความตาย ก็ไม่อาจพรากไม่มีจริง 

   และนางแม่มดก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่า ในช่วงหลัง ๆ มา  ชายหนุ่มไม่ได้พยายามที่จะทำให้หญิงสาวระลึกถึงตน ไม่พยายามให้หญิงสาวรักตน... แต่กลับทำทุกอย่างที่คิดว่าจะทำให้เธอมีความสุข  และทำให้เธอเกิดรอยยิ้มแทน...  และวันหนึ่งนางแม่มดก็เก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว จึงปรากฏตัวเพื่อเอ่ยถามกับตัวชายหนุ่มเอง... 

"เจ้าได้ละทิ้งความพยายามของเจ้าเสียแล้วหรือ...  ความพยายามที่จะพิสูจน์ ให้ข้าเห็นอำนาจและพลังของรักแท้ที่เหนือกว่าอำนาจใด ๆ แม้กระทั่งคำสาปของข้า..."

"จริง ๆ แล้ว ข้าก็มีเหตุผลของข้า..." ชายหนุ่มตอบนางแม่มดกลับไป "...ข้าไม่ได้ละทิ้งความพยายาม... เพียงแต่...ข้ากลัวว่าความพยายามของข้า จะสัมฤทธิ์ผล... แล้ว......."

"แล้วเจ้าก็ต้องแก่และตาย..." นางแม่มดต่อให้ด้วยเสียงเย้ยหยัน "ที่แท้เจ้าก็กลัวที่จะตาย... เจ้ากลัวจะสูญเสียความเป็นอมตะของเจ้า... ....เฮอะ นี่หรือรักแท้ของเจ้า..." 

   ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธ เขาเผชิญหน้ากะนางแม่มด "อาจใช่...มันเป็นความจริงที่ข้ากลัวว่าหากข้าทำให้เธอจำข้าและรักข้าได้ ข้าจะต้องตายจากเธอไป..." 

"และเจ้าก็ไม่เชื่อใจว่า เธอจะทำให้เจ้าจำได้เช่นนั้นหรือ?..."

   ชายหนุ่มจ้องหน้าแม่มดนิ่งอยู่ ก่อนตอบ "สิ่งที่ข้าเกรงไม่ใช่เรื่องนั้น ท่านรู้อะไรมั้ย... ตลอดเวลาอันยาวนานที่

  • ข้าเฝ้าเดินทางตาม หาเธอ เฝ้ารอคอยวันแล้ววันเล่า
  • รอวันที่เธอจากลับมาหาข้าอีกครั้งตลอดเวลาที่ข้า
  • เฝ้ามองการเกิดและการตายของเธอ

มันคือความทรมานอันยาวนานที่ดู เหมือนไม่มีที่สิ้นสุด...และสำหรับข้าความทุกข์อันแสนสาหัส คือ

การได้เห็น ความทรมานของผู้เป็นที่รัก โดยที่เราไม่อาจเอื้อมมือเข้าไปช่วยเหลือได้... 

หลายครั้งที่ข้าอยากให้ตัวข้าเห็นแก่ตัวพอที่จะพยายามทำให้เธอรัก  ทำให้เธอระลึกถึงข้าได้อีกครั้ง เพื่อที่ข้าจะได้เป็นอิสระต่อกันพันธนาการนี้... แต่ทุกครั้งที่ข้าคิดถึงมัน... ความทุกข์ทรมานที่ข้าได้รับ เนื่องจากกันรอคอย ที่ไม่มีวันจบสิ้นก็ทำให้ข้าคิดได้  ข้าไม่อาจให้เธอต้องแบกรับความรู้สึกทรมาน เช่นที่ข้าได้รู้สึก...

สิ่งเดียวที่ข้าจะทำคือ ข้าจะทำให้เวลาของเธอมีแต่ความสุข เท่าที่ข้า จะทำได้... ข้าอาจไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอก็จริง แต่ข้าก็ยังอยากเห็น รอยยิ้มของเธอ... ข้าอาจเป็นคนอ่อนแอในสายตาของท่าน อย่างไรก็ตาม นี่ก็คือความรักของข้า คือสิ่งที่ข้าเป็น... แม้ชีวิตของข้าจะต้องเดียวดายตลอดกาล  แต่คนที่ข้ารักจะไม่มีวันเดียวดาย เช่นตัวข้า... เพราะเธอจะมีข้าข้างกายเธอชั่วนิรันดร์..."

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ (keywords): ปรีญาภรณ์  forward mail
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 25 ตุลาคม 2550 18:06 แก้ไข: 26 ตุลาคม 2550 16:12 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

อ่านแล้วรู้สึกดีมากเลยนะเนี่ย หายากนะ คนที่คิดแบบนี้ได้ ในปัจจุบัน
Ico48
bangke [IP: 171.7.246.72]
22 กันยายน 2555 00:15
#80665

ความรักไม่มีอยู่จริงมันเป็นแค่คำสาปที่มันเจ็บแล้วเจียนตาย

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 34.234.207.100
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ